İnsan kendi ayıpları ile meşgul olmalıdır. Kusuru olmayan da Allah'a şükretmelidir. Ve nefsini gıybetle lekelememelidir. İnsanları kınamak ve gıybet etmek ölü eti yemektir. Bu da ayıpların en büyüğüdür.
Hayat, birbirinden ayırdıklarını, kısa bir müddet için tekrar yaklaştırır gibi olsa bile, uzun zaman yan yana bırakmıyordu. Geçen günleri bir daha geri getirmek mümkün değildi ve sadece hatıralar, iki insanı birbirine bağlayacak kadar kuvvetli değildi.
(Sayfa 177)
Reklam
Asıl iyilik,
1.Allah'a, ahiret gününe, meleklere, kitap ve peygamberlere iman edenlerin;
2.mala olan sevgilerine rağmen, onu yakınlara, yetimlere, yoksullara, yolda kalmışa, (ihtiyacından dolayı) isteyene ve (özgürlükleri için) kölelere verenlerin;
3.namazı dosdoğru kılan,
4.zekâtı veren,
5.antlaşma yaptıklarında sözlerini yerine getirenlerin ve
6.zorda, hastalıkta ve savaşın kızıştığı zamanlarda (direnip) sabredenlerin tutum ve davranışlarıdır.
İşte bunlar, doğru olanlardır. İşte bunlar, Allah'a karşı gelmekten sakınanların ta kendileridir."
Sayfa 27
Bir ölümle karşılaşmak ancak yakınlarımızla mümkün diye
düşünüyorum son zamanlarda. Onlarca ölüm, onlarca kayıp ve yas varken bu hüzün bizim evlerimizin eşiğine gelmeden insan ölümlülüğünü hatırlamıyor.
Allah dünyada iyilikleri hep var etsin, iyilerin sayısını arttırsın. İyilikler sevgiden doğar. Lakin sen yine de sevgini gördüğün iyiliğe göre ölçme, kalbine göre ölç.
Bakara,177Alıntı
(Ey ibadet edenler!) İyi ve erdemli olmak (yalnızca) yüzlerinizi Doğu ve Batı tarafına çevirmeniz değildir.
Reklam
Reklam