Bir psikanalistle hiç görüşmedin, ama zamanının büyük bölümünü kendi ruhunu çözümlemeye ayırmıştın. Freud'u, Jung'u, Lacan'ı okuyordun. Psikanaliz üstüne düşünüyor ama uygulamaya geçmiyordun. Tedavinin seni olağanlaştıracağına ya da içinde geliştirdiğin olağandışılığı bayağılaştıracağını düşünüyordun. Başkalarını dinlemeyi severdin. İnsanlar gelip içlerini açarlardı sana. O sessiz, dikkatli, yapıcı halinle, sana gizlerini açanlardan daha az yardım ettin kendine.
İnsanın bütün hayatını mutluluk içinde geçirmesine yardım etmek üzere bilgeliğin bize sundukları arasında en önemlisi dost edinme yetisidir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Basitliğin yanı sıra, modernlik tapınağında kurban ettiğimiz bir başka düşüncemiz de insanın bir doğası olduğu ve bu doğaya gelişimi sırasında saygı gösterilmesi ve yardım edilmesi gerekliliğidir. İlköğretimde tek bir sınıf öğretmeni olmasının kaldırılması ve öğretmen okullarının kapatılması bence çok büyük bir aptallık oldu. Bir insan gelişmek için istikrara, güvene, sessizliğe gereksinme duyar; ancak böylelikle kendine ait bir düşünce geliştirebilir ve onu yönlendiren büyük ellerin arasında uysal bir askercik olmaktan kurtulabilir. İnsan doğası çabalayarak, uğraşarak, çaba ve zahmetin büyümek ve öğrenmek için temel adımlar olduğunu bilerek oluşur. Ben çabalamazsam, kendimi vermezsen, sıkıntının boyunduruğu altına girmezsem asla hiçbir şey koyamam ortaya.
Elbette son derece bilgili çocuklar da var ama bilgili olmak hayata hazır olmak anlamını taşır mı?
Ayrıca zaten bilgi bombardımanı altında olan bir dünyada çocukların başka bilgilere gereksinmeleri var mı?
Bilmeye gereksinme duyuyorlar mı?
Bilimsel bilgi konusunda Avrupa'da son sıralarda yer alıyoruz. İlkokul öğrencisine matematik öğretmek için üniversite diploması gerekli midir, diye sruyorum kendime. Daha iyi eğitimli bir kişinin daha bilgili çocuklar yetiştirmesi beklenirse de onların kafaları daha karışık görünüyor. İlkokul bire giden yeğenimin ders kitabında şöyle yazıyordu: "Eşit değerli denklemleri işaretle." Çaresiz bakışlarla benden yardım dilenen minik kıza ben de aynı çaresiz bakışlarla yanıt verdim. İlkokul ikideki öteki yeğenime ise şunu sordum: "1+1 kaç yapar?" O da gururla yanıtladı: "11." Oysa ben ilkokul bire giderken bir kiraz artı bir kirazın iki kiraz ettiğini biliyordum ve bu konuda hiç kuşkum olmamıştı
Çünkü ölüm duruyor, geçmeden boğazıma.
İtiş kakış dizilmiş herkes, zihnimde: insana saygı yok!
Bana diyorlar, öyleymiş, gözümü kesip atmalıyım belki,
Edilmemiş kötüye yardım,
Sırf menfaat için.
Bana diyorlar,
Bizler iyiyiz,
Onlar kötü. Öyleymiş.
İnsanın suçlarını, kendisi gibi çirkefe bulanmış birine itiraf etmesi daha kolaydır herhalde. Böylece itiraftan payına düşeni alır.
