Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp, sürüklenebilirim...
İnsan soyu zayıf, kırılgan, ölümlü, her türlü kazaya, hastalığa,acıya açık ama kendini avutarak yaşıyor, bunları unutuyor. İşte anahtar kelime bu;hayatın özü büyük sırrı,olmazsa olmazı, Unutmak. Eğer unutmak diye bir şey olmasaydı, yaşam da olmazdı. İnsan unutmadan hayatını sürdüremez.