Katil kim ???
Bilim adamı olan Sir Claud Amory atom patlayıcısı için bir formül geliştirmektedir ama bu formül çalınmasından korkarak dedektif Poirotu çağırır ama dedektif gelene kadar Amory çoktan ölmüştür.
Şüphelilerden birisi formülü çalar ve Amory çalan kişinin ışıklar sönünce masaya formül kağıdını koymasını ister ve konunun kapanacağını herkese söyler ve gerçekten de birden masada bu formül kağıdı beliriverir. Ama hem formül kağıdının bulunacağı zarf boş, hem de Claud artık ışıkların söndürüldüğü esnada ölmüştür. Bir kahve, bir boş zarf ve bir ölü bilim adamı. İşte bu olaydan sonra olaylar gerçekleşir ve araştırmalar başlar.
Ev halkından olanlar Claud'un kız kardeşi Caroline, yeğeni Barbara, oğlu Richard, Richard'ın İtalyan karısı Lucia, sekreteri Edward Raynor ve Lucia'nın eski arkadaşı Dr. Carelli şüpheliler arasındadır.
Bu 6 kişiden hangisi işlemiştir bu cinayeti? Konu bunun etrafında dönerken yine Agatha bizi farklı yani aslında katil olmayan kişilere de yönlendirir ve kafamızı karıştırmayı başarır. Kısa ve sürekliyici beyin fırtınası yapmak isteyenler için güzel bir kitap… iyi okumalar…
Zarfa Sığan Dünya
Bugün mesajların saniyeler içinde ulaştığı bir çağda Zarf, iletişimin hızını değil derinliğini hatırlatan bir kitap olarak okunabilir. Ergülen, okuruna yalnız şiir sunmaz; aynı zamanda kaybolan bir kültürün, yavaşlığın ve inceliğin izlerini de gösterir. Bu yönüyle Zarf, mektubun edebiyatla buluştuğu yerde duran; zarif, hüzünlü ve uzun süre akılda kalan bir şiir kitabıdır.
Zarfın en dikkat çekici yanı, nostaljiyi romantik bir sığınak olarak kullanmamasıdır. Şair geçmişi yüceltmekten çok, kaybedilen insani temasların izini sürer. Bu nedenle kitapta mektuplar kadar bekleyişler de önemlidir. Açılmamış zarflar, yarım kalmış cümleler, sahibine ulaşmayan sözler şiirin merkezine yerleşir. Okur, her şiirde biraz kendi unutulmuş mektuplarını, biraz da göndermeye cesaret edemediği cümleleri bulur.
Keyifli okumalar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sapıkça davranışları normalleştirmeyin
Açıkçası bu kitaptan gerçekten de yüksek bir beklentim vardı ve bunun en büyük sebebi de Damla'nın (samimiokur) bu kitabı çok beğenmiş olmasıydı.
Maalesef pek de düşündüğüm gibi çıkmadı. Belki ilerleyen sayfalarda daha ilgi çekici oluyordur ancak sabredemeyeceğime karar verdim.
Yarım bırakmama sebep olan şeylerden bahsedeceğim, belki birileri için yararlı olur.
Dikkatimi çeken ilk şey yazarın anlatımıydı. Cümleleri genellikle "şu olduğunda bu oldu" şeklinde kurmuş. Daha anlaşılır olması için birkaç örnek:
1. Çatık bakışlarım onu bulduğunda ürperdim.
2. Karşısında aptal gibi durduğumu anlayıp, kendime öfkelendiğimde elimdeki kalemi tezgahın üzerine bırakıp başımı dikleştirdim.
3. Duyduklarımla dudaklarım aralandığında nefesim kesildi.
Yazar bence "ve" kelimesinden nefret ediyor. Bu tarzda kurduğu cümlelerin çoğunda "ve" kullanmış olsaydı çok daha akıcı ve güzel bir anlatım yakalayabilirdi diye düşünüyorum, en azından benim için. Tercih ettiği anlatım beni rahatsız etti, çok gereksiz buldum ve bazı noktalarda anlam da bozulmuştu. Bir örnek:
Kaşlarım çatılıp alnımın ortasında ince bir çizginin oluşmasına neden olduğunda, parmaklarımın arasında duran zarfın maksadını çözemedim.
Kaşların çatıldığı için mi zarfın maksadını çözemedin yoksa zarfın maksadını çözemediğin için mi kaşların çatıldı? Mantıkken ikinci seçeneğin olması gerekiyor, öyleyse burada cümlelerin sırası yanlış.
