birkitapbirilktir
@zyn_
Etrafın seni sıktığı zaman kitap oku... Sabahattin Ali
1973 yayınlanmış olan Momo sanki bugünleri görerek yazılmış. İlk bakışta çocuklar için kaleme alınmış bir kitap gibi görünsede aslında en çok biz yetişkinlere seslenmekte. Okudukça insan kendi benliğiyle hesaplaşmakta. Beni en çok da zamanın anlatıldığı bölüm etkiledi. O kadar çok yoğunuz ki çocuklarımıza bile ayıracak zamanımız kalmadı. Çocuklarımıza oyuncak, para ve çeşitli şeyler alarak var olan yokluğumuzu kendimizce var etmeye çalışıyoruz.
Herkesin bir dostu var ve adı Momo. Momo yıkıntılar arasında yer alan bir tiyatroda ve orada bulunan iyilik sever insanlarca yapılan küçük bir taş evde oturmakta. Kim ki bir anlaşmazlığa düşse soluğu Momo'nun yanında alır. Momo bir kız çocuğudur ve Momo kimsenin yapamadığı ya da yapmaya çalışıp da yapamadığı bir meziyete sahiptir "dinlemek". Konuşanın sözünü asla kesmez bu da konuşanın konuşma esnasında aklına bir anda parlak fikirler gelir ve bu sayede sorun halledilmiş oluyor. Gel zaman git zaman derken ortaya Duman Adamlar denilen zaman tasarrufcular ortaya çıkıyor. İnsanlar sevdiklerine, kendilerine ve işlerine çok az zaman ayırarak artan kalan zamanı zaman tasarrufcularına vermekte. Zaman tasarruf edilirken insanlar zamansızlıktan yakınmaya başlamıştır. Ortada bir çelişki var ama bundan kimsenin haberi yok. Momo'yu artık eskisi gibi dostları ziyaret etmez olmuştu çünkü kimsenin zamanı yoktur.
Momo'nun Beppo ve Gigi adında çok yakın iki arkaşı vardır. Bippo yaşlı, sıska, konuşmalarını ince eleyip sık dokuyan biriyken Gigi onun tam tersi genç,heyecanlı ve konuşmayı çok seven biridir. Üç arkadaş bir araya gelip insanların artık eskisi gibi gelip gitmediğini konuşmakta, hatta oynamaya gelen gelen çocuklar bile ailelerinin onlara ayıracak zamanı olmadığını söylemekte.Bu durumun önüne geçmek için önemli tedbirler almaya
Reklam
Bak Momo, derdi" ne okuyor, biliyor musun? Bazan önüme upuzun bir cadde çıkıyor: Öyle uzunnki, insan bunun sonu gelmez diyor." "O zaman acele etmeye başlıyorsun. Gittikçe daha çok acele ediyor insan. Her önüne baktığında yolun hiç de kısalmamış olduğunu fark ediyorsun. Daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun; sonunda nefesin kesilip güçsüz kalırsın ve cadde hala upuzun bir şekilde seni bekliyor.
"İnsan caddenin tamamına bakıp hemen bir karara varmamalı. Her zaman adım adım ilerlemeli. Sürekli olarak bir adım sonrasını düşünmeli, bir adım, sonra derin bir nefesb sonra bir süpürge. İşte o zaman hayat zevkli olur. Önemli olan işini iyi yapmaktır.
Bazıları Çöpçü Beppo'nun aklının pek yerinde olmadığını söylerdi. Bunun sebebi, sorulan sorulara karşılık vermeyip sadece gülümsemekle yetinmesiydi. Önce düşünür ve sonra da cevap vermeye gerek görmezse susardı. Cevap vermesi gerektiğine inanırsa, daha da uzun düşünürdü. Bazen bir soruya cevap vermesi iki saat, bazen de bütün bir gün geçerdi. Beppo'nun sorulara yanlış bir karşılık vermemek için bu kadar düşündüğünü bilir, çünkü Beppo'ya göre, dünyadaki bütün anlaşmazlıklar kasıtlı ya da kasıtsız, aceleye getirilerek söylenmiş birtakım yalan yanlış sözlerden kaynaklanıyordu.
Yüzyıllık Yalnızlık'tan sonra arkasını getirebileceğiniz kitap olarak Albaya Mektup yok uzun kitabıdır. Albay Aureliano Buendia'yla tekrar karşılaşmak insanın yüzünde gülücüklere neden oluyor. Artık iyiden iyiye nam-ı değer Gabo amcanın anlatımına alıştık. İmgeleri kullanarak gerçekliği insanın yüreğınin taa derinlerinde hissettirmekle kalmıyor bir anda öykünün kahramanlarından biri gibi yapıyor sizi.
Ülkesi uğruna yıllarca savaşan bir askerin çok sonra emeklerinin karşılıksız kaldığını anlayan, emekli bir albayın öyküsü. Bir türlü gelmeyen emekli maaşını, her cuma bekleyen albay, astim hastası karsı ve dövüş horozu. Dövüş horozu sırasında bildiri dağıttığı iddasıyla öldürülen oğullar Agustin'in daha senesi dolmamıştır ve onun hatrına bakmakla oldukları horoz. Yalnızlık, ölüm ve yokluk her yeri esir almış durumda.
Umut karın doyurmaz ama ayakta tutar.
Reklam