Zehra
@zehragibi
206 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Bu benim şehrim olmalıydı, geçmişim bu sokaklarda yuvarlanmalıydı, başını her köşeden çıkartıp bana laf atmalıydı.
Asılı bir tüfek gördüğümde aklıma kendiliğinden Çehov gelir.
Sürekli geçmiş üretiyoruz. Bizler geçmiş fabrikalarıyız. Canlı geçmiş makineleri, başka neyiz ki? Zaman yiyoruz ve geçmiş üretiyoruz. Ölüm bile çözüm değil. İnsanın kendisi gider ama geçmişi kalır. Sonra tüm bu şahsi geçmiş nereye gider? Onu satın alan, toplayan, atan birileri var mı?
Etkileyici ve sarsıcı. Sade, yalın, büyülü bir dille çok katmanlı bir hikaye anlatmış Gurnah. Abdurrazak Gurnah “sömürgeciliğin etkilerini ve mültecilerin kaderini tavizsiz ve derin bir duyarlılıkla ele alması” bakımından 2021 Nobel’ine sahip Zanzibarlı yazar.
Aynı ülkeyi, aynı şehri bırakıp gitmek zorunda kalan iki ayrı insanın hayatı tekrar kesişir. Ailesiyle ilgili geçmişte şahit olduğu olayların sandığından başka olduğunu yıllar sonra öğrenir Latif. Gözlerim nemlenerek bitirdim.
