Yanlış yoldan döndüyseniz, hele hele bir de doğru yola girdiyseniz, yavaş ta gitseniz, hatta emekleseniz bile menzile varacaksınızdır. Koşamıyorsanız yürüyün, yürüyemiyorsanız emekleyin ama içinde bulunduğunuz yolda ilerlemeye devam edin.
Buhranlar içinde kıvranan dünyanın yeni açılımlara en çok muhtaç olduğu bir dönemden geçiyoruz. Okur esrik, yazar tekinsiz. Yaşanmışlıklar epriyor, farkındalık hiç olmadığı kadar azalmış durumda...
Şaka şaka. Öyle şeyler olduğu filan yok. Her şey normal. Hâlâ "yaşam eski zamanlarda daha iyiydi"ye inanıyoruz.
Dünya her zamanki gibi sakin bir görev bilinciyle dönmeye devam ediyor. Ağaçlar, bulutlar, çöller, maymunlar ve akla gelen her şey bizi hiç umursamadan varlıklarını sürdürüyor.
Kendisini sırf yaşıyor diye öncekilerden ve sonrakilerden
daha özel zanneden biz bir grup insan ise, konjenital basiretsizliğimizden yola çıkarak dünyanın da buhran içinde kıvrandığına inamıyoruz. İçinden geçtiğimiz çağ diğerlerinden daha iyi ya da daha kötü degil. Telaşa mahal yok. Fakat tanıklık ettiğimiz bazı şeylerin kaydını tutmamızın da sakıncası yok.
(…)
Genç değiliz. Yaşlı da değiliz. Tedirgin yaşamaya çok alışkanız. Kötü besleniyoruz, kötü yaşıyoruz, sportmen ruhluyuz ama spor yapmıyoruz. Taşralıyız ama her yer taşra olduğu için göze batmıyoruz. Kendimiz gibi olanları çok kolay ayırt ediyoruz ama kendimiz gibi olanlarla dahi çok zor kaynaşıyoruz. Çok az şeye inanıyoruz. Bize öyle öğrettikleri için başarısızlığı sevmiyoruz. Ama el yordamıyla kendi kendimize keşfettiğimiz üzere, başarıyı da sevmiyoruz. Sinik, alaycı ve huzursuzuz. Kişisel gelişime, spritüalizme, ezoterik galaktik bilgeliğe veya burçlara inanmıyoruz. Ne idüğü belirsiz insanlarız. İdüğümüzü arıyoruz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Eve dönüş, tanıdık yerleri paradoksal bir biçimde büyülü bir hale büründürür. Yola çıkmak; kişisel, toplumsal veya mesleki rutinlerden kaçmanın verdiği bir rahatlama, öngörülebilir olan dan hoş bir kaçamak olarak tanımlanabilirse, geri dönüş günlük hayahn eski kesinliklerine her zaman için yeni bir bakış getirir.
Bu bağlamda ben dönüş kadar gidişi de severim. Özellikle yolculuk uzun süre her ikisini de etkilediği için. Yolculuğun öncesinde hep düş olur, orada bulunacakların imgelemi olur ve yolculuktan kalma imgelerle anılar uzun süre boyunca dönüşü beslemeye devam eder. İster sadece birkaç saatlik bir yürüyüş söz konusu olsun, ister birkaç hafta sürecek turlar, yolculuk başka yola çıkışla rın, başka rüyaların başlangıcıdır. Acaba yol ayrımında bizi hangi sürprizler, hangi keşifler, hangi karşılaşmalar beklemektedir?
Sayfa 152 - Sel yayıncılık 2023
ÜÇ IŞIK, ÜÇ HİLÂL'E DAİR...Deneme, İnceleme
Bir yönüyle son derece basit ve açık, diğer yönüyle son derece derin ve girift bir dava… Girift yönünden başlayalım:
Bir efsane-espri hâlinde Emir Buharî‘ye dayanıyor. Buhara’dan, şeyhinin nasihati ve göğe fırlattığı üç meşale ile yola çıkıyor Emir Buharî… Meşaleleri kalb gözüyle takib edecek ve üçüncüsünün söndüğü yerde yerleşecek… Birinci meşale sönüyor, ikinci meşale sönüyor, üçüncüsü onu Bursa’ya kadar getiriyor, orada sönüyor. Bunun üzerine Emir Buharî Bursa’ya yerleşiyor, Yıldırım Bayezid‘in mânevî hocası ve İstanbul’un fethine katılacak dervişlerin pîri oluyor. Meşhur bir hikâyesi de vardır. Yıldırım Bayezid, Bursa Ulu Camii’ni yaptırır. Açılışına şeyhini çağırır. Sorar: “Nasıl olmuş?” Emir Buharî, “güzel olmuş” der, “yalnız, yanında bir meyhânesi eksik.” Yıldırım‘ın içkiye düşmesini kınıyor. Bu hikâye, hakikati olmak şartıyla, mânevî yolun her şeyin üstünde olduğuna, gerektiğinde sultanları bile hesaba çekebileceğine delil diye gösterilir. Tabiî, bu yolun hakikati de pek kalmamıştır. Şimdi insanlar, iktidara yakın oldukları kadar büyüdüklerini zannederler.
İş, Abdülhakîm Arvasî Hazretleri’ne kadar gelir. O da Emir Buharî ile aynı yolun bir başka kolundan gelme; tarikatlerin en büyüğünün, Tarikat-ı Aliyye’nin en büyüklerinden ve son temsilcisi… Yanılmıyorsam, 1918’in sonlarında, İstanbul işgâl altındayken, Van yöresinden hicret ederek İstanbul’a geliyor. Sultan Vahîdüddin kendisine büyük bir hürmet gösteriyor. Yunan işgâli döneminde, kendisinden memleketin kurtuluşu için dua ve yardımlarını esirgememesini istiyor. Yanlış bilmiyorsam, iki defa görüşüyorlar. Abdülhakîm Arvasî Hazretleri, duâlarının yanında, Anadolu’ya savaşmak için birçok bağlısını gönderiyor; millî mücadeleye destek veriyor.
__Savaştan sonra, Beyoğlu Ağa Camii’nde ve Eyüp’teki
Ödül, hava kaçıran bir tekerleğe sürekli dışarıdan hava vermeye benzer. Siz dışarıdan hava (ödül) verirsiniz, tekerlek şişer ve yola devam eder. Ama bir süre sonra havası kaçar ve yola devam etmez. Bu durumda tekerleğe tekrar hava (ödül) vermeniz gerekir. Bu da sürdürülebilir değildir.
Geriye bakmanın kimseye , hiçbir şeye faydası yoktur . Tek yapabileceğimiz yola devam etmek
