Fahrenheit 451'ə bir də mənim gözümlə baxaq...Roman
Farenheyt 451, bir çoxlarının düşündüyü kimi, sadəcə kitabların yandırıldığı distopik bir dünya haqqında bir hekayə deyil. Bu, öz zehnini könüllü olaraq susdurmağa meyilli olan cəmiyyətin güzgüdəki əksidir. Bredberi dövləti əsas düşmən kimi göstərmir. Əsərdə heç kim insanları zorla cahil saxlamır. İnsanlar düşünməməyi özləri istəyirlər. Çünki düşüncə onları narahat edir. Çünki düşüncə onları təcrid edir. Çünki düşüncə onları öz mənliyi ilə qarşı-qarşıya qoyur.
Bu dünyada kitablar təhlükəli olduqları üçün deyil, narahatlıq yaratdıqları üçün yandırılır. Kitab qurulmuş sistemi pozmur, fərdin daxili sistemini pozur. Oxuyan və sorğulayan insan suallar verir, müqayisə edir, ziddiyyətləri görür. Ən pisi isə onlar 'bədbəxt' ola bilərlər. Farenheyt 451'dəki cəmiyyət xoşbəxtliyi hədəfləyən bir cəmiyyət deyil, bu, iğtişaşlardan uzaq, düşünməyən bir cəmiyyətdir. Burada xoşbəxtlik düşüncəni qurban verməklə əldə edilir. Hisslər səthi olaraq qalır, düşüncələr sürətlənir, ekranlar böyüyür, cümlələr qısalır.
Montag'ın qırılma nöqtəsi bilməklə deyil, boşluqla başlayır. Klarisse ona heç nə öyrətmir; o, ona bir çatışmazlığını göstərir. "Xoşbəxtsən?" sualı kitabdakı ən təhlükəli sualdır. Çünki bu sual sistemin dilində mövcud deyil. Bu sual fərdi, ölçülməzdir və ekranlarda yer ala bilməz. Buna görə də Klarissenin varlığı eləcə narahatedicidir: o, yavaşlamağı, müşahidə etməyi və düşünməyi təmsil edir. Bu dünyada isə yavaş olan hər şey potensial təhlükədir.
Kitabların yandırılması simvolikdir, amma əsl alov insanların içindədir. İnsanlar artıq düşünməyə dözə bilmirlər. Mənim fikrimcə əsər bizdən soruşur: Düşünmək qabiliyyəti təbii insan xüsusiyyətidir, yoxsa qorunmalı olan kövrək bir əzələdir?
Bu roman da yaddaş haqqındadır. Kitab əzbərləyən insanlar müqavimətin romantik fiqurları
Puan vermedi·80 syf.··
Beğendi
·2025 358. kitabı
·13 günde okudu
·Okunma: 31 Aralık 2025 14:37
“Son başlangıcın içindedir, gene de sürdürürsün.”
• Oyun Sonu - Samuel Beckett
Clov ve Hamm konuşuyor, ben dinliyorum. Bitmiş bir günün son saatlerinde gibiler. Aslında bu dünyada konuşacak pek bir şey kalmamış ama susmak da kolay değil. Bunun yerine insanın kafasından geçen ama çoğu zaman dillendiremediği şeyleri söylüyorlar. Yorgunluk, alışkanlık, isteksizlik, gidememek… Gitmek mümkün mü, nereye gidilecek, o da belli değil zaten. Sık sık “şimdi ne olacak” diye düşündürüyor ama mesele aslında bu da değil. Burada olacak olanlar zaten çoktan olmuş fakat hikâyemiz bir türlü bitmiyor.
“Oyun Sonu” karamsarlıktan ziyade yorgunluk, bıkkınlık, bitmişlik taşıyan bir oyun. Hayat da bazen böyle hissettirmiyor mu? Oyun bitmiş fakat biz hâlâ içindeymişiz, artık gitmemiz gerekiyormuş ama biz gitmeyi değil, sadece beklemeyi biliyormuşuz gibi…
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İlk dəfə nəfəs aldığımda, sanki bütün həyatı bir anda yaşadım. Bu qəribə güc məni özüm olmaqdan çıxardı - sanki başqasının arzularıyla yaşayan bir kuklaya döndüm. Bu alov içində yanan şəxsiyyətimmi, yoxsa söndürdüyüm hisslərimin külümü, artıq fərq edə bilmirdim.
Duzah~ 1 Nemea Vadisi1000Kitap
4 kurucu üye ;
Narbekovlar, Olovlar, Borisovlar ve Elemler...
Bu kurucu üyelere 'Pençe', normal üyelere ise 'Aslan' denir.
Üyeler, örgütte kurallar içinde yaşamak zorundadır. Bu kurallara uymayan kişiler ise damgalanıp sürgüne gönderilerek örgütle ilişiği kesilir
Örgütü kuran, senelerce yönetmiş ve bir gecede en dibi gören üye Narbekovlardır.
Nikolai Narbekov tarafından yönetilen Aslan üyelerinden Olovlar dan Leo Olov, bir gece Nikolai Narbekov'a başkaldırıp örgütün (tahtın) ve gücün tek sahibi olmuştur.
Bu olaydan sonra Vladislav Perva Narbekov, görüntü olarak Leo'nun yanında yer alır fakat asıl amacı Aslan'lara bağlı gibi gözüküp arkalarından kuyularını kazmaya çalışan, kendinden başka kimseye güvenmeyen, planlar doğrultusunda hareket eden biri
Elemler. Bengi Elem...
