Bense ruhsal acıdan söz ediyorum! Insanların yeteneklerinin, çalışmalarının, yaşamlarının boşa gittiğini görmelerinden. Akıllıların aptallara boyun eğmelerinden. Güçlülük ve cesaretin kıskançlık, güç hırsı ve değişme korkusu tarafından boğulduğunu görmelerinden. Değişme özgürlüktür,değişme yaşamdır.
Mümkün mü diye düşünüyor, insanın henüz hiçbir gerçek, önemli şeyi görmemiş, fark etmemis ve söylememis olması? Mümkün müdür insanın bakmak, düsünmek ve not etmek için binlerce yıl zamanı olsun ve bu binlerce yılı yağlı ekmegini ve elmasını yediği bir okul teneffüsü gibi geçirsin?
Evet, mümkündür.