gedê bajêr
@2serhat1
Çağların kirli beyaz fırçasıyla karalanmış bir manzarayız.
Reklam
goethe nin die leiden des jungen wertheri yazmasına neden olan karşılıksız aşkı yaşadığı kişi olan lottenin 44 yıl sonra yaşlı ve zengin bir kadın olarak goethe'nin şehri weimara dönüşünü anlatan fiktif bir thomas mann kitabı.
bir köpeği ve onun insanla kurduğu bağı belki de en güzel şekilde tasvir eden eser. thomas mann'ın kendi hayatından izler taşıyan bu uzun öyküde bauschan adlı köpeğin ilk görüldüğü an, zaman içinde geçirdiği değişim, efendi ile çıktığı gezintiler, hastalığı ve olup biten diğer olaylar sanki bizzat siz tanık oluyormuşsunuz gibi kafanızda canlanabilir. durağan denebilecek bir yaşantıya köpeğin kattığı hareketi görmemizi sağlayan öykünün son sayfalarında "zaman ve unutuş olayın üzerini örttü, biz de aslen bütün hayatın temeli olan o örtünün üzerinde yaşamaya devam ettik." sözleri yer alır ve bu sözler aslında okuduğumuz tüm kitapların, şimdiye kadar yaşadığımız her şeyin özeti niteliğindedir.
kitabın ilk 28 sayfasının geri kalan 80 sayfası ile pek bir alakası yoktu. çünkü ilk bölümde goethe model alınarak yaratılan karakter gustav von aschenbach, sanat ve sanatçı konusunu ele alıyor. ama ilerleyen sayfalarda karakterin tatil için gittiği venedik’te, tadzio adlı 14 yaşındaki polonyalı çocuğa tutkuyla bağlanışının, kolera salgınına rağmen orada kalıp, bu insan güzelliğinin mükemmel örneğini seyrederek, mutlu ölmeyi tercih edişinin öyküsünü anlatıyor. kitabın adından sonunu tahmin edebiliyorsunuz zaten ama kitapta bence vurgu yapılmak istenen de bu değil. bir trajedi. hayata ve aşka tutunma ve sonra da kendi rızasıyla ölüme teslim olma trajedisi.
"...kurnaz gönül avcısı, incenin incesi bir fikir: sevenin sevilenden daha tanrısal olduğu, çünkü tanrının sevilende değil, sevende bulunduğu fikrini söyledi..." (syf.69)
