ANONS (Bu başlığı sadece kitabı okuyanlar anlar:))·256 syf.·Doğu Türkistan
10/10
2026 14. kitabı
"Sessizliğimin tek sebebi, kendimi bütünüyle seyahate verme arzusu değildi. Hoten'deki ağır hava beni öylesine kuşatmış ve etkisi altına almıştı ki halihazırda bir başka sancılı coğrafyaya göz atabilecek durumda değildim. Kendi derdim bana yetiyordu. " sf.191
Aynen bu şekilde benim de zihnim ve kalbim Filistin'deki soykırımdan dolayı bîtab düşmüşken bi de Doğu Türkistan'ın acılarına eğilemiyeceğimi düşünüyordum. Fakat "toplatılır" endişesi ile apar topar aldığım kitapla her göz göze geldiğimde adeta utanıyordum, onu okumayı ertelediğim için. Kan, göz yaşı, işkenceler gibi insanı ürperten sahnelerle dolu olduğunu düşündüğüm bu kitaba tüm gücümü toplayarak okumaya başladım. Fakat yanıldım. Tıpkı 
Diken ve Karanfil gibi bu kitap da beni o korktuğum sahnelerle karşılaştırmadı. Beni zulme uyandırdı ama zulümle yüz yüze getirmedi. Aksine nasıl ki 
Ah Endülüs beni zamanda yolculuğa çıkarmıştı, bu kitap da beni Doğu Türkistan'a seyahate çıkardı. Kitap o kadar güzel, akıcı bi üslupla yazılmış ki kitabı bırakmak istemiyorsunuz. Görsellerle daha da zenginleştirilmiş olan bu seyahatname sizi Doğu Türkistan sokaklarında gezintiye çıkarıyor. Yazar'ın neredeyse tüm duygularını hissedebiliyor, etrafındaki insanların bakışlarını görebiliyorsunuz. Ne yalan söyleyeyim biraz da vahşi doğa belgeseli tadındaydı, hani aslanın nefesinin ceylanın ensesinde olan sahneyi de yaşadık, yazar ve Hulusi beyle beraber.
Zor şartlarda yapılan bi seyahatin tüm zoruklarını iki arkadaş çekmiş bize ise bilgi, deneyim ve bazı bazı tebessüm ettiren anıları okumak bırakılmış. 
Taha Kılınç ve arkadaşı Hulusi beye "Allah razı olsun" duasını bi borç bilirim. Doğu Türkistan için umutlarım yeşerdi, hamd olsun.
Diken ve Karanfil gibi bu kitap da beni o korktuğum sahnelerle karşılaştırmadı. Beni zulme uyandırdı ama zulümle yüz yüze getirmedi. Aksine nasıl ki Ah Endülüs beni zamanda yolculuğa çıkarmıştı, bu kitap da beni Doğu Türkistan'a seyahate çıkardı. Kitap o kadar güzel, akıcı bi üslupla yazılmış ki kitabı bırakmak istemiyorsunuz. Görsellerle daha da zenginleştirilmiş olan bu seyahatname sizi Doğu Türkistan sokaklarında gezintiye çıkarıyor. Yazar'ın neredeyse tüm duygularını hissedebiliyor, etrafındaki insanların bakışlarını görebiliyorsunuz. Ne yalan söyleyeyim biraz da vahşi doğa belgeseli tadındaydı, hani aslanın nefesinin ceylanın ensesinde olan sahneyi de yaşadık, yazar ve Hulusi beyle beraber.
Zor şartlarda yapılan bi seyahatin tüm zoruklarını iki arkadaş çekmiş bize ise bilgi, deneyim ve bazı bazı tebessüm ettiren anıları okumak bırakılmış. Taha Kılınç ve arkadaşı Hulusi beye "Allah razı olsun" duasını bi borç bilirim. Doğu Türkistan için umutlarım yeşerdi, hamd olsun.
Herkese Merhaba
Bugün sizlere 
Ahmet Aydın kaleminden 
Demokrasi Oyunu kitabının yorumu ile geldim
Nisan ayının sıradaki kitabı 2025 yılı basımlı 191 sayfalık bir kitap
•Yazarımız Antik Yunan’ın tozlu sayfalarından başlayıp günümüzün Algoritmik Kontrol dünyasına kadar uzanan devasa bir harita çizmiş. Kitabın ana meselesi şu: Demokrasi gerçekten halkın yönetimi mi, yoksa küresel elitlerin kendi çıkarlarını korumak için kurduğu hileli bir oyun mu?
