gedê bajêr
@2serhat1
Çağların kirli beyaz fırçasıyla karalanmış bir manzarayız.
Reklam
bir hasan ali toptaş romanı. toptaş'ın bu son romanında dilinin bütün taşları yerine oturmuş görünüyor. olay kurgusu zor izlenen hayal ve gerçeğin içiçe geçtiği, birbirinde kaybolduğu ve okuyucuyu sıklıkla yanılttığı bir roman. dolayısıyla dil bakımından beklentileri olan edebiyat okurunu doyuran lakin olay örgüsü üzerine odaklanmayı seven okuyucuları sıkması muhtemel bir yapıt ortaya çıkmış. ben dilin çok önemli olduğunu düşünürüm, lakin olay örgüsünün de akışkanlığı hele zevkle bir romanın başına oturmuşsam, ziyadesiyle önemsediğim bir şeydir. ne yazık ki ikinci husus hayal ve gerçek, uyku ve uyanıklık münakaşaları içinde heba edilmiş görünüyor. bu arada yazar kendini de bir karakter olarak romanın içine yerleştirmiş, bu da tercih etmediğim bir şey, yazarım romanın içinde kendini anlatması, masa başında çektiği varoluş azapları falan... sevmiyorum bu durumu.
özet: hasan ali toptaş her halükarda bu ülkenin en iyi romancılarından biridir.
içinde 16 öykü barındıran hasan ali toptaş eseri.
hele ki av diye bir öykü vardır; kendinizi kafka okurmuş gibi hissedersiniz; olaylar karışır, kurgu olan gerçek olduğunu, aslında gerçeğin de (yaşamın) garip bir kurgudan (düzmeceden) ibaret olduğunu anlarsınız.
hayal mi gerçek mi belli belirsiz, gerçek bile olsa hikayenin hangi noktasından sonra kahramanın gerçeklik algısının değiştiğinin anlaşılamadigi bir peri masalı gibi. anadolu'da büyümüş, halkin efsaneleri, türküleri, büyüleri, fesatlığı, saflığıyla yoğrulmuş hikayeler. acıyı masalsı anlatisi mine söğüt tadında ama onun kadar sert dram değil. biraz daha yumuşatarak anlatisi bana sadık hidayet i de anımsattı.
kelimelerle oynayan yazarları seviyorum. hasan ali bu oyunlara, nesneleri de katıyor. eşyalarla insanı, insanın duygularını flörtöz bir şekilde oynatiyor birbirleriyle.
ve bazı anlari müthiş ifade ediyor.
baba-oğul ilişkisi hem edebiyatın en vazgeçilmez konularından hem de yazarların hayatlarının en çetin meselelerinden biridir. şüphesiz bir yazarın babasıyla olan ilişkisini olduğu gibi aktarabilmesi; babanın evladıyla mesafeli oluşundan ötürü çok da zordur. hasan ali toptaş, bu kitabında ankara-denizli arasında salınıp giden destansı bir baba-oğul öyküsü anlatıyor bize. öykü, ömrü şoförlükle geçen memlekette çiğnemedik yol bırakmayan aziz bey'in, bir trafik kazası sonucu kaybettiği bacağı ve yerine konan/takılan ama bir türlü aslının yerini tutmayan takma bacakların etrafında işlense de, okur karakterlerin iç dünyasına yönelerek gerçeğin ne olduğunu ölümün ensesinde arar durur. denizli'ye gidişlerinde yazarın peşini bırakmayan ecel atı ve beyaz gömlekli çocuk, okuru töresel bir havada geleneğin içindeki tatlara götürür, fantastik dünyanın kapılarını açar.
insan gözünün görebileceği en çıplak gerçeğin ölüm olduğu bir kitap "kuşlar yasına gider". toptaş, içimize yolculuk yaptırıyor, gömü'den geçerken vites küçülttürüyor; çay dağıtan insanların yüzlerinin; çaydan daha sıcak olduğunu fısıldıyor bize.
