Kitap on öyküden oluşuyor. Öykülerde genel olarak ölüm işleniyor. Ölüm ve ölüm anı ile ilgili betimlemeler çok başarılı. Genel olarak güzel bir kitap ancak tek oturuşta okumamanızı tavsiye ederim zira ağır geliyor hep aynı konu üzerine olduğu için. Sürekli ölen birilerini okumak yaşama sevincinizi azaltabilir. Her gün bir öykü okuyup on günde tamamlamak daha iyi olur. Ben iki günde okuduğum için aşırı yüklenme yaşadım
Samimi Ama Yüzeysel Bir Rahatlama Arayışı
Bence kitabın en güçlü yanı, Matt Haig’in depresyonu anlatırken kurduğu samimi dil. Bir şey öğretmeye çalışan biri gibi değil de gerçekten zor zamanlardan geçmiş ve kendi kendine iyi gelmeye çalışmış biri gibi yazıyor. Bu yüzden okurken bazı cümleler insana iyi geliyor, özellikle kaygılı ya da bunalmış bir dönemdeysen. Ama yine de tavsiyeler kısmı bana biraz fazla yüzeysel geldi. “Anda kal”, “kendine yüklenme”, “nefes al” gibi düşünceler elbette değerli ama kitap ilerledikçe aynı fikirlerin farklı cümlelerle tekrar edildiğini hissettim. Yani duygusal anlamda sıcak ve rahatlatıcı bir tarafı var ama daha derinlikli, gerçekten yeni bir bakış açısı sunan bir kitap bekleyen biri için biraz sığ kalabilir.
Not: “Kitap kısa değil aslında; sadece sayfaların çoğu emekliliğe ayrılmış." :))
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
8. Bölüm ve sonunda genel inceleme
8 üçlü düşünmek
Aile üçgenlerinden çıkmak
Her an her ilişkide bir üçgene istemsizce ve farkında olmadan dahil olabiliriz. Üçgenleri fark edip sabitleşmeden üçgenlerden çıkmak aslında gerçekte var olan sorunlarımızla (her bireyin ayrı ayrı sorunlarıyla ) yüzleşmesine neden olur.
Bu konu üzerine çok düşünmeme neden oldu.
Arkadaşımla yaşadığım çatışmalar (yakın zamanda olan ) belki de onun annesinden ayrı kalmasının , iş yerindeki sıkıntısından kaynaklanan öfkesini yansıtmasıydı, veya benim çatışma sebebim kendimden kaçmamdı, kendi üzerime düşünmekten kaçmak için başkasının bana karşı olan davranışını duygulanımını düşünüp asıl sorunlarımdan iç huzursuzluğumdan bu çatışma sayesinde kaçıyordum.
Her an bir üçgendeyiz ve sanki buna yakalanmamak elde değil. Ara ara durup farkında olarak üçgenlerden çıkmamız gerekiyor. Kendinin farkında olmak zor sanırım.
*** kitap sonu güncellemesi
Belki de en ihtiyacım olan dönemde karşılaşıp okudum, kitap kulübümüzle okuduk. Her bölümü ayrı ayrı değerlendirdim. Üzerine çok düşündüm. Yakın ilişkilerimiz, ailemizle , arkadaşımızla, eşimizle çocuğumuzla olan ilişkimizde nasıl davranmalıyızı biraz öğrendim. Yeni terimler; üçgenler , aile üçgeni, yetersiz yükleme-aşırı yüklenme gibi birçok terim öğrendim ve üzerine düşündüm. Çok faydalandığım bir kitap oldu.
Yazarın da söylediği gibi yakın ilişkilerini değiştirmek isteyen kadınlara benim de önerimdir, aslında her iki cinsiyet de okumalı.
Ben bir insandımRoman
Kitabın kalbinde yatan o sarsıcı metafor: Harese. Develerin çölde çok sevdiği dikenli bir bitkiyi yerken dillerinin kanaması ve kendi kanlarının tadıyla daha çok yemeye devam etmeleri... Livaneli, insanın ihtirasını ve kendi sonunu hazırlayan o doyumsuz doğasını bu şekilde betimliyor. Bu, hayata dair kurduğun empati temelli yaklaşımla örtüşen, insanın içsel savaşlarını anlatan çok güçlü bir imge.
