"Sevdiğim varlığın belirli bir sürenin sonunda solgun bir anıdan ibaret olduğunu kabullenmem, hayatımızı canlı fakat asalak bir insan örtüsüyle öldüğünde hiçliğe dönüşmeye mahkum, şimdiden bildiğimiz her şeye yabancı olan, buna rağmen geveze, hüzünlü ve cilveli ihtiyarlığımızın kendini beğendirmeye çalıştığı bir insan örtüsüyle kaplayarak vakit kaybetmemize yol açan o nafile hareketliliğin içimde tekrar canlandığını kabullenmem daha kolaydı belkide."
"Izdırabın verdiği intibah zamanlarında kendi kendini aldatmak başkalarını kandırmak kadar basit değildir. Ve insan kendi içindeki adaletten ürkmeye başlar."