"... Biz köylüyüz. Gösterişe ölürüz. Gösterişçiliğimizden ellerin lafına çokça bakarız. Sıkça efeleniriz ama, fukara komşumuzdan başkasına da gücümüz yetmez..."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Eşkıyalık dünyaya hükümdar olmaz derler ama rahmet yolları kesince akan sular durur..."
Kemal Tahir’in Anadolu’yu, insanı ve memleket gerçeklerini ilmek ilmek işlediği iki eşsiz eseri: Sağırdere ve Rahmet Yolları Kesti. Yeni okuma serüveni başlasın.
Brown sıcak üç mısırı önündeki tabağa koyarken Silahşor ona, "Ölümden sonra hayat olduğuna inanıyor musun?" diye sordu.
Brown başını salladı. "Evet. Bence ölümden sonraki hayat bu işte."
Kitaba Dair
Şiddeti "Kader" Olmaktan Çıkaran Bir Başvuru Eseri
İyi ve hikmet sahibi bir Yaratıcı varsa, yeryüzündeki bu sistematik acı ve şiddet neden var?" Bu soru, insanlık tarihinin en eski, belki de cevaplaması en çetin varoluşsal sancılarından biri. Genelde teodise (kötülük problemi) denilince zihnimiz hemen soyut felsefi tartışmalara, metafizik teorilere kayar. Ancak bu kitap, o kadim teoriyi alıp bugünün en çıplak, en can yakıcı gerçekliğiyle —yani şiddetle— yüzleştiriyor.
Kitap, adından da anlaşılacağı üzere tam anlamıyla şiddetin "anatomisini" çıkarıyor. Şiddet olgusunu sadece bir üçüncü sayfa haberi, bir asayiş problemi ya da psikolojik bir patoloji olarak görmüyorsunuz. Yazar, biyolojik ve sosyolojik katmanları tek tek soyarak işin teolojik ve ahlâki kökenlerine iniyor. Mâturîdiyye ve Mu‘tezile gibi ekollerin insan iradesi, "kesb" ve "hikmet" kavramlarına dair asırlık tartışmalarının, aslında bugün sokakta, evde ya da okulda karşılaştığımız öfke patlamalarıyla ne kadar doğrudan ilişkili olduğunu hayranlıkla okuyorsunuz.
Beni kitapta en çok etkileyen ve eseri muadillerinden ayıran kısım ise kesinlikle "okul ortamı" analizi oldu. Yazarın bir eğitimci hassasiyetiyle yaklaştığı bu bölümlerde; bugün okullarda kanayan bir yara olan akran zorbalığı ve siber şiddet gibi modern kavramlar Kelâm ilminin parametreleriyle masaya yatırılıyor. Bir çocuğun ya da gencin uyguladığı şiddetin bir "kader" veya kaçınılmaz bir fıtrat parçası olmadığı, aksine bir "irade sapması" ve ahlâki bir "kubuh" (çirkinlik) olduğu gerçeği o kadar duru bir dille anlatılmış ki, etkilenmemek elde değil.
Kitap boyunca "şiddet bir kader değildir, bir tercihtir" fikrinin altı kalın çizgilerle çiziliyor. Üstelik eser sadece karanlık bir anatomi masası sunup okuyucuyu kötülüğün dehlizlerinde bırakmıyor; akl-ı
