Sanırım toplum olarak birbirimizi en sevmediğimiz günleri yaşıyoruz. Herkes kendi mahallesinin görüşünü sıkı sıkıya savunuyorken diğer mahallelere nefret kusuyor. Nefretin derecesini anlamak için Twitter'da herhangi bir yazının altındaki yorumlara biraz bakmak yetiyor da artıyor. Bu sevgisizlik sadece politik yaşamda kendine yer bulmuyor, bir virüs gibi damarlarımızda dolaşıyor. Kıskançlık, yıpratmak, aşağılamak, küçük görmek, alay etmek, üstten bakmak, nefret etmek, ötekileştirmek, itmek, kırmak, kabalaşmak, küfür etmek, bağırmak, vurdumduymaz olmak, yalan söylemek, hırslı olmak günümüzde oldukça sık karşılaşılan davranış biçimleri. Ne ekersek onu biçeriz atasözünü okullar doğruluyor, bu yaygın kültürle beslenen sevgisiz çocuklar büyüyor.
Modern trajedi tam da bu hassas kesitte başlar. Ergenin sosyal onaya bu kadar açık, sosyal reddedilmeye bu kadar duyarlı olduğu ve kimliğini akranlarının yansımalarında aradığı bu doğal dönem, tarihin en büyük ve en acımasız ayna sistemleriyle karşılaşır: sosyal medya. Sosyal medya, ergenliğin doğal süreçlerini alır, onları ölçülebilir, kıyaslanabilir ve sayıya dokülebilir hale getirir. Ardından bu süreci bir kâr makinesinin dişlilerine bağlar. Bir noktadan sonra duyguların nabzı bıldirimlerin ritmiyle atmaya başlar.
Böylece aidiyet, niteliksel bır bağ olmaktan uzaklaşıp niceliksel bir göstergede donmaya başlar. Bır gruba ait olma ihtıyacı, dijital kabilelere katılma, belirli etiketlerle görünür olma ve takipçi sayısını artırma yarışına bağlanır. Onay ihtiyacı, fotoğrafın altındaki beğeni sayısı ve yorumların ritmiyle ölçülen, anlık ama doymayan bir geri bildirim döngüsüne sıkışır. Daha önce gördüğümüz değişken aralıklı pekiştirme mekanizması burada kusursuz çalışır. Her bildirim, kumar makinesinin kolunu yeniden çekme arzusunu tetikler. Her sessizlik, bir sonraki “acaba”yı büyütür. Zihin, belirsiz ödülün peşine düşmeye yatkındır. Belirsizlik, dikkat için güçlü bir mıknatıs gibi çalışır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir çocuğun ihtiyaçları zamanında ve sağlıklı bir şekilde karşılanmadığında, çocuk ihtiyaçları olduğu için "kötü" olduğuna inanmaya başlayabilir. Ayrıca, insanların onu incitmesine veya terk etmesine neden olan şeyin ihtiyaçları olduğunu da düşünebilir. Tipik olarak İyi Adamlar, yaşam olaylarının bu yanlış yorumlarına bir dizi hayatta kalma mekanizması geliştirerek yanıt verirler.
l Gereksiz ve amaçsız görünmeye çalışmak.
l Başkalarının onlara vermesini zorlaştırmak.
l "Gizli sözleşmeler" kullanmak.
l Bakım — dikkati diğer insanların ihtiyaçlarına odaklamak.
Gece Düşleri
Geceleri gördüğümüz görüntülerin büyük çoğunluğu uyanıkken yaşadığımız deneyimlerin gerçekliğinden uzak, belirsiz düşünceler olabilir -çocukça simgeciliğiyle Freud buna karşı çıkmaktadır- yine de kavranılamaz ve olağandışı niteliği sıradan yorumlarla açıklanamayan, heyecanlandırıp rahatsız eden etkisi ile fiziksel yaşamdan hiç de daha az önemli sayılmayacak, ama bu yaşamdan aşılmaz bir engelle ayrılmış ruhsal varlık alanından anlık görüntüler olduklarını düşündüren çok sayıda düşük kalıyor geriye.
Anayasaya
Ya hayal kırıklığı?
Yorumlarına
Kim dinler adaleti?
Nerede otursun?
Ne zaman döner özgürlük?
Kime kurban edilir?
Nereye gitti sorular?
Makaslara
Ne getirdiler?
Sırf kağıt
Nereye gitti yanıtlar
Makinalı tüfeklere
Ne getirdiler?
Ölüler ölüler...
Edebiyatta Buluş ve Yaratıcılık Süreci
Yazıda konu/tema seçiminde icat, buluş, keşfetmek iki türlü olur. Ya yazıl
mış/ var olan ya da yeni bir şey keşfederiz ve onu zihnen ilk kez ortaya koya
rız. Biri sezgiseldir, diğeri bilinçli bir konu seçimidir. Birinin kaynağı belliyken
diğerinin kaynağı; ilham ve sezgidir. Var olan ya da olmayan bazen iç içe de
geçebilir. Zaten var olan konuyu yeni yorumlarla ortaya koymalıyız.