•Özellikle Irak, Suriye ve Filistin örnekleri üzerinden Batı’nın çifte standartları cesurca anlatılmış. Demokrasi söyleminin bazen nasıl bir müdahale silahına dönüştüğünü görmek gerçekten üzücü ama bir o kadar da göz açıcı.
•Yazar, tarihten Hitler ve Mussolini gibi örneklerle başlayıp günümüz popülizmi Trump, Bolsonaro gibi isimlerle öyle bir köprü kuruyor ki; seçim sisteminin nasıl olup da otoriter liderleri meşrulaştırabildiğini ağzınız açık okuyorsunuz.
•Sosyal medyayı, büyük veriyi ve yapay zekayı sadece eğlence sanıyorsak yanılıyoruz. Yazar, dijital çağda irademizin nasıl algoritmik bir kontrol altına girdiğini çok net özetlemiş. Yakın zaman örneği; Covid 19.
•Ahmet hocamızın dili çok net ve vurucu. Akademik bir araştırmayı, akıcı bir dille anlatıyor. Hiçbir şeyi havada bırakmıyor; somut örneklerle, Latin Amerika’dan Orta Doğu’ya kadar her yeri analizine dahil ediyor.
•En çok da şu sorusu aklıma kazındı; İnsanlar barınma ve gıda gibi en temel ihtiyaçlarını karşılama derdindeyken, siyasi kararlarda gerçekten ne kadar söz sahibi olabilirler? Yani diyor ki; ekonomik eşitlik yoksa, kağıt üzerindeki siyasi eşitlik sadece bir illüzyondur.
•Eğer sadece sandığa gidip oy vermenin yeterli olduğunu düşünüyorsanız bu kitap sizi biraz rahatsız edebilir. Ama Dünyada neler dönüyor, bu sistem neden tıkandı? diye soruyorsanız, aradığınız rehber tam
Ahmet Aydın kaleminden Demokrasi Oyunu kitabının yorumu ile geldim
Nisan ayının sıradaki kitabı 2025 yılı basımlı 191 sayfalık bir kitap
•Yazarımız Antik Yunan’ın tozlu sayfalarından başlayıp günümüzün Algoritmik Kontrol dünyasına kadar uzanan devasa bir harita çizmiş. Kitabın ana meselesi şu: Demokrasi gerçekten halkın yönetimi mi, yoksa küresel elitlerin kendi çıkarlarını korumak için kurduğu hileli bir oyun mu?
•Özellikle Irak, Suriye ve Filistin örnekleri üzerinden Batı’nın çifte standartları cesurca anlatılmış. Demokrasi söyleminin bazen nasıl bir müdahale silahına dönüştüğünü görmek gerçekten üzücü ama bir o kadar da göz açıcı.
•Yazar, tarihten Hitler ve Mussolini gibi örneklerle başlayıp günümüz popülizmi Trump, Bolsonaro gibi isimlerle öyle bir köprü kuruyor ki; seçim sisteminin nasıl olup da otoriter liderleri meşrulaştırabildiğini ağzınız açık okuyorsunuz.
•Sosyal medyayı, büyük veriyi ve yapay zekayı sadece eğlence sanıyorsak yanılıyoruz. Yazar, dijital çağda irademizin nasıl algoritmik bir kontrol altına girdiğini çok net özetlemiş. Yakın zaman örneği; Covid 19.
•Ahmet hocamızın dili çok net ve vurucu. Akademik bir araştırmayı, akıcı bir dille anlatıyor. Hiçbir şeyi havada bırakmıyor; somut örneklerle, Latin Amerika’dan Orta Doğu’ya kadar her yeri analizine dahil ediyor.
•En çok da şu sorusu aklıma kazındı; İnsanlar barınma ve gıda gibi en temel ihtiyaçlarını karşılama derdindeyken, siyasi kararlarda gerçekten ne kadar söz sahibi olabilirler? Yani diyor ki; ekonomik eşitlik yoksa, kağıt üzerindeki siyasi eşitlik sadece bir illüzyondur.