İstanbul’da yaşayan gazeteci İbrahim’in, çocukluk arkadaşı Hüseyin’in ölümünün izini sürmek için Mardin’e gidişi, aslında modern insanın kendi köklerine ve unuttuğu vicdanına yaptığı bir yolculuk. Mardin’in çok kültürlü, çok dilli ama bir o kadar da acıyla yoğrulmuş atmosferi, senin edebiyatta aradığın o "dramatik ışık" ve "derinlik" hissini her sayfada hissettiriyor.
Ezidi bir kadın olan Meleknaz karakteri üzerinden anlatılanlar, sadece bir mülteci hikayesi değil; insanlığın en karanlık ve en aydınlık yanlarının çarpışması. Hüseyin’in Meleknaz’a duyduğu aşk, aslında bir başkasının acısını yüklenme cesareti. "Merhamet zulmün merhemi olamaz" cümlesi, kitabın ruhunu özetleyen o can yakıcı gerçeklik olarak karşımıza çıkıyor.
Yıllar sonra ikinci kez okudum. Benliksizlesmek, fazla yüklenme, yetersiz yüklenme ve dans kavramlarını anlamak ve iliskilerindeki varlığını öğrenmek için herkes okumalı.
Puan vermedi
//KİTAP TAVSİYEM
"SEKOYA AĞACI"
//ALINTILAR
#Sevgi, en büyük güçtür. İçinde saklı olan büyük güce inan...
#Kalbi isyan edercesine yerinden fırlamak için göğün kafesinin duvarlarını hırçın bir şekilde dövüyordu...
#Nefes alıp sakinleşmeye, anı yaşayıp durmaya ihtiyacı vardı...
#Zamanla, bir şeyleri akışına bırakmayı öğrenmişti...
#Birilerinin yada birşeylerin varlığının karanlıkta ona eşlik ettiğine yemin edebilirdi...
#Belki de gariplik, sadece ormanda değildi...
#Farkında olmadan şiddet arzusuyla doluyordu...
#Orman, istediğini alıyordu...
#Ölümün ne zaman geleceğini insan sevebiliyormuşcasına gerçeği yadsıdı genç kadın. Oysa her ölüm erkendi, doksan hatta yüz yaşına gelinmiş olsa da...
#Hem uğursuz orman diyorsunuz, hem de ormanı korumaktan bahsediyorsunuz. Orman tehlikeli mi, yoksa tehlikede mi?
#Gerçekler, bir tokat gibi yüzlerine vurulunca hepsi birden afallamış halde ona baktılar...
#Kendine yüklenme, orman size bunu yapıyor...
//KİTAP HAKKINDA
Merhaba kitapsever arkadaşlar
Bugün sizlere soluk soluğa okuyacağınız, sayfalar arasındaki geçişte dahi hiç heyecanı düşmeyen bir kitaptan bahsedeceğim.Kitabımı elime alınca, Şöyle bir göz atayım dedim, bir daha elimden bırakamadım. Heyecan, esrarengiz olaylar, aksiyon hepsi bir arada toplanmış durumdaydı. Sevginin gücü, karanlıkla savaş, iç güdüsel davranışlar, halüsinasyonlar, gerçekler hepsi bir araya gelmiş ve ortaya harika bir eser çıkmış.
Dili, anlatımı okuru sıkmayan, insanın hayal gücünü jet hızıyla çalıştıran, karakterleri gözünüzde canlandırabileceğiniz muhteşem bir kurgu. Kitap bitince iyi bir sinema filmi izlemiş lezzeti kalıyor damağınızda. Kısacık bahsetmeye çalışayım müsadenizle...
Öncelikle şunu belirtmek isterim ki, kitap bir sayfası dahi atlanmadan okunması gereken bir eser. Çünkü olaylar ve kişiler
