zeynep
@zeyozdmr
okuyorum, öyleyse varım.
Görünmez bir defter vardır babaların elinde, başkalarının sözüyle kapandığı çok olmuştur…
Sayfa 77
Üstüme devamlı bir melânkoli çöktü, her an susturan ve sarartan o derin elemlerden biri ki, beni kendi içimden de uzaklaştırıyor, ruhumu haritasını bilmediğim ıssız adalara götürüyor, beni kendi hudutlarımın dışına sürüyordu.
Meçhul ümitlere inanmadığım an, beni kurtaracak şeyin ne olduğunu bilmek istiyorum. Ümit etmek bile az. Emin olmak ihtiyacı. Yalancı istikbalin şüpheli vaatlerine değil, teminatına ve senedine ihtiyacım var.
İçimde hep ne olduklarını bilmediğim gizli
ve meçhul ümitlere sarılmıştım; onlar olmasa bir saniye nefes alamazdım…
Bu kalp, sesi kısılana kadar bağırdı da çığlığını hiç kimse duymadı.
