Nil'in Gizemi ve Kleopatra'nın Gizli Lahti1000Kitap
Bugünkü kitabımız bayağı bir farklı, yani yenilik arayanlara, hem macera hem de tarihi bir şeyler okumak isteyenlere muazzam bir kurtarıcı olur. Hikaye 1800'lü yıllarda geçiyor ve İnez isimli ana karakterimizin ailesinin gizemli ölümünü araştırmak üzere Mısır'a gitmesi ile başlıyor. Ha bu arada kızın ailesi arkeolog ya da en azından onlara sponsor oluyorlar diyelim, olaylar da bu sebeple çoğunlukla Mısır'ın geçmişinden gelen o terihi eserlere, tapınaklara ve mezarlara yönelik şekilde. Çok İndiana Jonesvari değil mi? Bir de mevzuya eser kaçakçıları da eklenince aksiyon iyice tavan yapıyor. Bitti mi peki? Hayır, henüz söylemeyi unuttuğum bir ayrıntı daha var ki o da kitabın fantastik yönüne işaret ediyor: kadim sihir. Evet, yanlış duymadınız bu hikayeye böyle büyülü ve mistik bir unsur daha ekli. Bayağı ilgi çekici bir kombinasyon ama yazar bununla da yetinmiyor ve romanına romantizm de ekliyor, pastanın üstündeki vişne misali yani. Uzun lafın kısası bayağı dolu dolu bir kitapla karşı karşıyayız.
Öncelikle eski Mısır, Kleopatra, 1800'lerin Mısır yerleşkeleri, arkeolog çalışmaları, mezarlar, tarihi eserler osuydu busuydu derken hikaye beni zaten büyüledi. Çünkü bu konulara ilgiliyimdir. Gerçi çocukken izlediği mumya filmleri yüzünden senelerce onlardan deli gibi korkan ben nasıl oluyor da sonrasında tüm bunlara ilgi duymaya başlıyor inanın hiçbir fikrim yok. Babamın zamanında bana CD olarak izlettirdiği o filmler yüzünden senelerce geceleri uyuyamadım, annemi de uyutmuyordum kendimle hey gidi günler.
Neyse eminim geçmişim sizi ilgilendirmiyordur hızlıca konuya geri dönelim o halde. İşin tarihi yönü zaten büyüleyici iken üstüne İnez'in kadim sihir vasıtasıyla bizzat Kleopatra'nın anılarını görmesi de her şeyi on kat daha ilgi çekici yaptı. Ortada ailesine ne olduğuna
Səməd Behrəngini bir çoxlarımız həmçinin məndə " Balaca Qara balıq" nağılı ilə tanımışıq. Bu əsər 1967- ci ildə nəşr olunur İranda bəlkə də , yazarına ölümü gətirinə o balaca qara balığın cəsarətidir. Çünki şah rejiminin heç xoşu gəlmir irəlidəki dünyanın ən mübarizəçi balığından və təbii ki qadağan olunur. Beləliklə yazar və qara balıq əl-ələ verib öz yolun sonuna doğru irəlləyirlər. Birinin həyatı Araz çayında sona çatır, ya da bəlkə daha öncə sona çatır ... mübarizə ruhlu balığımız isə dünyanın dörd bir yanından uşaqlara çatmağa davam edir.
Balaca qara balıb bizə mübarizə ruhu aşılamaqla yanaşı həmçinin güvənməməli olduğunu, birliyin nə qədər çətin olduğunu da vurğulayır.
" Bir şaftalı min şaftalı" ilə torpağa əkilən bir ağacın meyvəsini yeyə bilmədən biri ölən, digəri buna dözə bilməyərək kəndini tərk edən iki yoxsul uşağın hekayəsinə tanıq oluruq. Onlara meyvə verməyən zalım bağbanda mülkiyyət hirsini, bağbana inad heç meyvə verməyən ağacda sədaqəti tanıyan, " Ulduz və Qarğalar" da xoş niyyətli Ulduzla onun zalım ögey anasının hekayəsini oxuduqca yaxşılıq və pislik arasındakı o qaranlıq uçurumu daha da dərindən hiss edən, sinif fərqliliklərini " Püsküllü dəvə" nin kürəyində hiss edən Behrəngi oxuyucuları dünyanın dərdini kürəyində hiss edir.
Səməd Behrəngi harda yoxsulluq gördümsə, mən ordayam deyib. Kimsə mənim kökümə su verməyib əyri- üyrü bir bitki kimi həmişə az su ilə böyüdüm...
