Bazı kitaplar bilgi verir, bazı kitaplar düşündürür, bazı kitaplar ise insanın uzun süredir sorgulamadan kabul ettiği gerçeklikleri sessizce yerinden oynatır. Erich Fromm’un Sevme Sanatı kitabı tam olarak bu üçüncü kategoriye ait bir eser.
İlk bakışta sevgi üzerine yazılmış bir kitap gibi görünse de Fromm, daha ilk sayfalardan itibaren okuru alışılmış düşünme biçiminden uzaklaştırır. Çünkü kitabın merkezinde romantik ilişkilerden çok daha büyük bir soru vardır: İnsan gerçekten sevmeyi biliyor mu?
Modern dünyada sevgi çoğu zaman başımıza gelen bir duygu gibi düşünülür. Aşık olmak, doğru kişiyi bulmak, ilişki kurmak, duygusal yakınlık hissetmek… Çoğu insan sevgiyi bu deneyimlerin toplamı olarak görür. Fromm ise tam burada radikal bir itiraz geliştirir. Ona göre insanların temel problemi sevmek değil, sevmenin öğrenilmesi gereken bir sanat olduğunu fark etmemeleridir.
Kitabın en güçlü taraflarından biri sevgiyi pasif bir duygu olmaktan çıkarıp aktif bir beceri olarak ele almasıdır. Fromm, tıpkı bir sanatçının yıllarca çalışarak ustalaşması gibi sevginin de disiplin, emek, sabır ve farkındalık gerektirdiğini savunur. Sevgi, kendiliğinden gerçekleşen romantik bir olay değil; insanın geliştirmesi gereken bir kapasitedir.
Kitapta dikkat çeken önemli ayrımlardan biri, insanların çoğu zaman sevmeyi değil sevilmeyi önemsemesidir. İnsanlar “Nasıl severim?” sorusundan çok “Nasıl sevilecek biri olurum?” sorusuna yatırım yapmaktadır. Fiziksel görünüm, statü, başarı, toplumsal kabul ya da çekicilik gibi unsurlar, sevginin kendisinin önüne geçmektedir. Fromm burada modern insanın ilişkiler kurarken dahi bir tür görünmez pazarda hareket ettiğini öne sürer.
Kitabın belki de en derin bölümü, insanın varoluşsal yalnızlığı üzerine yaptığı analizdir. Fromm’a göre insan kendisinin
Puan vermedi·416 syf.·
2026 24. kitabı
Yazar bu kitapla sanki okuru ile dertleşiyor, itiraf ve itiraz ediyor. Yakın tarihimizin güncel olaylarını (covid,filistin-israil savaşı,küresel şirketler …) değerlendirirken ana akım (yazarın kendi; Naomi Klien) ve komplo teorisi üreten karşılığı ( doppelganger; Naomi Wolf) arasındaki görüş farklılıklarını ve medya ve toplumdaki yansımalarını da okuyoruz.
Bu zor karşılaştırmayı son derece samimi ve objektif olarak yazdığını da kabul etmeliyim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Selamlar. 
Georgi Gospodinov'dan okuduğum ikinci kitap bu öyküleri oldu. Tanıştığım Bahçıvan ve Ölüm kitabını beğensem de bu kitabını ortalama buldum. Belki de benim çok öykülerle haşır neşir olmadığımdandır, bilemiyorum.
Öncelikle, 
Ve Her Şey Aya Büründü 139 sayfa olmasına rağmen bir oturuşta bitirilebilecek kitaplardan. Yazarın kalemi, samimi bir üslupla, doğal bir sohbet havasında kendini gösteriyor. O yüzden zor kitapların ardından rahatlıkla okuyabileceğiniz bir eser.
İçerisinde 19 öykü karşılıyor bizi. Ölümün, sevginin, baba özleminin, yalnızlığın, özlemin var olduğu öyküler bunlar. Bu öyküler içerisinde 'Baba Edinme' adlı öyküyü bir çok sevdim. Hikâye, anlatılan duygu, o özlem çok güzel geçti bana. Onun dışında çok da beğendim dediğim bir öykü olmadı maalesef.
Özgün bir kalem, farklı bakış açısıyla yazılmış öyküler ve samimi bir üslup seviyorsanız seversiniz bence. Altını çizdiğim, çok beğendiğim cümleler olsa da genel anlamda mutlaka okuyun dediğim bir kitap olmadı benim için. Yine de keyifli okumalar diliyorum.
