B.
@1mimar
27 Haziran 1991
275 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Anlatımı güzel anlatılanlar asla değil.
Kitap boyunca böyle düşünerek ilerledim. Bir noktadan sonra; epey yol yürümüşken geri dönmenin anlamsız gelmesi gibi kitabı yarım bırakmak istemeyip sonuna kadar geldim.
Orta yaşlardaki iki erkek, anne ve babasını yeni kaybetmiş, üzgün, onların yarı yaşında genç bir kız ve bu üç karakterin aynı evde geçirdiği iki yıl. Erkeklerin dünyasından genç bir kıza bakış(!); hatta bakıştan fazlası… “Bu fazlalıkları” öğrenmenin yüzümde oluşturduğu ekşilik ve midemde hissettiğim bulantı...
Konusu esasında ne anlatıldığını tahmin edilebilir kılsa da kitabı öven insanların beğenilerine güvenerek okumaya başlamıştım; yanılmışım. Benim için bir zaman kaybıydı.
Reklam
Goriot baba. 1800 lü yıllarda yazılmasına karşın sanki bugünden bahsediyor gibiydi. Toplumun yozlaşmış, gösterişe ve suça bulanmış, menfaatçi yönü usta bir anlatımla ele alınmıştı. Dünyada insanların gelip geçtiğini ama insan denen varlığın içerisindeki habis duyguların hangi boyutlara ulaşabileceğini, dönem farketmeksizin değerleri olmayan bir insanlığın ne kadar yüzeysel ne kadar alçaltıcı bir hal alabileceğini hatırlattı. Ayrıca kim olursa olsun sevginin de hakedene verilmesi, evlat için bile olsa sevgide aşırılığa kaçıp sonucunda bir ömrü “yapmasaydın” sözcüğünün duyulacağı fedakarlıklar seremonisine çevirmemek gerektiğini acı tecrübeler üzerinden aktardı. Özetle, epey kalbe dokunan, yaşamdaki ilişkileri sorgulatan, kalbi iyilikle dolu insanların sayısının artması dileği uyandıran bir kitaptı. Hem dili, hem hissettirdikleriyle okumaya değerdi.
Kitapta konu öyle incelikle işlenmişti ki bir idam mahkumunun yerine kendinizi koymanızı ve şu cümleleri söylemenizi sağlıyor: Merhamet insanoğluna bahşedilmiş en güzel haslet. O gidince geriye hiçbir şey kalmıyor. Merhamet olmadan insan insanlığından utanıyor.
Adana’dayız. Çukurova’da. Zaman Cumhuriyet’in ilanından sonraki eşkıyalık zamanları. Mekanımız köyler ve dağlar. Başkahranımızsa İnce Memed adında bir yiğit. Yiğit ki şimdiler de olsa var mı böylesi denilecek cinsten.
Memed’in çocukluğundan gençliğine acıyla harmanlanmış bir yaşam. Öyle yaşam ki içinde dolu dizgin bir sevda ve ağalık düzenine karşı bir başkaldırış. Kendi zamanının bir devrimi. Yer yer hatalar yanlışlar yapsa da çoğu zaman doğru. Hele de devrinin insanları bu kadar kötüyken o iyilerin başı.
Memedin dağları mesken tutmasını, hayatta dik duruşun ağır bedellerini okuyacaksınız. Onunla beraber Anadolu’yu iliklerinize kadar yaşayacak, belki bir köy çocuğunun gözüyle bakacaksınız. Şimdilerde aranan iyiliğin, mertliğin bir insanda tezahürüne şahit olacaksınız. Okurken yüzünüzde acıyla gülümsemenin kardeşliğini hissedeceksiniz. En azından ben böyle hissettim. Belki sizde de benzer bir etki bırakır. Hem de Yaşar Kemal’in dostane, yöre halkının ağzından birebir samimi aktarımıyla. Ben çok severek okudum. Öyle güzel aktı ki nasıl bittiğini anlamadım bile. Son söz niyetine “Memedler (iyiler) hep var olsun.” Kıymetini kaybetmemesi adına serinin devamı için bir kaç kitap ara vereceğim. Keyifli okumalar dilerim.
Canım Feride. Seni bir roman kahramanı olarak değil , yanı başımda duran ve el uzatsam dokunabilecek bir dost gibi gördüm. Öyle okudum öyle sevdim. Seni okudukça, sahi bir gönül böyle naif böyle incelikle örülmüş olabilir mi diye sordum kendime. Ne güzeldin ne güzel bir kalbin vardı. Canım Feride, Çalıkuşu, İpekböceği, Gülbeşeker. Sana verilen her bir ismin içini en güzel şekliyle doldurdun, seni okuyan her kalbe ince ince dokundun.
Ne çok şey öğrendim senden; metanet, iyilik, sevgi, merhamet, sabır ve daha nicesi. İyi ki tanımışım seni, iyi ki senin kalbine sahip kişilerin gerçekte de olmasının hayaliyle umutlanmış, böyle bir kalple tanışmışım. Ve seni iyi ki bizimle tanıştırmış kelimelerinden incelik akan bu güzel kalem. Yazarına bin teşekkür, okuyacak olanlara hem edebi hem kalbi lezzetler dilerim.
Reklam