Samed Behrengi əsərləri uşaqlar üçün yazılmışdır, amma mütləq böyüklər də oxumalıdır.
Samed Behrengi əsərləri uşaqlar üçün yazılmışdır, amma mütləq böyüklər də oxumalıdır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yarım bıraktığım bir kitap daha bitti yey
Öncelikle kitap fantastik açıdan çok başarısız. Yazarın aklındaki fikri sevdim ama bunu yazım sekli çok acemiydi. 
Yılan ve Gecenin Kanatları kitabında yazımı bir nebze daha iyiydi ama orda da hikayede çok kopukluklar ve saçmalıklar vardı bence. Bu kitap çok daha benlikti ama bunu da yazamamış. Özellikle son savaş sahnesi herhalde 30 sayfa sürmüştür. Tissannah yalnızca birkaç adamı falan öldürüyor. Bu kadar. Sevdiğim tek şey Max ve Tissanah'ın dinamikleri ve kitabın slowburn olmasıydı. Ortalama bir fantastik okuyucusu bu kitabı asla beğenmez. Belki fantastiğe yeni başlıyorsanız deneyebilirsiniz. Serinin devamını okumayacağım. Bu kitabı okurken bile olacak hiçbir şeyi merak etmedim.
Yılan ve Gecenin Kanatları kitabında yazımı bir nebze daha iyiydi ama orda da hikayede çok kopukluklar ve saçmalıklar vardı bence. Bu kitap çok daha benlikti ama bunu da yazamamış. Özellikle son savaş sahnesi herhalde 30 sayfa sürmüştür. Tissannah yalnızca birkaç adamı falan öldürüyor. Bu kadar. Sevdiğim tek şey Max ve Tissanah'ın dinamikleri ve kitabın slowburn olmasıydı. Ortalama bir fantastik okuyucusu bu kitabı asla beğenmez. Belki fantastiğe yeni başlıyorsanız deneyebilirsiniz. Serinin devamını okumayacağım. Bu kitabı okurken bile olacak hiçbir şeyi merak etmedim.
Eh,Röyacan…
Bütün bu acılara dəyəcək eşq idimi bu?
Sahib olduqları məhəbbət aradan illər keçməsinə rəğmən hələ də ilk günki kimi olmağı o qədər təsirlidir ki. Bir-birini sevən iki 17 yaşlı yeni yetməyə qarşı həyat çox acımasız davranır. Həyat mı yoxsa xəstə ruh mu?)
Bəhməni ilk başlarda nə qədər qorxaq hesab eləsəm də, sonlarda artıq onun psixologiyası alt üst olmuş biri tərəfindən manipule edildiyini görmək, sevdiyinin ondan vazkeçdiyini düşündüyünü görmək onun bütün bu illər ərzində keçirdiyi hissləri təsəvvür etmək belə ağır gəldi. Amma təbii ki, Röyanın hissləri mənə daha yaxın oldu. Röyada sevdiyim xarakterlərdən biri o oldu ki, nə qədər romantik ruhlu olsa da, məntiqli davranır. Sevdiyi ondan imtina etdi deyə, o da özündən imtina etmir. Atasının onun üçün yaratdığı şansı əldən buraxmır. Yeni İngiltərədə həyata yenidən başlasa da, qəlbindəki dərd, beynindəki suallar da təbii ki, bir ömür onunla qalır. Volter.. əsərin ən safe place obrazı idi. Röyanı sevməsi, ona dəyər verməsi çox gözəl hiss etdirir.