•Eğer sadece sandığa gidip oy vermenin yeterli olduğunu düşünüyorsanız bu kitap sizi biraz rahatsız edebilir. Ama Dünyada neler dönüyor, bu sistem neden tıkandı? diye soruyorsanız, aradığınız rehber tam
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ekolojik yıkımın ortasında çürüyen bağlarda kendini bulma çabası·256 syf.·
Fernanda Trías, 1976’da Montevideo, Uruguay’da doğmuş. Roman yazarı, çevirmen ve çeşitli yayınevlerinde editör/okur olarak görev yapmaktadır. 2004 yılında UNESCO'nun yazarlar için verdiği Aschberg bursunu kazanarak beş yılını Fransa'da geçirmiş. 2006'da BankBoston Vakfı Kültür Ödülü'nü, 2012'de ise New York Üniversitesi'nde yaratıcı yazarlık bursunu kazanmış ve o tarihten bu yana pek çok ödüle layık görülmüş. 2023 yılında, ekolojik temalı bir distopya/bilimkurgu olan "
Pembe Çamur (2021)" adlı eserini yayımlamış. Yazarın dilimize yakın zamanda çevrilen bir diğer eseri ise "Çatı Katı (2021)"dır. Onu da mutlaka okumayı düşünüyorum.
"Pembe Çamur" tuhaf bir felaketin vurduğu ve sakinlerinin karantinaya mahkûm edildiği bir liman kentinde; aşırı tüketimin yol açtığı atıklar ve kirlilikle kuşatılmış bir dünyanın çözülüşünü anlatan; kıyamet sonrası, tekinsiz ve şiirsel bir metin. Gıdaya ulaşmanın günlük bir mücadeleye dönüştüğü bu dünyada, hayatta kalmak için, hayvan atıklarından üretilen o pembe macunu (etibol), "pembe çamuru", mekanik ve iğrenç gıdayı tüketmek zorunludur.
İlginç bir şekilde metin, intihara meyilli yaşam tarzımız üzerine bir tefekkür sunarken, felaketlerin tuhaf estetiğine karşı duyulan marazi bir büyülenmeyi de içinde barındırıyor. Öte yandan, Pembe Çamur'un karakterleri dış dünyadaki felaketten ziyade kendi içsel yıkımlarıyla, geçmişleriyle ve birbirleriyle olan kopuk bağlarıyla şekillenen bir yapıya sahip.
"Anlatıcı" yani isimsiz bir kahraman
romanın merkezinde yer alıyor, ismini asla öğrenemediğimiz genç bir kadın. Arafta kalmışlıkla mücadele ediyor. Şehri terk etme imkânı olmasına rağmen, geçmişine olan bağlılığı ve içsel ataleti nedeniyle ayrılamıyor. Aynı zamanda bakıcı sorumluluğu taşıyor. Mauro’ya para karşılığı bakıyor, hastanede karantinada kalan eskiEdebiyat
9/10
2026 12. kitabı
Fernanda Trías, 1976’da Montevideo, Uruguay’da doğmuş. Roman yazarı, çevirmen ve çeşitli yayınevlerinde editör/okur olarak görev yapmaktadır. 2004 yılında UNESCO'nun yazarlar için verdiği Aschberg bursunu kazanarak beş yılını Fransa'da geçirmiş. 2006'da BankBoston Vakfı Kültür Ödülü'nü, 2012'de ise New York Üniversitesi'nde yaratıcı yazarlık bursunu kazanmış ve o tarihten bu yana pek çok ödüle layık görülmüş. 2023 yılında, ekolojik temalı bir distopya/bilimkurgu olan "Pembe Çamur (2021)" adlı eserini yayımlamış. Yazarın dilimize yakın zamanda çevrilen bir diğer eseri ise "Çatı Katı (2021)"dır. Onu da mutlaka okumayı düşünüyorum.