Georgi Gospodinov'dan okuduğum ikinci kitap bu öyküleri oldu. Tanıştığım Bahçıvan ve Ölüm kitabını beğensem de bu kitabını ortalama buldum. Belki de benim çok öykülerle haşır neşir olmadığımdandır, bilemiyorum.
Öncelikle, Ve Her Şey Aya Büründü 139 sayfa olmasına rağmen bir oturuşta bitirilebilecek kitaplardan. Yazarın kalemi, samimi bir üslupla, doğal bir sohbet havasında kendini gösteriyor. O yüzden zor kitapların ardından rahatlıkla okuyabileceğiniz bir eser.
İçerisinde 19 öykü karşılıyor bizi. Ölümün, sevginin, baba özleminin, yalnızlığın, özlemin var olduğu öyküler bunlar. Bu öyküler içerisinde 'Baba Edinme' adlı öyküyü bir çok sevdim. Hikâye, anlatılan duygu, o özlem çok güzel geçti bana. Onun dışında çok da beğendim dediğim bir öykü olmadı maalesef.
Özgün bir kalem, farklı bakış açısıyla yazılmış öyküler ve samimi bir üslup seviyorsanız seversiniz bence. Altını çizdiğim, çok beğendiğim cümleler olsa da genel anlamda mutlaka okuyun dediğim bir kitap olmadı benim için. Yine de keyifli okumalar diliyorum.
Vay bee, tabiri caizse Grange amcamın varoluş hikayesine tanıklık ettik bu kitapta. Otobiyografisiyle birlikte aslında pek de yüzleşmek istemediği geçmişini paylaşmış bizimle. Zordan da zor bir babayla yaşam mücadelesi.
Yaşarken olmadığı kesin olsa da, okurken çok keyifliydi kitap. Klasik Grange kitapları gibi heyecanla çevirdim sayfaları.
Klasik bir 
Ahmet Ümit romanı...
Pek çok eserini okuduğum için katili tahmin etmek zor olmadı.
Bu kitabı diğer kitaplarında da fazla olarak gereksiz ayrıntıya bezenmiş uzatmışta uzatmış...
Ahmet Ümit romanı...
Pek çok eserini okuduğum için katili tahmin etmek zor olmadı.
Bu kitabı diğer kitaplarında da fazla olarak gereksiz ayrıntıya bezenmiş uzatmışta uzatmış...
sevdiğim biri kubrick yapımlı otomatik portakal filmini izlememi önermişti izlemesi biraz zor bir filmdi keza kitabın bazı bölümleri de aynı şekilde. fakat içinde bulunduğumuz çağdan ötürü o denli zorlayıcı mide bulandırıcı bir etkisi olmadı. belki 20 yıl önce okuyor olsaydım daha rahatsız edici olurdu çünkü bu tarz şeylere daha az maruz kalıyor olurdum.
yakın zamanda yaşananlara pek benzer, bu çağa çok yakın kitapta anlatılanlar. bu benzerliğin nedenini ya yazarların bir kahin gibi geleceği gören insanlar olmasına yahut da insanoğlunun her çağda aynı olmasına bağlıyorum.
kitapta bir kötüyle, küçük alex`le, kardeşinizle empati kuruyorsunuz. yani bende öyle olmuştu. saf kötüyle empati kurmak kulağa tuhaf geliyor. ayrıca zaman zaman duygulandırdı beni alex`in yaşadıkları, sistemin ona yaşatıkları.
kitabın son bölümünün tartışma konusu olduğunu duymuştum. alex`in iyiye yönelmesi, iyi bir insan olmayı düşlemesi. içindeki kötülüğü yok edebileceğini kabul etmemiş bazıları fakat bence güzel bir son olmuş. kötü neden iyiye evrilemesin ki? iyinin kötüye dönüşmesi mümkünken. çoğumuz dönem dönem kötü insan oluruz. alex de kötü insan olduğu dönemi yendi. bu dönem ara sıra tekrarlar ama belki de bu denli ağır ve yıkıcı olmadan.
biraz kitaptan bağımsız bir yazı oldu kusura bakmayın buraya kadar okuduysanız filmi kesinlikle izleyin derim.
teşekkürler.
