Yazgı
@yazgi97
Elektrik-Elektronik Mühendisi
Elazığ, 30 Ekim
59 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Coğrafyadan coğrafyaya kadının kaderi…
Okuduğum her feminist romanda görüyorum ki bir toplumda kadın olmanın dini, dili ve ırkı yok maalesef.
Bu da o hikayelerden Meksika kırsalında kadınların ve kız çocuklarının verdiği yaşam mücadelesi. Tek bir erkek bile yok bu kırsalda. Yetişkinliğe eren her erkek eşini ve çocuklarını kaderlerine mahkum bırakıp ABD’ye kaçıyor; bu yüzden bu kırsalın adı Kadınlar Ormanı.
Kadınlar kızlarını çirkinleştirerek, saçlarını erkekler gibi keserek korumaya çalışıyor bu kırsalda çünkü ansızın kaçırılmaları çok büyük olası.
Okurken çok üzüldüm çünkü her olay birer gerçekliğin parçası.
Romanın yapısına gelecek olursak cümleler kısa anlaşılır, betimlemeler bana göre gayet kıvamında belki biraz az. Çok kolay okunan bir kitaptı.
Okuyacaklara şimdiden iyi okumalar dilerim
Belki ben anlayamıyorum, belki kapasitem yetmiyor ama bu kitaba nobel ödülü verilmesinin tamamen politik olduğunu düşünüyorum.
Kitabın akışı vs çok güzel sürüklüyor fakat büyük aile sırrı tamamen hayal kırıklığı.
Bugüne kadar bu kitap neden bana önerilmedi, neden bu kadar övülmedi bilmiyorum. Babamın arkadaşının babama sırf "Elazığlı" olduğu için alınan tesadüfen kitaplığımda olan bir kitaptı. Gönül isterdi ki bir Elazığlı olarak bizler onlara önerelim. Gözlerim dolu dolu okudum kitabı. En sonunda da ağlaya ağlaya bitirdim. Biz nerelerden geldik nereye gidiyoruz bunun 3n güzel örneği bu kitap. Okuyun okutturun.
Kitabı 6 günde ağlaya ağlaya okuyarak bitirdim. Elim hiçbir kitabın sayfalarını çizmeye gitmezdi. Çizdim. Elimden gelse tüm satırlarının altını çizmek isterdim.
Kitap bitti ve ben bir daha başka bir kitabı aynı hayranlıkla okur muyum? Bilemiyorum.
Bu kitap benim aklımı okuyor, bu kitap benim aklımı okuyor dedim döne döne. Bir satırı okurken aklımdan geçenleri iki, üç satır sonra Oğuz Atay’ın yazdığını gördüm defalarca.
Varoluşsal sancının bu kadar kusursuz işlendiği tek kitap daha okuduğumu sanmıyorum. Sayfa sayısından ürktüğüm için de kitabı bugüne kadar okumadığım için kendime bir hayli kızgınım.
Güzel olduğunu elbette duymuştum ama mükemmel bir eser olduğunu söylemedikleri için de bir hayli kızgınım. Kitap bittikten sonra büyük bir boşluğa düştüm.
Bu kitap nasıl yorumlanır ki? Dedim kendi kendime bir şeyler yazmasam mı? Dedim.
Daha sonra bu kitap için sadece hissettiklerimi yazmaya karar verdim. Sanırım bunu da yansıtabilecek seviyede değilim şu an.
Tutunamayanlar birçok ödül almış, çokça alkışlanmış fakat yine de tam anlamıyla hakkettiği değeri görememiş diye düşünüyorum.
Yıldız Ecevit’in Ben Buradayım adlı Oğuz Atay biyografisinin ardından, romanın birçok otobiyografik öğe taşıdığı anlaşılmış. Bu romanı okurken benim kuruduğum teorilerimden biriydi maalesef ve buna biraz üzüldüm sanırım.
Kitapla ilgili söyleyebileceğim şeyler bir dünya ama özetleyecek olursak sanırım;
“Dünya hassas kalpler için cehennemdir.” Der ve kenara çekilirim.
Ara sıra kendime kitaplar alırken ilerde anne olursam diye, ya da küçük bir çocuğu okumaya teşvik ederim diye kitaplığıma çocuk kitapları da alırım. Bu da o kitaplardan biriydi. Dün gece elim bu kitaba gitti ve bugün bitirdim. Kitabı okurken çok güldüm çoğu buruk bir gülümsemeydi. Çokça gözlerim yaşardı. Bu tarz kitapları okumanın yaşı olduğunu hiç zannetmiyorum. Tamamen huzurla dolduğum ve başka pencereden dünyaya baktığım bir kitap oldu. Kesinlikle her çocuğun okuması ve her yetişkinin çocuklara okumasını teşvik etmesi gereken bir kitap...
Papatya beni hüngür hüngür ağlattın :')
Şimdi de gidip kitabın filmini Julia Roberts'ın muhteşem oyunculuğu ile izleyeceğim