"Pembe Çamur" tuhaf bir felaketin vurduğu ve sakinlerinin karantinaya mahkûm edildiği bir liman kentinde; aşırı tüketimin yol açtığı atıklar ve kirlilikle kuşatılmış bir dünyanın çözülüşünü anlatan; kıyamet sonrası, tekinsiz ve şiirsel bir metin. Gıdaya ulaşmanın günlük bir mücadeleye dönüştüğü bu dünyada, hayatta kalmak için, hayvan atıklarından üretilen o pembe macunu (etibol), "pembe çamuru", mekanik ve iğrenç gıdayı tüketmek zorunludur.
İlginç bir şekilde metin, intihara meyilli yaşam tarzımız üzerine bir tefekkür sunarken, felaketlerin tuhaf estetiğine karşı duyulan marazi bir büyülenmeyi de içinde barındırıyor. Öte yandan, Pembe Çamur'un karakterleri dış dünyadaki felaketten ziyade kendi içsel yıkımlarıyla, geçmişleriyle ve birbirleriyle olan kopuk bağlarıyla şekillenen bir yapıya sahip.
"Anlatıcı" yani isimsiz bir kahraman
romanın merkezinde yer alıyor, ismini asla öğrenemediğimiz genç bir kadın. Arafta kalmışlıkla mücadele ediyor. Şehri terk etme imkânı olmasına rağmen, geçmişine olan bağlılığı ve içsel ataleti nedeniyle ayrılamıyor. Aynı zamanda bakıcı sorumluluğu taşıyor. Mauro’ya para karşılığı bakıyor, hastanede karantinada kalan eski
Bakmakla görmek arasında çok fark vardır.. kim insan sadece bakar, mahlukatın yaratılışının ardındaki hikmetleri o hikmetlerin tezahürü olan Allah azze ve cellenin yüceliğini yaratıcılığını idrak edemez. O yüzden kainata, nebatata, yeni ve göğe sadece bakmak yetmez görebilmek gerekir.
İnsan gördüğü an hakikati anlayacak, Rahman'ın esmasının kâinata tecellilerini fark edecek, tefekkür ve tezekkür ile imanı daha da artacak, işte o zaman imanın zerreleri kalbine akmaya başlayacak.
İmam Gazali'nin bu kitabı ise sadece bakmayı değil görebilmeyi insana öğretiyor. Mahlukatın yaratılış hikmetlerini inceleyerek insanın bu mucizevi yaratılışa şahitlik etmesini ve Allah'ın ne kadar mükemmel bir zat olduğunu görmesini sağlıyor. Sadece okunup geçinecek bir kitap olmadığını düşünmekle beraber, ara ara tefekkür saatlerinde okunup içselleştirilecek başucu kitabı olabilecek bir eser oldu benim için.
Özellikle Rabbimizi daha yakından tanımamızı sağlayacak, düşündürecek ve kur'an-ı Kerim'de yer alan şu ayeti yaşamamızı sağlayacak bir kitap olduğunu düşünüyorum;
"Onlar, ayakta dururken, otururken, yanları üzerine yatarken (her vakit) Allah'ı anarlar, göklerin ve yerin yaratılışı hakkında derin derin düşünürler (ve şöyle derler:) Rabbimiz! Sen bunu boşuna yaratmadın. Seni tesbih ederiz. Bizi cehennem azabından koru! " (Ali-imran 191)
Ve Gazali'nin sözleri ile bitiriyorum;
"Kitapta zikretmiş olduğumuz tüm yaratılış mucizeleri ve hikmetleri yaratıcının kudretini işaret eder. Siz en yakınınızda olana –yani kendi nefislerinize– baktığınızda mükemmel bir şekilde yaratıldığını müşahede edersiniz. Aynı şekilde size yakın olan yerin altına baktığınızda binlerce çeşit canlıların yaşadığını, bitkilerin oradan çıktığını, üzerinde yüksek dağların bulunduğunu, denizlerle ve nehirlerle kaplı
BİR KAYMAKAMIN GÖZÜNDEN YAKIN GEÇMİŞİMİZ
Ali Küçükaydın'ın milletvekilliği döneminde sık sık gidip Zamantı, Göksu, Seyhan vadilerinde yapılan HES hoyratlıklarını dile getirirdim.
Ben ona "köy okulları köy karakolları kapatılıyor, HES'ler, yollar bahane edilerek dereler, ırmaklar kurutuluyor, su yatakları hafriyatla dolduruluyor, dağlar, köyler boşaltılıyor, etnik kaydırma yöntemiyle Türkler Anadolu'dan atılıyor" derken, o tek kelime etmiyor, sanki beni duymuyor, sadece susuyor, susuyordu.
