Ötüken'de Şeb-i Tefekkür
Şeb çökmüş Ötüken üzre, gök susar, yer dinlerim,
Kök Tengri'nin sükûtundan kalan aksi dinlerim.
Yel eser çamlar içinde, eski bir kopuz gibi,
Her nefeste alp atamdan bir hazîn destan duyarım.
Umay'ın nûru çekilmiş sanırım bu menzilden,
Saye-i gamda bugün ben kendi bahtımca yaşarım.
Sisler ardında görünmez kutlu yollar, kutlu izler,
Boz kurdun ayak sesini rüyâlarda ararım.
Derler Erlik gece vakti korku salar cân içine,
Ben ise en çok gönülde gizlenen hüsrânı tanırım.
Bir kuru dal titrer iken ateşin son korunda,
Sanki yüzyıllık bir yurdun hatırâtın anarım.
Ey Ötüken, ey mukaddes yâdigâr-ı ecdâdım,
Her taşında ayrı bir sır, her yelinde bir âhım.
Tan ağarsa belki yine kut iner bu gönlüme,
Şeb ne denli yeldâ olsa, doğar elbet subh-ı dem.
Alp Turan
Reklam
Şeb-i yeldaŞiir
Gül-i ra'nâ bağında murg-ı gönül perîşandır,
Sensiz geçen her dem bana zindân-ı zamandır.
Bir kez cemâlin görsem o cânıma dermandır,
Yokluğun şeb-i yeldâ, kış olur cânânım.
❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆
Sokakta kar yağadursun, odanda fasl-ı bahar,
Dışarda leyle-i yeldâ, içerde nısf-ı nehâr!
○●○●○●○●
Sokakta kar yağadursun, odanda mevsim bahar,
Dışarıda uzun geceler, içeri gün ortası gibi ışıldar!
Mehmet Âkif Ersoy
Safahat
❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆
Mehmet Âkif Ersoy
Safahat
❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆❄️⋆.˚🦋༘⋆
Herkesin hikayesi ayrı, herkesin ayrılığı başka, herkesin özlediği başka, aradığı başka, bulduğu bambaşka…
Şöyle arkaya yaslanıp bu cümleyi bir iki saniye sindirmeyi denediğinizde, içinizde bir yerlerde bir tel titriyor, değil mi? İnsanda hafif bir "Ben bunu niye daha önce böyle kelimeye dökemedim, ne kadar hoş ve yalın bir düşünce" hissi uyandırıyor. Haklısınız, çünkü bazen en büyük hakikatler, en cafcaflı felsefe kitaplarında değil, hayatın tam kalbinden süzülen böyle duru cümlelerde saklıdır.
Gelin, bugün kahvelerimizi tazeleyelim ve bu cümlenin bizim için açtığı o kocaman kapıdan içeri birlikte girelim.
Biraz dertleşelim, biraz gülümseyelim ama en çok da kendimize dışarıdan bakmayı deneyelim.
Herkes kendi sahnesinin başrolünde aslında..
Şu hayatta hepimiz muazzam bir bütçe ve prodüksiyonla çekilen, ama vizyona sadece tek bir kişinin girdiği o tuhaf filmlerin başrolündeyiz. Yan roller, figüranlar, arada dekoru,figüranı değişenler gelip geçiyor hayatımızdan ama senaryo tamamen bize ait.
Peki hikayelerimiz neden ayrı?
Çünkü hiçbirimizin parmak izi birbirine benzemediği gibi, kalbimize batan iğnelerin yerleri de benzemiyor. Aynı otobüse biniyoruz, aynı yağmurda ıslanıyoruz, belki aynı şarkıyı dinliyoruz ama birimiz o şarkıda çocukluğunu özlüyor, diğerimiz biten bir dostluğu.
Edebi bir melankoliye bağlayıp içimizi karartmak istemem ama kabul edelim arkadaşlar . Ayrılık da özlem de terzi işidir, tam üzerinize göre dikilir.
Birinin "ayrılık" dediği şey, üç yıllık sevgilisinden kalan boş bir çerçevedir; bir diğerinin ayrılığı ise doğup büyüdüğü şehre arabanın penceresinden son kez uzun uzun bakmaktır.
Belki de bazen özlediğimiz şey bir insan bile değildir. Mesela on beşli yaşlardaki o tasasız uyku düzenimiz, ya da her şeyin bu kadar hızlı tüketilmediği o eski
Reklam
Reklam