Rumeysa Kutlu
@wilwarin_
Nora hayatı olduğu gibi kabullenmiş gibiydi; kötü bir deneyim yaşandı diye bütün deneyimlerin kötü olması gerekmiyordu. Hayatını acı çektiği için değil, acıyı dindirmenin bir yolu olmadığına kendini inandırdığı için bitirmek istediğini anlamıştı.
Hem depresyonu yaratan şeydi hem de korkuyla umutsuzluk arasındaki ayrımdı bu. Korku bir mahzene girerken kapının kapanıvereceğini düşünerek endişelenmekti. Umutsuzlukta o kapının kapanıp üstüne bir de kilitlenmesi demekti.
Çocukluğu ancak diğer belleklerin gürültücü kalabalığının anılarında yaşadım; onun dışında, bu çocuk asla çocuk olmadı.