Her gidişimde sitemler ederek, bir daha onunla görüşmeme kararı alıyor, sonra çaresizce tekrar gidiyordum...
Aradan yıllar, yıllar geçti.
Bir gün sahaflardan Estonya doğumlu Alman Etnolog Ulla Johansen'in "50 Yıl Önce Yörüklerin Yayla Hayatı" adlı kitabını araştırırken, onun "Ulla-Yörük Obasında Bir Alman Kızı" kitabıyla tanıştım.
Kitabını bir solukta okudum.
Ulla, sanki bir kitap değil, bitip giden kadim bir kültürün, medeniyetin üzerine söylenmiş bir ağıt, bir çığlıktı.
Kitabı ikinci kez okuduktan sonra kapsamlı ve uzun bir inceleme yazdım.
Ve bu incelememi kendisine de gönderdim.
Kitap ve inceleme yazım üzerine uzun bir telefon sobetimiz oldu.
Fakat ben onun doğanın, çevrenin adeta imha edilmesine, Anadolu'nun gönüllü milisleri olan Yörüklerin, köylülerin zorunlu göçe tabi tutularak dağların, köylerin insansızlaştırılmasına sessiz kalan siyasetçi Ali Küçükaydın'la Yörük yazar Küçükaydın'ın aynı kişi olduğunun hala farkında değildim.
Bunu, Deli Habip kitabı çıkıp kendisiyle yüz yüze görüşünce ancak fark edebilecektim.
Siyasetteyken haksızlıklar, hukuksuzluklar, karşısında (çaresizce) susarken, yazarken haksızlığa, hukuksuzluğa tahammülü olmayan biri vardı karşımızda.
Son Yörük Küçükaydın, "Bir Kaymakamın Serencamı" kitabında da yine bir öğretmen, kaymakam, vali, milletvekili olmanın ötesinde dürüst, namuslu, yasa ve
Sihirli Meşe - Emine Yılmaz Dereci - Çocuk Romanı - Ocak 2023 3.Baskı - 191 Sayfa
Yazarın, doya doya içinde yaşadığı çocukluğuyla, bozulmamış doğası, yaşatılan gelenek, görenek, örf ve adetleriyle zihninde yer tutan köyünü kurduğu geniş hayal dünyası ile katık yaparak doyumsuz bir roman çıkartmış ortaya.
Romanda aynı kurgu içinde verilmek istenen insan, doğa ve hayvan sevgisinin işlenmesinin yanısıra çocuklara okuma alışkanlığı, okumanın önemli olduğunun vurgulanması, değer yargılarının işaret edilmesi ve tüm bu ögelerin geniş tutulan bir düş penceresinden aktarılması artı değerlerdi.
4, 5 ve 6'ncı sınıfların okuyabileceği bu eserde; anne ve babasını trafik kazasında yitiren Gül'ün köyde Nazlı nenesi ve inatçı Büyükbabasıyla birlikte yaşamı anlatılıyor.
Evinin penceresinden karşı tepelere bakan Gül orada kendisini sürekli çağıran meşe ağacını görür. Oraya kendi başına gitmesi yasaklanmıştır. Bu yasağa rağmen dayanamaz bir gün Nazlı adlı ineğini otlatma bahanesiyle meşe ağacının bulunduğu otlağa götürür. Nazlı kendi halinde otlarken Gül getirdiği kitabını okumaya başlar. Bu esnada kendisine ceza verilen geveze yaprak uçuşarak Gül'ün kitabına konar.
Yaprağın konuşmasını sadece Gül'ün duyması ve anlaşmaları arkadaşlığın pekişmesine yol açar. Bu arkadaşlıkla birlikte Geveze Yaprak'ın ve Gül'ün yaşamında yeni kapıların açılmasına neden olur...
Beğenerek okuduğum bir çocuk romanı oldu. Doğa içindeki yaşamı ve sevgisini tanıtmak adına öneririm
.
Reklam değil, tanıtımdır.
.
.
.
.
.
.
#çocukromanı#okudumbitti#okurönerisi#okumakgüzeldir#kitapönerileri
