Zehra
@wzehra
Doğruyu, hakikâti, iyiyi ve güzeli anlatmak kolaydır fakat asıl iş bu anlattıklarımızı yaşamaya gelince bir hayli zorlanırız. Söylediklerimizin ve inandığımız gerçeklerin tersi bir istikamette hayat süreriz.
Mesela düşünelim, bugün hangimiz ölümü dahi göze alacak kadar hakikât üzere bir yaşam sürmekteyiz?
Yahut, hangimiz hayat boyu insanlara sıklıkla öğütleyip anlattığı doğruları ölüm pahasına dahi değişmeyecek kadar cesur?
Tam da bu noktaları sorgulatan, her ne pahasına olursa olsun son nefesine kadar savunduğu gerçekler üzerine yaşayan ve savunduğu gerçekler uğruna ölen bir Sokrates.
Bu hususta ise beni en çok etkileyen diyalog dostu Kriton ile olanıydı.
“KRİTON: Sokrates, hiç olmazsa bu kez beni dinle ve canını kurtar. Eğer ölecek olursan, ölümün benim için bir felaketten çok daha fazlası olacak. Benzerini hiçbir zaman bulamayacağım bir dostumu kaybetmekle kalmayacağım, seni ve beni fazla tanımayanların çoğu, seni para harcayarak kurtarmak olanaklıyken bunu ihmal ettiğimi sanacaklar. Gerçekten de, bir insanın maddiyata dostlarından fazla önem verdiğinin danışmasından daha utanç verici ne olabilir? Çünkü çoğunluk, biz dostlarının bunca ısrarına karşın, senin buradan gitmek istemediğine inanmayacaktır.
SOKRATES: Çoğunluğun düşüneceğinden bize ne? Düşüncelerine önem verilmeye değer bilge kişiler, nasıl davranılması gerekiyorsa öyle davranıldığını düşüneceklerdir nasıl olsa.”
Ve son olarak Sokrates’in şu cümlesi benim için en vurucu cümledir:
“Daha önce söylediğim sözleri, bugün zor duruma düştüm diye şimdi inkâr edemem. Tam aksine bu sözleri aynen eskiden olduğu kadar geçerli buluyor ve onlara eskiden olduğu kadar saygı duyup değer veriyorum.”
(Zor durum dediği ise ölümü :)
Ben çok sevdim. Şiddetle tavsiye ederim.
Sokrates’i ve düşüncelerini okuyun, okutun.
Ne mutlu
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Acımak başlığına yaraşır bir sondu. Yazar bir insanda bulunması gereken en güzel hasletlerden birini, toplumda en çok bulunması gereken mesleklerin başında gelen öğretmenlik üzerinden aktarmış. Bunu yaparken de sıradan bir olay çerçevesi içinde değil de tesiri büyük olacak bir olayla akıllara kazınacak şekilde ince ince işlemiş. Bir başlığa bu denli sahip çıkan ve roman boyunca karşı tarafa geçirebilen bir üslup. Harikaydı.
Bir de bazı şeyler çoğu kez sandığımızın aksi. Dinlemek, anlamak ve öğrenmek için şans vermeli. Öfkemizin ve kinimizin ardında dimdik durmamalı.
Sonunda hem çok pişman hem de acımayı öğrenmiş bir Zehra gördük. Sevmeye geç kaldıysa da Acımaya geç kalmamayı öğrendi. Zehra’nın kazandığı şey pişmanlıkla da olsa bir ömür hafızasında güzel yer edinecek olan babası. Ayrıca öğrendiği duygu. Oysa Mürşit bey sevdiklerine dair hiçbir şey kazanamadan öldü. Sevildiğini bile bilmeden… oysa Zehra artık sevildiğini biliyor. Gizem çözüldü. Mürşit bey avazı çıktığı kadar bağırsa da duyuramayacak kadar kör ve sağır insanlarla yaşadı. Ve kimsesiz öldü. Hak etmediği bir hayattı. Zehra ise şimdi bu bildikleriyle yaşamak istediği hayatı kurabilir…
Ben çok sevdim. Umarım sizde seversiniz.
