Yiğit Muhammet Sarı
@yms15122
64 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İlber Ortaylı Hocamızın bir sohbetinde, eskiden tramvaylarda kötü kokan insanları fark etmediğini, ancak bugün her evde su olmasına rağmen insanların neden kötü koktuğunu sorgulaması oldukça anlamlı ve düşündürücü bir noktaya işaret ediyor. Bu durumun sebebini gıda rejiminin değişmesine mi yoksa başka bir etkene mi bağlamak gerekir ?
Son yüzyılda gıda üretimi ve tüketim alışkanlıklarımız kökten bir değişim geçirdi. Organik gıdaların yerini işlenmiş, koruyucu ve katkı maddeleriyle dolu ürünler aldı. Bu durum yalnızca beden sağlığımızı değil, bedenimizin salgıladığı kokuyu da etkileyebilir. Özellikle fazla tüketilen hazır gıdalar, yüksek şeker ve trans yağ içerikleri, metabolizmanın doğal işleyişini bozabilir ve ter yoluyla kötü kokuların dışarı atılmasına neden olabilir.
Modern hayatın sunduğu kolaylıklar, hareketsiz yaşam biçimini beraberinde getirdi. Fiziksel aktivitenin azalması, vücuttaki toksinlerin doğal yollarla atılamamasına yol açar. Bu toksinler de terlemeyle birlikte cilt yüzeyine çıkarak kötü kokulara sebep olabilir.
Her evde suyun olması, kişisel hijyenin her zaman öncelikli olduğu anlamına gelmez. Günümüzde, insanlar yoğun iş temposu ve günlük koşuşturmalar nedeniyle temizlik konusunu ihmal edebiliyor. Ayrıca, bazı bireylerin genetik yatkınlıkları da kötü kokuya sebep olabilir, ancak bu durum düzenli temizlikle kontrol altına alınabilir.
Geçmişte bireyler, toplumsal ahlak ve görgü kurallarına daha fazla önem verirdi. O dönemin insanları, kalabalık ortamlarda başkalarına rahatsızlık vermemek için kişisel hijyenlerine dikkat ederdi. Bugün ise bireyselliğin ön planda olduğu bir çağda, bu tür hassasiyetler yitirilmiş olabilir.
Kalabalık bir ortamda koku algısı çok daha belirgin hale gelir. Bugünün şehirlerinde, nüfus yoğunluğu artmış, toplu taşıma
Yiğit Muhammet Sarı
Belki de her zaman bu koku vardı. Ancak diğer bazılarımızın burnu daha hassaslaştı. Çünkü hijyenli koşullar arttı. Daha steril bir hayatın birer parçası haline geldik. Daha arınmış haldeyiz artık. Bu sebeple en ufak bir olumsuz kokuya eskisinden daha tahammülsüz durumdayızdır. Hijyen evet tabi ki önemli. Ancak görevim gereği hijyenik olmayan ortamda yaşayan ama hastalık nedir bilmeyen nice yerler gördüm. Kokuyan ama sıhhatinden hiçbir seviye kaybı yaşamamış ve 80’ini deviren insanlar gördüm; evlerine girmek kokusundan ve temizlik durumdan ötürü yüksek tahammül gerektiren insanlar. Onlar için bu koku normaldi.
Tabi ki durumun aslı hala merak konusu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Zordur insanlar arasında yaşamak. Niye mi.? Susmak zordur da ondan..
Nietzsche
Yiğit Muhammet Sarı
Konuştuğunda anlaşılmadığı için dağlara geri dönüş çabasına soyunan bir karakteri var okuduğum kitabında nietzsche’nin. Ondandır ki insanlar arasında yaşamak ile konuşmak, aynı ortamda yüksek ihtimalle yapamayacağın iki ayrı iş.
Gideceği limanı bilmeyene hiçbir rüzgardan hayır gelmez.
Yiğit Muhammet Sarı
Çok genel bir ifade. Aşırı peşin ve söylemin insaf sınırını zorlar bir cesarette söylenmiş. Bağlamından belki farklı bir anlam çıkarsa bilemem; ama şu hali havsalama battı.
Gün biterken güneşin öyle gitmeleri var ki, bir çocuğun ölümü bile yüreğimde öyle büyük bir yara açamaz.
Yiğit Muhammet Sarı
Pessoa, kendine has söylemleriyle her zaman olduğu gibi yine muhteşem bir cümle ortaya koymuş.
Allahım resmen dünya gün geçtikçe berbat bir hâle geliyor. Korkularım gittikçe artıyor. Yaşanacak hâl kalmadı. Geleceğime dair umudum kalmadı. Neler oluyor bize? Neden bu haldeyiz? Bu gidiş nereye?
Yiğit Muhammet Sarı
Gün geçtikçe dünya berbatlaşmıyor; bakışlar berraklaşıyor. Eski saf, masum, her şeyi iyi yanından gösteren o perspektif silikleşiyor. Gerçekler daha da belirginleşiyor; rüyalar daha da etkisizleşiyor. Çocukluklat, gün geçtikçe iç alemin bilinmedik bir köşesinde boğulmaya terk ediliyor. Hayat, maskesini yitiriyor. Ya bilinmezlikle barış içinde yaşanmalı, ya da oyuna en kestirme yerden nokta konulmalı. Hayata anlam biçmemeli. Zaten devamında ne söylense boş; kelimelerin yetersiz kaldığı hususlar, zamanlar ve insanlar. .