Rilke ile seneler önce Zarifoğlu okurken tanışmıştım. İlk okuduğum kitabı Malte Laurids Brigge’nin Notları’ydı, bazı sayfalarını hayretle ve severek okuduğumu hatırlıyorum.
Bu uzun aradan sonra on ağıttan oluşan bu şiir kitabını severek okuyacağımı düşünüyordum ancak ne yazık ki kitap çeviriye kurban gitmiş. Şiirler, çeviriyle birlikte yan yana gelmiş kelime yığına dönmüş maalesef. İyi tarafı ise, her ne kadar ben faydalanamasamda, az-çok Almanca bilenler için her sayfanın yanında şiirin orijinaline yer verilmesi olmuş.
Kahve Keyfiyle Okunamayacak Bir Eser: Yaşamak
Yaşamak, öyle elinize kahvenizi alıp kafa dağıtmak, sakinleşmek için okunacak, akıp giden düz bir eser kesinlikle değil. Cahit Zarifoğlu bu kitapta bize kronolojik, rahat bir hayat hikayesi sunmuyor. Belirli tarihler üzerinden, adeta parça parça öykülerle kendi dünyasını açıyor ama bunu yaparken sürekli geçmişten geleceğe, gelecekten geçmişe gidişli gelişli mekikler dokuyor. Zamanlar arasındaki bu amansız trafik ve anlatımın parçalı yapısı, okuyucunun zihnini fazlasıyla yoruyor. Kitap insana pratik dersler vermiyor ya da sığınılacak huzurlu bir köşe vadetmiyor. Kelimeleri, dili ağır olmasa da kurgusundaki o zamansal sıçramalar ve bıraktığı his, insanı çok başka ve ağır bir yükün altına sokuyor.
Reklam
Cahit Zarifoğlu (tam adı Abdurrahman Cahit Zarifoğlu, 1940-1987), Türk edebiyatının önemli şair ve yazarlarından biridir. Aslen Kahramanmaraşlı olan Zarifoğlu, Cumhuriyet dönemi İslami duyarlılık
《 ÖZ ŞEFKAT 》Psikoloji
Puan vermedi·336 syf.··
Beğendi
·2026 26. kitabı
·14 günde okudu
·Okunma: 03 Haziran 2026 11:54
Mevlana Celaleddin Rûmî'ye atfedilen bir sözde: __"Kâbe, Azer’in oğlu Halil İbrahim’in yaptığı bir binadır. Kalp ise, yüce Allah’ın nazargâhıdır. Bu sebeple, bir gönül yıkmak, bin Kâbe
Cahit Zarifoğlu'nun okuyuculara, yazar adaylarına, Mavera Dergisi temsilcilerine yazdığı mektupların dergilerden, mektup sahiplerinden toplanarak hazırlanan kitapta; dönemin ekonomik ve siyasî durumlarını ve yazarımızın dergisini ayakta tutma çabalarını görüyoruz.
Cahit Zarifoğlu’nun Yedi Güzel Adam’ı, benim için sadece bir şiir kitabı değil; modern dünyanın gürültüsünden kaçıp sığındığım bir kaleydi adeta.
Zarifoğlu’nun o kapalı, imge dolu dili ilk başta insanı zorluyor gibi görünse de, satırların ritmine kendinizi bıraktığınızda kelimeler adeta ruhunuza dokunmaya başlıyor. Kitaptaki "yedi adam", aslında modernizmin, beton binaların ve ruhsuzlaşan şehirlerin karşısında dimdik duran; inancı, aşkı, kavgayı ve insanlık onurunu savunan o soylu ruhun sembolü.
Şairin dediği gibi: "Bu insanlar dev midir / Yatak görmemiş gövde midir..."
Eğer düz mantıkla değil de sezgilerinizle, kalbinizle okuyacağınız; sizi kendi fıtratınıza, özünüze döndürecek bir başyapıt arıyorsanız, Zarifoğlu’nun bu eşsiz dünyasına mutlaka bir şans verin. Kelimelerin sözlük anlamlarına takılmayın, bırakan şiir içinize aksın.
Reklam
Reklam