Sonrasında her şeyin renginden bahsedilmesi var. Bordo kadife kumaş, çizim defterinin kırmızı kapağı, giydikleri her bir kıyafet, Berna ablanın yeşil kazağı, Ekrem amcanın kahverengi gözleri... Karşımıza çıkan neredeyse herkesin göz ve saç rengini biliyoruz. Bazen de aynı şeyin renginden birden fazla kere bahsediliyordu. Feray her tayt giydiğinde taytın renginin siyah olduğundan
Bu aralar rs 'ye girmiştim.Ancak bu kitap beni rs'den çıkarmayı başardı.Kitabı 2 saatte falan bitirdim.Öncelikle çok sürükleyici olduğunu söylemek istiyorum.Kitabı okurken bir çok duyguyu yaşıyorsunuz.Texting olduğu için akıp gidiyor zaten.Özellikle stickerları yerine yapıştırırken çok keyif aldım.Kitabın konusu:Bu kitapta ana karakterimiz olan Linda'nın telefonundaki mesajları okuyoruz.Aralarda yazı kısımları da var ancak çoğunluğu mesajlaşma.Kitap bilinmeyen birinin Linda'ya mesaj atmasıyla başlıyor.Linda'nın küçüklüğünde yaşasığı bazı olayları da okuyoruz.Kitabın sonunda ise çok şaşırtıcı olaylar yaşanıyor.Ayrıca arkadaki yan kağıtta gizemli bir zarf var.Kitabı bitirince o zarfı açıp okuyorsunuz ve şok olarak kitabı bitirmiş oluyorsunuz.Çok anlatamadım spoiler olur diye.Okuyacaklara keyifli okumalar
Yeni tanıştığım şairDuygu ve Düşünce
İlk okuduğum Haydar Ergülen kitabı ve kendisinin yazım diline tek kelimeyle bayıldım.
Neredeyse kitabın her yeri postitlerle dolu en sevdiğim şairlerden biri oldu kendisi bende iki kitabı daha var 
Keder Gibi Ödünç ve 
Aşk Şiirleri Antolojisi ikisini de okumak için sabırsızlanıyorumm. Kesinlikle okuyup bir şans vermenizi tavsiye ederim
Keder Gibi Ödünç ve Aşk Şiirleri Antolojisi ikisini de okumak için sabırsızlanıyorumm. Kesinlikle okuyup bir şans vermenizi tavsiye ederim
SEVGİLER,ANNEN-ILIANA XANDER,384 sayfa,
Ana konusu kimlik hırsızlığına dayanan kitap daha ilk sayfadan sizi içine alarak son sayfaya kadar soluksuz okutuyor.Matruşka bebekleri gibi iç
İçe olaylar,sırlarla örülü, birbiri ardına gelen ters köşelerle dolu, son derece sürükleyici bir hikayesi olan “Sevgiler,Annen” okuyucunun elinden bırakamayacağı bir kitap…
“1 numaralı hayranından.Öpücükler.”
Ölmüş annenizden mektuplar alsanız ne hissedersiniz?Hele o anneniz ile bir anne-kız ilişkisi hiç yaşamamış ve sevgi görmemişseniz…Hatta cenazesinde hiç ağlamamış,aksine sevinmişseniz…Ama herkes sizden üzüntü bekliyor..Çünkü o anne kitapları çok satan bir yazar ve sizden esirgediği sevgiyi etrafına cömertçe saçan,yazar adaylarının elinden tutarken sizin de yazmaya kabiliyetiniz olduğu halde bunu önemsemeyen,burun kıvıran bir anne…Neredeyse sizi kendine rakip gören…
Evet,işte bu duygular içindeki Mackenzie annesinin cenaze töreninin yapıldığı o gün gizemli bir zarf alır. Zarfın üzerinde tek bir cümle yazılıdır:
“1 numaralı hayranından. Öpücükler."
İçinden çıkan sayfaları okudukça Mackenzie dehşet içinde kalır;çünkü el yazısı da, kâğıt da henüz toprağa verdiği annesine aittir. Bu ilk mektup, sadece bir başlangıçtır. Ardı ardına gelen her yeni mektup, annesinin şöhret basamaklarını tırmanırken arkasında bıraktığı yalanları, örtbas edilen suçları ve derin sessizlikleri açığa çıkarır ve her yeni sır,bir sonrakini daha tehlikeli hâle getirir.
Kitabı okurken aklınızdan hep şu sorular geçiyor; Bu mektupları gerçekten ölen anne, geçmişten gelen bir intikam çığlığı olarak mı bıraktı? Yoksa bir başkası, Mackenzie’nin hayatını yerle bir etmek için ölmüş bir kadının el yazısını mı taklit ediyor?
Son sayfaya kadar heyecanı bitmeyen,sürprizlerle dolu,ters köşe
