Ibrahim şaşmaz
@wizard_tutor
Güven, kontrole mani degildir.
Bilgisayar Mühendisi
Lisans
Istanbul
1 Aralık
35 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
TEKNİK VE EDEBİ AÇIDAN: Emile Zola'nın "Germinal" adlı romanından sonra okuduğum ikinci eseridir "Hayvanlaşan İnsan". Germinal 1885 yılında yayınlanırken Hayvanlaşan İnsan 1890 yılında yayınlanmıştır. Her iki roman da Fransa'da geçmektedir. Yazar, her iki romanında da bol bol betimlemeler kullanmıştır. Mekanların ve olayların cok uzun soluklu bol betimlemeler ile anlatıldığını görmekteyiz. Bundan anlayacağımız üzere karakterlerin duydu durumları da okuyucuya cok etkili bir şekilde yansıtılmaktadır. Belirli olay örgüsü içerisinde heyecanla okuyacağınız, okurken kendinizden geçeceğiniz hızlı bir kitap. Bu türde eserler okumayı seviyorsanız ve kalemi bu denli kuvvetli yazarlardan istifade etmek istiyorsanız kesinlikle okumanızı tavsiye ederim.
BONUS: Kitaptan uyarlama, orjinal adı "La Bête Humaine (1938)" olan filmi kitabı okuduktan sonra izlemenizi kesinlikle tavsiye ederim. Bir Fransız sinemasıdır. Filmin her sahnesinde; kitabı okurken tahayyül ettiğiniz kareleri, bir farklı şekilde filmdeki karelerde göreceksiniz. Kitap ve film arasında yaptığınız bu kıyaslama çok tatlı bir his uyandıracaktır. Çok ufak farklılıklar dışında film, kitaba uygun şekilde uyarlanmıştır.
KARAKTERLERİN YORUMLANMASI (SPOİLER):
Jacques Lantier: Hastalığını genetik olarak babası ve dedesinden aldığını, hastalığının etkisine karşı koyamadı söylemektedir. Sevgi ve öldürme duygusu arasında sürekli olarak gidip gelmektedir. Karakter güzel işlenmiş fakat karakteri pek içselleştiremedim.
Séverine Roubaud: İlgiye muhtaç, zor şartlar altında büyümüş bir kadın. çoçukluğunda yaşadığı cinsel istismar kendisini kötü etkilemiştir. Bu yönde yaşadığı kötü çocukluk, sanıyorum ki kendisinde sürekli bir sevgi, başını yaslaycak bir omuz arama isteği uyandırmıştır. Onun sevgisinden dolayı katil
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Notlar
Marcus Aurelius
Aurelius, zihnin ve aklın bir arada kullanılmasına çok fazla atıfta bulunur. Akıllı, ihtiyatlı, sağduyulu olan biri mutlu huzurlu olacaktır her koşulda. Fikirlerinde ve yargılarında sebatkar olan kimseler mutludur. Dışarıdan mutlulukları engellenemez. Bu kişiler erdemli, ahlaklı, doğruyu savunan açık ve net konuşan kimselerdir. İdeal ve mutlu olan kişilerdir. Bunun dışında haz ve duyguları üzerinde irade erdemine sahip olmayan kişiler bedbaht kişilerdir. Mutsuz olup yakınırlar.
Kendini doğa ile uyumlu kılma ve doğayı kabul etme söylemini de çok fazla kullanır. İşte bu doğaya uygun davranmayan; duygusallığa ve haza kapılan kimseler yakınan kişilerdir. Bunlar mutsuz olurlar. "Elinde olmayan, doğasına karşı gelemediğin şeyler için neden üzülesin, yakınasın" der, Aurelius.
Zihnini doğaya uygun kullandığın zaman elinde olmayan şeyler için neden üzülesin. Aklını kullandığın sürece seni hiç bir şey üzemez. Bu engel yaşamanı bile engelliyorsa bu engeli aşan kişilerin de öldüğünü söyler bize Aurelius. Sebebini kendinde veya tanrıda arama der. Aurelius'un tüm bu rahatlığının sebebi de tüm bu zorlukları ve engelleri ve doğanın uygun gördüğü şeyleri kadere ve tanrının öyle buyurmasına bağlar.
Aurelius'un duygusal zorluklar ve hayattaki engellere karşı bu kadar soğukkanlı, bilinçli, sağduyulu olmasının sebebi birincil olarak tanrısallığa bağlamasıdır. İkincil olarak da doğanın yapısı ve kanunu budur diye düşünmesidir. Bu iki düşünceyi çok sık tekrarlar. Hatta bir yerde şeyi söyler "Yolunun önünü böğürtlen çalıları kapladı diye söylenme çünkü doğa/evren kendine uygun şekilde davranmıştır. Nasılki bir marangozda talaş, ayakkabıcıda yonga görürsen ayıplama çünkü onlar sana gülerler." yani evrenin doğası neyse o olur.
Aurelius sürekli hayatın amacından ve insanınFelsefe-Düşünce
Marcus Aurelius
Aurelius, zihnin ve aklın bir arada kullanılmasına çok fazla atıfta bulunur. Akıllı, ihtiyatlı, sağduyulu olan biri mutlu huzurlu olacaktır her koşulda. Fikirlerinde ve yargılarında sebatkar olan kimseler mutludur. Dışarıdan mutlulukları engellenemez. Bu kişiler erdemli, ahlaklı, doğruyu savunan açık ve net konuşan kimselerdir. İdeal ve mutlu olan kişilerdir. Bunun dışında haz ve duyguları üzerinde irade erdemine sahip olmayan kişiler bedbaht kişilerdir. Mutsuz olup yakınırlar.
Kendini doğa ile uyumlu kılma ve doğayı kabul etme söylemini de çok fazla kullanır. İşte bu doğaya uygun davranmayan; duygusallığa ve haza kapılan kimseler yakınan kişilerdir. Bunlar mutsuz olurlar. "Elinde olmayan, doğasına karşı gelemediğin şeyler için neden üzülesin, yakınasın" der, Aurelius.
Zihnini doğaya uygun kullandığın zaman elinde olmayan şeyler için neden üzülesin. Aklını kullandığın sürece seni hiç bir şey üzemez. Bu engel yaşamanı bile engelliyorsa bu engeli aşan kişilerin de öldüğünü söyler bize Aurelius. Sebebini kendinde veya tanrıda arama der. Aurelius'un tüm bu rahatlığının sebebi de tüm bu zorlukları ve engelleri ve doğanın uygun gördüğü şeyleri kadere ve tanrının öyle buyurmasına bağlar.
Aurelius'un duygusal zorluklar ve hayattaki engellere karşı bu kadar soğukkanlı, bilinçli, sağduyulu olmasının sebebi birincil olarak tanrısallığa bağlamasıdır. İkincil olarak da doğanın yapısı ve kanunu budur diye düşünmesidir. Bu iki düşünceyi çok sık tekrarlar. Hatta bir yerde şeyi söyler "Yolunun önünü böğürtlen çalıları kapladı diye söylenme çünkü doğa/evren kendine uygun şekilde davranmıştır. Nasılki bir marangozda talaş, ayakkabıcıda yonga görürsen ayıplama çünkü onlar sana gülerler." yani evrenin doğası neyse o olur.
Aurelius sürekli hayatın amacından ve insanın