Susmaq yeganə yaşamaq vasitəsidir, burada da belədir, orada da. Kədərlidir, amma bundan nə çıxar ki? Yalnız uşaq yuxusu kimi dərin və günahsız halda yatarıq. Bu isə əzablardır, bu yuxunu da, günü də şumlayan xış kimidir, bax dözülməz olan budur!
Tu yî bedra şîrîn eyn î
Ji tora “qabe qewseynî”
Ji wa herfa tu mabeyn î
Çi bê xiş bû di fesalê da
Gözlere hoş görünen “ay” sensin
“İki yay arası”lık bir mesafedesin
O harfler bağlamında ara sensin
Ne de anlamlıydı böyle mevsimde
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
He chuckled miserably, let go of Wu Xi’s hand, then reached out a finger and lightly tapped him on the center of his chest. “Tell me, what are you made of inside? Say that you’ve a wolf’s heart and a dog’s lungs, and I’m afraid I’d tarnish even those…”
Wu Xi abruptly reached out to cover his mouth, silently holding him tightly in his arms — in my heart, you’re a great person. Don’t say such dispiriting things.
If you won’t take that seriously, I will.
Nə etdin, Qaraca Çoban...(:Edebiyat
...atdığı daş yerə düşməzdi. Yerə düşsə də top kimi sovrulardı. Ocaq kimi oyulardı. Daşın düşdüyü yerdə üç il ot bilməzdi. Qaraca Çobanın acığı tutanda iri bir daşı götürüb əlində sıxar, kül edib havaya sovurardı. Qaraca Çobanın iri bir çomağı vardı. Onu yanınca sürüdükcə torpağa xış kimi cızıq salardı.
“It wasn’t as if Mo Xi had never tried to dissuade Gu Mang. He’d told Gu Mang that he was being too generous, and that Mo Xi’s future was uncertain; this grace might not be something he could repay. But army ruffian Gu-shixiong only laughed, his long lashes frosted over in the cold night. “Who said anything about repayment? You’re in my squadron and you’re my brother, so I need to protect you.”
“But I…”
“Enough with the buts. If it really bothers you, make note of everything you owe me in a scroll, and return it all with interest once you’ve made your mark.” Gu Mang ruffled Mo Xi’s hair with a smile. “Aiyo, my precious princess is such a finicky little fool.”
“All gone. I don’t know anyone in the dining room. Too many people. I won’t go in,” Gu Mang said haltingly, his eyes cold and clear. “Can only come here.”
“Why can you come here?” Mo Xi asked after a moment.
“Because I know you. You gave me water.” Gu Mang paused. “You taught me ‘life worse than death.’ You also bought my—”
Gu Mang was interrupted by the crash of a wine cup smashing into the wall. Mo Xi’s eyes gleamed darkly. “Shut up.”