“Yüce dağ başından aşırdın beni neydem neydem yâr beni
Tükenmez dertlere düşürdün beni
Dağlar kışımış yolcum üşümüş nasıl edem ben
Madem soysuz gönlün bende yok idi neydem neydem yok idi”
...
Dışarda soğuk,
Safirden, bakırdan, cıvadan bir gece uçuyor,
Gece uçarken kulaklarına dokunuyor bekçinin.
Bekçi,
Mavi zehir şiddetinde düdük çalarak,
Bir soru soruyor karanlığa,
“Bütün cevaplar sendedir, saklama”
Diyor karanlık ona.
...
İsmet Özel
Yolun üstünde zaman zaman rastladığım sağır bir dilenci dururdu. Koluna “sağır ve dilsiz” kelimeleri yazılı bir bant sarmışlardı. O, yolun bir kenarında durur; bir avucunu açmış, öteki elinin parmaklarını da açık elinin avucunun içine vurarak bu hareketiyle oradaki varlığını gelen geçene bildirmek isterdi.