Özlem Meriç
@zlmeric
11 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Özlem Meriç
, 2026 okuma hedefini ekledi.2026 OKUMA HEDEFİ
18/52 kitap - %35 tamamlandı
18 kitap okudu
52 kitap
4.616 sayfa
0 inceleme
4 alıntı
6 günde 1 kitap okumalı.
Fakat insan sade ölürken bırakmıyordu ki… İki ay evvel Mümtaz en beğendiği kol düğmelerini bir arkadaşına hediye etmişti. On beş gün evvel yeni ciltlettiği bir kitabı takside unutmuştu. Sade bunlar mıydı? Birkaç ay evvel sevdiği kadın yaşama iradesini tek başına kullanmak istemiş, ondan ayrılmıştı. İhsan evde hasta yatıyordu. Dokuz gündür zatürre onu yakalamış, yavaş yavaş bugün bulunduğu o dar geçide kadar sürüklemişti. Her an çok fena bir şey olabilirdi. Hayır, insan sade ölürken ayrılmıyor, arkada bırakmıyordu. Belki bütün ömrünce her an birçok şeyler onu arkada bırakıyordu.
Ben hasta bir adamım. Hayır, bedenim değil, ruhum hasta, beynim hasta. Bütün değerlerimi kaybettim sanki. Hiçbir şeyi umursamıyorum. Birkaç ay önce gelseydin her şey çok farklı olurdu. Ama artık çok geç.
Yaşamı da, ölümü de aşmıştım; çünkü artık ne yaşama arzusu duyuyor, ne de ölümden korkuyordum. Hiçbir şey istemiyor, hiçbir şey ummuyordum. Hiçbir şeyden korkmuyordum. Bu yüzden özgürdüm. Çünkü yaşamımız boyunca bizi köleleştiren isteklerimiz, arzularımız, korkularımızdır.
Uğruna çabaladığı her şeyin son bulduğu noktaya ulaştığı zamanlar bile şu andan daha iyiydi. O vakitler yük hissetmeksizin her şeyden vazgeçebilmişti çünkü çabaların sınırı diye bir şey varsa, Minjun o sınırı çoktan aşmıştı. Acaba daha fazla gayret etseydi, bir defa daha deneseydi başarabilir miydi? “O zamanlar doksan dokuzuncu basamağa mı ulaşmıştım?” diye sorgulasa da bu fikrini doksan dokuzdan yüze çıkmak için gerekli olanın çaba değil, şans olduğu düşüncesi takip etmişti. “Şanslı olmadığım sürece, devamlı doksan dokuzuncu basamakta oyalanmak zorunda kalacaktım.” Minjun film izlerken basit bir gerçeği fark etti. Filmdeki karakterler her zaman hayatlarının dönüm noktasını oluşturacak seçenekler üzerine kafa yorarken sonunda birini seçiveriyorlardı ve filme öncülük eden güç, karakterlerin seçimleriydi. Bu bizim hayatımız için de geçerli değil miydi? Belki de hayatımıza yön veren şey yalnızca seçimlerimizdi. Minjun o zamanlar pes etmediğini, sadece bir seçim yaptığını fark etti. O yoldan çekilme seçimi.
