Bakın işte bir şair filozof için neler söylüyor: "Efendisine havlayan bu kancık köpek, budalaca gevezelik etmede herkesten üstün kişi, Zeus'a kafa tutan bu bilgin kafalılar sürüsü, züğürtlüklerinden düşünceleri bölük pörçük eden bu düşünce adamları."
Moby DickAlıntı
Bence bedenim, daha üstün varlığımın tortusundan başka bir şey değildir. Hatta bedenimi kim isterse alsın; alsın diyorum, o ben değilim. Ve bu yüzden, yaşasın Nantucket; ve parçalanmış bir tekneyle parçalanmış bir vücut ne zaman isterlerse gelsinler, çünkü ruhumu Zeus'un ta kendisi bile parçalayamaz.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Efsaneye göre Troya'da hüküm süren kral soyunun atası Dardanos, Tanrı Zeus'un bir oğludur. Dardanos , Çanakkale'den biraz ötede hüyüğünü otobüsle geçerken gördüğümüz Dardanos şehrini kurmuş. Dardanos'un Tras isminde bir oğlu varmış, torunu İlos ise Simois ile Skamandros'un birleştiği yerde bir şehir kurmuş. Bu şehre Troya (yani Tros'un şehri) veya İlyon (İlos'un şehri) denmiş.
İlos'un oğlu Laomedon sözünde durmayan düzenbaz bir kralmış. Troya'nın başına gelen ilk felaketler hep onun yüzündendir. Laomedon'un tanrılarla ahbaplığı varmış, öyle ki, sığır ve at sürülerini İda dağının yeşil yamaçlarında otlatmağa Apollon'u memur etmiş. Ama Laomedon tanrının bu hizmetini karşılıksız bırakmış. Bu küstahlığı yetmiyormuş gibi, Troya surlarını yaptırdığı deniz tanrısı Poseidon'a kızmışlar ve ceza olarak Apollon şehre bir veba salgını, Poseidon da bir deniz canavarı salmış. Bir yandan hastalık insanları kasıp kavururken, öte yandan da canavar karaya çıkıp önüne gelen insan veya hayvanı parçalar yermiş. Kahinler bir araya gelip bu afetlere çare aramışlar. Sonunda krala, kızı Hesione'yi Poseidon'a kurban etmesini salık vermişler. Hesione bir kayaya bağlanıp korkunç canavara yem olacaktır. Ama o anda Herakles çıkagelir. Güçlü yiğit, kızı kurtarmağa ve canavarı öldürmeğe söz verir, karşılık olarak da kralın kendisine Apollon'un İda dağında otlattığı atları vermesini ister. Laomedon peki der. Ama kızı Hesione sağ-salim eline geçince gene sözünü tutmaz . Ama bu sefer sondur. Herakles Yunanistan'a dönüp yiğitlerin en ünlü, en güçlü kuvvetlilerini bir araya toplar. Hep birden Troya'ya sefer ederler. Laomedon'un surlarını yıkarlar ve kendisini oğulları ile birlikte öldürürler. Yalnız en küçüğü Priamos kurtulur. Ablası Hesione'nin yalvarmaları üzerine yiğitler onu esirger ve
Troya efsanesinin kaynağı İda (Kaz) dağındadır. İda, tanrıların oturduğu Olympos dağı kadar zengin ve şiir dolu efsanelerin beşiğidir. Ama Tanrıça Rhea, çocuklarını doğar doğmaz yiyen kocası Kronos'tan kaçırdığı Zeus'u, bir efsaneye göre , buraya bırakmıştır. Zeus, İda tepelerinde dağ perileri, Nympha'lar tarafından büyütülmüş, sonra babası Kronos'u tahtından atıp, tanrılar ve insanlar üstünde egemenliği eline alınca da İda'ya sık sık uğramaktan vazgeçmemiş . Tanrılar İda'da dernek kurar, hele Troya savaşında olup bitenleri hep İda dağının tepesinden gözlerler.
Homeros İda'yı şöyle anlatır:
(Zeus) koştu arabaya iki atını,
uçup giden, tunç ayaklı, altın yeleli.
Altınlar kuşandı kendisi de,
aldı işlenmiş bindi arabaya,
toprakla yıldızlı altın kamçısını,
şaklattı sürdü, gök arasında
uçtu atlar seve seve.
Vardılar hayvanların anası,
kaynağı bol İda ya,
Gargaron 'daydı Zeus 'un tapınağı, kokulu sunağı.
İnsanların, tanrıların babası durdurdu atları.
Çözüp sardı koyu bir dumanla,
göz kamaştıran çalımıyla oturdu doruğuna,
Troyayı, Akhaların gemilerini süzdü.
Uzun süre önce, insanoğlu hâlâ mağaralarında titreyip büzülürken Prometheus, Zeus'un kudretine isyan etmiş ve insanlara ateşi hediye etmişti. Ateşin alevlerinden, kıskanç Zeus'un insanlardan uzak tutmayı umduğu medeniyetin bütün sanatları ve kazançları fışkırmıştı. Bu başkaldırı dolayısıyla Prometheus, uygun bir işkence bulunana dek yeraltı dünyasının en derin çukurunda yaşamaya yollanmıştı. Şimdi de Zeus vaktin geldiğini ilan etmişti işte.
Sayfa 18
Belki de en önemli yegane şey dindi. Kildanilerin ele geçirdikleri diğer ülkelerin de kendilerine ait ulusal dinleri vardı; ancak kadim dünyadaki pagan dinlerinin en belirgin özelliklerinden birisi, bu dinlerin son derece kolay bir biçimde birbirleriyle bağdaşabilir nitelikte olmasıydı. Rüzgarla özdeşleştirilen tanrı, Babil'de Marduk, Kenan ülkesinde Baal-Haddad, Yunan dünyasında Zeus olarak adlandırılabiliyordu; ancak temelde o aynı tanrıydı; Rüzgar'dı. Mezopotamya tanrıçası İştar, aslında Kenan ülkesindeki tanrıça Aştoret ve Yunan dünyasındaki Afrodit'le aynıydı; Üretkenlik'ti. Bu liste uzatılabilir. Pagan tanrılarının bu şekilde birbirinin yerine geçebilmesi, fethedilen halkın, fatihlerin dinleri içinde asimile olmalarını mümkün kılıyordu.