Yaklaşık bir buçuk aydır İnce Memed ve destansı yaşamıyla güldüm, ağladım, sevdim, kızdım, yeri geldi yoksulluğu mecbur kılan ağaları alnından kurşunlamak istedim bende İnce Memed olup.
Romanın içine girdikçe hep takdir ettiğiniz o İnce Memed duruşuna sarılıp minnet edesiniz geliyor. Kolay mı onca zulmedene karşı dimdik durup yokluğa kafa tutmak... İnce Memed herkesin olmak isteyip ama kimsenin yürekliliği gösteremediği bir cesaretin romanı. Bazen okurken durup durup kendinime şunu söyledim. “Hayattaki davan ne? Ne için yaşıyorsun?” İnsan bir dava uğruna yaşamalı. Gözlerine Memed’in ki gibi gelip bir kıvılcım oturmalı. Ağalığın, beyliğin, zalimin, zulmün o pis ellerini çekmeli insanlığın yakasından. Ben her şeyin bir kıvılcımla başladığını bu romanda gördüm. Bir kıvılcım deyip geçmemek gerektiğini. Damlaya damlaya her kıvılcımın binlerce ağayı mağlup edişini, yoksulluğun damarını kırışını.
10 ciltte olsa okurum, okumalara doyamam dediğim roman. Kalemine, yüreğine sağlık Sevgili Yaşar Kemal.
Adil Erdem Bayazıt... Hayranlığımı bir an olsun gizleyemediğim, defalarca okuyup durduğum, kitabını elimden atamadığım şair...
Anlam derinliğinin yanında gözle görülür bir aşikârlığı var şiirlerin. Sanki ellerimle dokunabilirmişim gibi gerçek ve somut. Ne biliyorsa şiiriyle anlatmış. Ne hissediyorsa şiirlerine katmış. En önemlisi yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgiyi ilmek ilmek işlemiş. Şiirlerin tadı, kokusu, sevdası, hüznü, duruşu var. Benden, bizden, sizden bir şeyler anlatmış hep. Zaman’ı söküp atamıyor mısralarından. İşleyen saatin tik-tak’larını tüm hücrelerinizde hissediyorsunuz. Keskin bir bıçak gibi ama açtığı her yarada yenileniyorsunuz. Gözlerinizin önünden gitmeyecek resimler sunuyor. En güzeli de
gönülden gönüle bir bağ kuruyor ki, sevdikçe sevesiniz geliyor...
Tüm bunların yanında bir de İslamcı duruşu var şairin. İnancına sımsıkı tutunmuş, kelimelerini de şahidi yapmış âdeta. Tanıdığınıza çok memnun kalacağınız bir şair Adil Erdem Bayazıt. Çokça değer taşıyan ve değerlerinden ödün vermeyen yürekli şairlerden. İyi ki varmış, iyi ki geçmiş bu dünyadan.
Mutlaka okuyun, değsin yüreğinize.
Şarkılara sordum, hâlden anlar dediler:)))1000Kitap Gerçek Okurlar
Sevgili Cemal Safi'ye ve şiirlerine bu kadar geç kalmış olmanın muzdaripliğiyle okudum kitabı... "Anlamıyorlar" dediğiniz ne varsa hâlden anlayıp anlayıp yazmış. Dili desen Türkçe'yi buram buram kokutmuş. Ne demek istiyor ki deyip kara kara düşündürmüyor. Kasmaca, gerilmece yok. Ne biliyorsa anlatmış üstad. Tertemiz kelimeleriyle, ben seni anlıyorum demiş. :) TDK bu mısralara kayıtsız kalamamış, ödüllendirmiş güzel şairi. Bestecilerimiz de durmadan bestelemiş şiirlerini. Açın bir Orhan Gencebay onun dizelerine rastlayacaksınız. :) Diyeceğim o ki, oku kardeşim Cemal Safi'yi.