Babasında dolayı örgütün sahiplerinden biri. Ama kimse tarafından varlığı bilinmeyen, nüfusta bile örgütten atılan amcasının kızı olarak kayıtlara geçilir.
Bengi Elem, ailesini katledenlere yaptıklarının bedelini ödetmek isteyen fakat 1 sene boyunca saklanan sonrasında ise tek Elem kalan kuzeni Çakır'ın yaralandığını duyunca iyice çıldırarak bu işe son vermek için hazırlık yapar. Harekete geçeceği zaman telefonuna bilinmeyen numaradan 'yapmaması' gerektiği yazar. Bu kişide Vladislav Perva Narbekov
Bilirsiniz ki Perva ve Bengi düşman aileler ama ne hikmetse birlikte hareket edip ailelerinin intikamlarını alacaklar bir çatı altında ikilinin didişmelerini okumak çok güzeldi. Perva ne kadar sessizse Bengi bir o kadar çok konuşan bir karakter
Perva'nın bu hallerinin sebebi;
annesi Ekaterina, Perva'yı görmezden gelen, sürekli kavga gürültü çıkartan, kafasında kuran, ailenin huzurunu bozan ve her şeyin sorumlusunu Perva'dan bilen bir karakter old. için Perva herkes gibi normal biri olamadı
Her bölüm
Puan vermedi
İnsan varlığının ən gizli, ən qədim və ən qorxulu tərəfi budur: İstədiklərinə çatanda, yaşamağın səbəbini itirir. Arzu insan ruhunun nəfəsidir. O, bədəndəki oksigen kimidir: çox olduqda yandırar, azaldıqda boğar, amma olmadan həyat yoxdur. Böyüklər çox zaman uşaqlardan fərqli görünürlər: ağ saç, ağır söz, ciddi baxış. Amma mahiyyətcə eyni varlıqlardır bir az daha yorulmuş uşaqlar. Uşaq ağlayır, çünki oyuncağı istəyi qədər böyükdür; böyüklər isə susur, çünki arzusu qədər boşdur. Bu həyatın ən kədərli paradoksudur: sakitlik çox vaxt arzunun ölümü deməkdir. İslam dininə görə, insan yaradılışda torpaqdan yoğrulub, amma ona həyat verən “üfürülən ruh” olmuşdur. O ruh sadəcə həyat deyil, həm də istək, təlatüm, hərəkət, arzu idi. Yəni insanın Tanrıdan aldığı ilk pay yanmaq bacarığıdır. Quranda deyilir: “Biz insanı yaratdıq və ona yollar göstərdik.” (Əl-İnsən surəsi-3). Bu “yol” dedikləri əslində arzu yoludur. İnsan arzusu ilə ya ucalır, ya da məhv olur. Şeytan da, Peyğəmbər də eyni arzudan doğar “daha çox olmaq” istəyi. Fərq sadəcə istiqamətdədir: biri Tanrıya yaxınlaşmaq istəyir, digəri Onun yerini tutmaq. İslam sufiləri deyirdilər ki, arzu Tanrıya aparan yoldur. Sufi arzularını öldürmür, əksinə, onları “təmizləyir”. Çünki günah arzuda deyil, arzunun nəfsə qul olmasıdır.
Müasir dövrün ən dərin psixoloji böhranı arzunun tükənməsidir. 20-əsrin sonunda bütün dünyanı bürüyən istehlak mədəniyyəti insanlara hər istədiyini verdi: sürətli yemək, dərhal sevgi, hazır bilik, süni rahatlıq. Amma nəticə nə oldu? Daha çox depressiya, daha çox boşluq, daha çox tənhalıq. Amerikalı psixoloq Viktor Frankl yazırdı: “İnsanı yaşadan xoşbəxtlik deyil, mənadır. Mənasız qalan insan, ən azad şəraitdə belə özünü dustaq kimi hiss edir.” Frankl ölüm düşərgələrində belə görmüşdü ki, fiziki baxımdan yox,
Səssizliyin uçurumdan başqa dayanacağı yoxdur.Edebiyat
Susqunluğun yaratdığı yanğında kəlimələrin yoxluğu narahatlıq və qorxu yaradır. "Od Festivalı", yaranan həmin o səssiz yanğının cümlələrə tökülmüş toplusudur. Bəzi kəlimələr səslənmir, ağlın bir kənarında sakitlik yaradacağı düşünülərək, susdurulmağa məcbur edilir. Səslənməyən cümlələrin ağırlığı yalnız o insanı deyil, ətrafındakı insanları da məhvə sürükləyir. İnsanlar dilə gətirilməmiş, susdurulmuş hisslərlə bərabər illərlə eyni damın altında yaşayırlar. Bunun nəticəsində olmaq istəmədikləri insana çevrilə bilirlər. Göstərilməyən sevginin ağırlığı eyni damın altında olan digər insanları da yaralayır, hətta onlarda sağalmaz bir yara ərsəyə gətirir. Onlar hər yanlışlarında bunu xatırlayır və günahı özlərində axtarmağa başlayırlar.
Lusiya'nın uğur yolunda özünü fəda etməsi.
Anastasiya'nın həyata tutunmağına kömək edən pəncərə.
Poldek'in içində sirr kimi saxladığı sükut.
Bu alov böyüdükcə, ailə adlanan insanlar bir-birindən uzaqlaşmağa başlayırlar. Oxuduqca başa düşürsən ki, bəzən susmaq qışqırmaqdan daha ağrılıdır. Bu cümlədə "bəzən" bir önəm daşımır.