Gözleri, sadece gözleri, sıkılmalarının, ne istediğini bir türlü bilememenin ve belki de bu yüzden, karşısına çıkan yeni ve yabancı yaşamlara dokunmak isteyişinin, sürüklenişlerden kurtaracak ve sıfırdan başlama şansı verebilecek, bir çeşit tutunma çabası olduğunun farkındaydı. Belki de bu yüzden gözler, kendisi tarafından ve çocukluğa giden bir tarihte oluşmuş, artık “kendine rağmen”e dönüşmüş bir kabuklanmanın içine hapsolmuş, çıkış yollarını yitirmiş bir kimliğin yardım çağrısı gibi bakıyordu.
İnsan kendini yaşayamadığı bir yerde huzur da veremez huzur da alamaz. Mutlu da edemez mutlu da olamaz.
Yarım bilgi.- Bir yabancı dili yarım yamalak konuşan biri, iyi konuşan birinden daha çok zevk alır bundan. Keyif yarım bilgilidedir.
Bir insana sığınmak, bir insana tam bir güvenle sığınmak, uzun sürmüş bir gemi yolculuğunda çokça sallandıktan sonra nihayet karaya ayak basmak, her biri yabancı sayısız sokak arasında kaybolmuşken girdiğiniz daracık sokakta ansızın denizle karşılaşmak, boşlukta gözü kapalı sağlam bir göğse yaslanmak, beklenmedik bir el tarafından, dü
şecekken kaldırılmak, ağlayacakken avutulmak, çalkalanacakken durulmak; İnanmak, emniyet, sadakat, herhalde ancak bir başkasının avucundan su içmektir.
Kelimeleri cımbızla çekenler, sadece duymak istedikleri canavarı yaratırlar. Onlara ne söylediğin değil, içlerindeki zehir önemlidir.