Bir yandan da, düşünürəm ki, bu eşqin hər ikisinin ürəyində xal kimi qalmasının səbəbi “yersiz” ayrılmaları oldu. Zamanında üzləşsə idilər, ağıllarında bu qədər cavabsız sual qalmasaydı hər ikisinin də həyatı daha asan keçəcəkdi…
Yenə də dolanıb-gəlirik, alnımızda görünməz mürəkkəblə yazılan qismətə. Qismətdən artığını təəssüf ki, yeyə bilmirik :’)
Böyük Qardaş sizə baxır!Edebiyat & Roman
Romanda nəzərə çarpmayan çoxlu sayda detal yazıçının həyatı ilə səsləşir. Məsəlçün, romanın baş qəhrəmanı Uinston Smitin otağının nömrəsi olan 101 rəqəmi əslində Oruelin ikinci dünya müharibəsi illərində BBC-də işləyərkən böyük sıxıntı ilə oturduğu otağının nömrəsidir. O, həmçinin BBC-də arxivlərin saxtalaşdırılmasının və kütlənin idarə edilməsinə yönəlmiş yalan məlumatların yayılmasının da şahidi olmuşdu. Müəllifə görə insanı totalitarizmin köləsinə çevirmək üçün, onun təbiətini dəyişdirən uzun müddətli, çətin bir əməliyyata ehtiyac var. Oruel diktaturların yorulub-usanmadan yenidən və yenidən tətbiq etdiyi bu əməliyyatı seyr etməkdən zövq alır. O insan təbiətini idellaşdırmır. Əslində hamımızın içində bir Böyük Qardaş oturub, fürsət ələ keçən kimi, istər polis, istər məmur, istər təhlükəsizlik işçisi kimi başqalarını izləməyə, tabe etməyə, idarə etməyə çalışır. Hər bir insanı sındırmaq mümkündür, amma buna görə insana nifrət etmək lazım deyil. İnsan təbiəti, hakimiyyətə, totalitarizmə və aqressiyaya yönümlüdür, amma bu bir müddət sonra əyləncəsini itirir, maraqsız, zövqsüz bir şeyə çevrilir. Oruelin bütün deməyə çalışdığı budur, əvvəl-axır absurd vəziyyətə çatan diktatura nəyə lazımdır ki? Əsərə gəldikdə, Uinston Smit adlı bir şəxs, 1984-cü ildə, azadlığın olmadığı, insanların dövlətin əmrləriylə və onun nəzarətində yaşadığı bir ölkədə – Okeaniyada yaşayır. Hakimiyyət prollardan başqa bütün insanları, xüsusilə də partiya üzvlərini manqurtlaşdırır. Onlar Böyük Qardaşın istədiyi kimi yaşayır, onun dediyi kimi düşünürlər. Uinston isə hələ də azad düşünmək qabiliyyətini itirməmişdir. Azad düşünmək isə ən ağır cinayət – fikir cinayəti sayılır. Tezliklə özü kimi azad düşünən bir xanımla tanış olur və onlar o dövrə zidd olan bir eşq macərası yaşayırlar. Bundan sonra isə
Puan vermedi·400 syf.·
2024 32. kitabı
Bu kitabı 10 gün əvvəl bitirməyimə rəğmən incələməni bu gün yazası oldum. Onsuz kitab oxuyub bitirdikdən dərhal sonra yazmağı planlaşdırmırdım.
Dedim "Qoy təsiri 3-4 gün keçsin, sonra yazaram." Amma görürəm ki əsərin təsir gücü o qədər böyükdür ki, onu gözləyənə qədər çətin bir incələmə yazmış ola bilim.
Həmişə elə düşünürdüm ki, Pərinuş Səni öz həyatını yazıb bu kitabda. Amma həqiqət fərqli imiş. O İran xanımlarının həyatını araşdırmış, onlarına başına gələnləri bir xanımın həyatına cemləyərək yazmışdı.
Əsərdə toxunduğu nüansları o qədər dərin incəliklə işləyib ki, oxucu yalnız təəccüb edir.
Bir qadının başına gəlmiş dəhşətləri o qədər aydın şəkildə ifadə edib ki, insan oxuyanda özünü orda təsəvvür etməyə bilmir.
Oxucu bütün hislərini, duyğularını hiss edə bilir oxuduqca.
Bir sözlə möhtəşəm əsərdir.
Könül istərdi təbii ki, reallıq bu cür olmaya, qadınlara "ikinci cins" olaraq yanaşılmaya...
Kaş sırf beyin məhsulu olmuş olaydı...
Bu kitabın həmin o möhtəşəm parçası:
-Anam həmişə deyirdi ki, hamının payını ayırıb kənara qoyurlar ki, o payı özü yeyə. Hərdən mənə elə gəlir ki, mənim payım olmayıb. Yeniyetmə vaxtı atama, qardaşlarıma görə öz payımdan keçməli oldum. Sonra ərimə görə. Mənə ya bir qəhrəmanın, ya bir vətən xaininin arvadı kimi baxırdılar. Sonra bir müxalifətçinin anası kimi tanıdılar. Sonra savaşçı anası oldum. Neçə dəfə məni gah yuxarı qaldırıb, gah yerə çırpdılar. Bunların heç biri mənim öz payım deyildi. Heç vaxt heç kim mənim məhz özümün kim olduğumu, nə istadiyimi soruşmadı.
