Betl
@yawnzzn
19
CennetEdebiyat
Kim olduğunu bile bilmediğimiz bir çocuğun gözündeki şaşılık sebebiyle okulda uğradığı ağır zorbalığı ve benzer bir kaderi paylaşan sınıf arkadaşı Kojima ile aralarında kurulan sessiz bağı anlatan bir kitap Cennet. Her şey sessiz. İki karakterin de iç dünyası sessizlikle şekillenmiş sanki. Bu yüzden de ikisinin de çektiği acıyı kendi zihinlerinde nasıl şekillendirdiklerini anlamak güç. Bu noktada yazar giriyor devreye. İkisini de acıya karşı ayrı noktalarda tutuyor. Acı Kojima için bir arınma yolu iken ana karakter için sorgulamaya yol açan kaynağı bulunması gereken ve engellenmesi gereken bir şey. Engellemek için hiçbir şey yapmıyor orası ayrı. Okuması özellikle son sayfalara doğru benim için gittikçe zorlaştı. Buna rağmen oldukça akıcı bir metindi. Sanırım beğendim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İskandinav MitolojisiEdebiyat
Kitapta giriş kısmını saymazsak mitlerin anlatıldığı 15 bölüm var. Evrenin oluşması, Odin'in gözünü verişi, Thor'un çekicinin nasıl ortaya çıktığı ve Thor'un gelin kılığına girmesi gibi bir sürü mit içeriyor. Hepsini severek okudum. Favorim tabii ki "Freya'nın Düğünü" bölümüydü. Mitlerin anlatımı o kadar güzeldi ki bitmesin diye günlere böldüm.
Bir de şunu ekleyeceğim: İskandinav mitolojisinde sözüm ona kötü karakter olan Loki'nin bile çok yönlü olması bence iskandinav mitolojisini farklı bir yere koyuyor. Hiçbir tanrı tek bir kalıba sığmış değil mesela. Bu da hoşuma giden kısımlardan biriydi.
Kafa dağıtmak için okunabilecek keyfinizi yerine getirecek bir kitap olduğunu düşünüyorum. Mitolojiye ilgisi olanlara tavsiye ederim.
Suç ve Ceza'yı bir roman olarak tanımlamaya dilim varmıyor. Kendine ait felsefesi, yazım biçimi ve karakterleriyle; Dostoyevski, bir romandan çok daha fazlasını ortaya koymuş. Nedendir bilmem ama kitabı okurken içimden bir ses Dostoyevski'nin Raskolnikov karakterini yazarken kendinden çok fazla şey kattığını söylüyordu. Nedense böyle duyguları yaşamamış bu kavramları tecrübe etmemiş birinin bu etkileyicilikte bir anlatıma sahip olabileceğine inanmamıştım. E çok da haksız değilmişim. Dostoyevski’nin biyografisini yazan E.H. Carr, Suç ve Ceza’daki Dostoyevski için diyor ki: “Wiesbaden’de her gün, giyeceklerinin ya da ufak süs eşyalarının karşılığı olarak onu açlıktan kurtaracak birkaç thaler alma ümidiyle rehincileri dolaşıyordu. Bu katı kalpli tefecilerden biri, Raskolnikov’un kurbanının ilk modeli olmalı ve bu korkunç gerginlik ânında, Dostoyevski kendi yüreğinde, bir Raskolnikov’un potansiyelini sezmiş olmalı.”
Kesinlikle okunması gereken bir kitap etkisinden bir süre çıkamayacağım.
Madeline ile daha önceden tanışmıştım. 
Akhilleus'un Şarkısı ve 
Ben, Kirke romanlarını severek okumuştum. Şimdi de elime bu kısa öyküsü geçti. Harika illüstrasyonlara sahip olmasına rağmen bence öykü, duygu aktarımında biraz yüzeysel kalmış. Her şey bir anda, pat diye, olup bitiyor zaten. Tamam, bu bir öykü çok detaylı bir şey beklemiyor insan. Ama yine de olay örgüsü daha yavaş bir sekilde aktarılarak okuyucuya öykünün içine girmesi için biraz fırsat tanınabilirmiş.
Akhilleus'un Şarkısı ve Ben, Kirke romanlarını severek okumuştum. Şimdi de elime bu kısa öyküsü geçti. Harika illüstrasyonlara sahip olmasına rağmen bence öykü, duygu aktarımında biraz yüzeysel kalmış. Her şey bir anda, pat diye, olup bitiyor zaten. Tamam, bu bir öykü çok detaylı bir şey beklemiyor insan. Ama yine de olay örgüsü daha yavaş bir sekilde aktarılarak okuyucuya öykünün içine girmesi için biraz fırsat tanınabilirmiş.
Büyük beklentiyle başladığım kitaptan beklediğim etkiyi almamanın hayal kırıklığı içerisindeyim. Evet, şu anda tamamen o haldeyim. Belki de yanlış bir zamanda okudum ve bu yüzden bende bir etki yaratamadı. Daha sonra ikinci bir şans verir miyim bilmiyorum. Kitabın anlatımı akıcı olmasına rağmen orada da bir kıvılcım yakalayamadım. Otobiyografik ögeler taşıması kitabı benim için merak uyandırıcı kılsa da gerçekten beklediğimi alamadığım için çok üzgünüm.
