Karakterin iç sesini okurken hissetmek bu olsa gerek. Onunla birlikte yaşadım olayları, aklından geçenleri sanki ilk ben düşündüm.
Olayları bilmediğimiz bir kişiye anlatıyor karakter ,iç sesini onunla paylaşıyor belki de en çok...
“Neden aile büyüğü öldüğünde çoluk çocuk herkes ölmüyor da birileri acının şahidi olarak geride kalıyor? Neden özlemek diye bir şey var, neden ölen kişi yaşıyormuş gibi özlemeye devam ediyoruz onu?” En çok da baba, kardeş ve aile özlemini vurguluyor . Çok güzel bir kitap olmuş ve çok güzel aktarılmış iç dünyası.