BÜYÜLÜ BİR AŞK HİKÂYESİ ~ ASHLEY POSTON
İçerik;
Romantik kurgu
Büyülü gerçekçilik
Kasaba hikâyesi
Edebiyat profesörü
Kitabevi sahibi
Kitap karakterleri
Dostluk, ilişkiler, gerçek aşk
Mutlu son
Yetişkin okurlar için
356 sayfa
Selam… “Bezen bir kitap hayatınızı değiştirebilir.” diyerek başlıyorum yorumuma. Kim bir kitabı okurken kendini karakterlerin yerine koyup o hikâyeyi yaşıyormuş gibi hissetmez ki… Hatta bir tık ileri gidelim; kendimizi o kurguya dâhil edersek ne olur? Karakterlerle arkadaş olsak, hikayenin geçtiği yerde yaşasak, yaşanan ve yaşanacak her şeyi bilsek… İşte, edebiyat profesörü olan Elsy’de düğün öncesi terkedilen ve gerçek aşkın ancak kitaplarda olduğuna inanan bir kadındır. Kitap kulübünün bu yılki buluşmaları için yola çıkar fakat arabası bozulunca küçük bir dağ kasabasında mahsur kalır. Bu kasabada ona tanıdık gelen bir şeyler vardır; kasabada yaşayanlar, dükkanların isimleri, şelale… En sevdiği serilerden birinin geçtiği kasabada ve üstelik karakterlerin gerçek olduğunu görünce şaşkına döner. Onun varlığını dengeleri bozmaya başlar. Fakat bir tek kasabının kitabevinin sahibi Anders’i tanımıyordur. Acaba onun bu kitap serisindeki rolü nedir? Genç yaşta ölen yazar onu serinin neresine yerleştirmiştir? Fakat bunları düşünürken çoktan kalbini Anders’e kaptırmıştır.
Yazarın daha önce #ölüromantikler kitabını okuyup çok sevmiştim. Bu kitabında da karakterler ve kurgu çok iyiydi. Merakla ve ilgiyle okuttu kendini. Mutlu sonları sevenler ve özellikle kitaplara tutkun karakterlerin başrolde olduğu eserler okumayı sevenler için günün önerisi olsun. Ben sevdim, siz de seversiniz bence
Okuma listemin 1680.kitap…
“Mutlu bir son olmadan bir aşk hikâyesi neye benzerdi ki?”
”Korkuyordum. Aşka ihtiyacım yoktu.
Ama ah, nasıl da
İşte Tanrılar, üç ayrı dünyada (Ay’ı bilerek farklı bir dünya olarak sayıyorum) geçen üç farklı yaşamı anlatırken bambaşka bir yaşam biçimiyle tanıştırıyor. Açıkçası, bugüne kadar okuduğum “farklı yaşam” tasvirlerinin çok ötesinde bir hayal gücü
Kitap üç bölümden oluşuyor ve Asimov her bölümde vitesi biraz daha artırıyor. İlk bölümde “sonsuz enerji” bulduğunu sanan insanlığın aslında kendi sonunu nasıl hazırladığını okurken, ikinci bölümde taşlar yerine öyle bir oturuyor ki hikâye resmen akıyor. Paralel evrende kurguladığı uzaylı türü ve onların üreme/sosyal yapısı gerçekten akıl sınırlarını zorluyor: Sol Mantıksallar, Sağ Ebeveynseller ve Duygusallar Üçüncü bölüm ise, artık özerkliğini elde etmiş Ay'da geçiyor. Okurken “hayal gücünün sınırı yok” dedirtiyor.
Asimov’un en sevdiğim taraflarından birisi, bilimkurguda ortaya koyduğu kuralları “böyledir” deyip bırakmıyor. Aksine, o yasaları başka bilimsel temellerle destekleyerek inandırıcılığı iyice artırıyor. Bu da okurken insanı hem düşündürüyor hem de hikâyeye daha çok bağlıyor.
Okumayı düşünenlere küçük bir not: Kitap, yer yer bilimsel kavram ve detaylara giriyor. Ama sakın gözünüz korkmasın Bazı teknik kısımları tam olarak kavramadan ilerleseniz bile konudan asla kopmuyorsunuz. Detaylarda boğulmadan devam etmenizde hiçbir mahsur yok; hikaye zaten akıp ilerliyor
Tek eleştirim ise maalesef yayınevine @ithakiyayinlari Böyle güçlü bir esere bu kadar özensiz bir editörlük gerçekten yakışmamış. Noktalama hataları, yazım yanlışları… okurken dikkat dağıtacak kadar fazlaydı. İthaki Yayınları’ndan daha özenli bir baskı beklerdim.
@fragmanikitap öneri için teşekkürler
İŞTE TANRILAR
Isaac Asimov
Çeviri: Cihan Karamancı
İthaki Yayınları
5. Baskı, Mayıs 2024
356 syf.
️16.04.2026 - 24.04.2026
Kastamonu
2026/20
#iştetanrılar
Reklam
Kuşlar Bu Kızın Kulağında Küpedir.Düşünce
Puan vermedi·626 syf.·
2026 111. kitabı
“Kuş değilim ben. Kafesim de yok. Bağımsız, irade sahibi, özgür bir insanım, şu anda da irademi sizden ayrılmak üzere kullanıyorum.” (s.356)
Jane Eyre bu sözle yalnızca karşısındaki insana değil, hayat boyunca onu sınırlamaya çalışan herkese cevap veriyor gibi duruyor. Hikayesi sevgiye aç büyüyen ama buna rağmen kendi özünü kimseye teslim etmeyen bir kadının öyküsü olarak derinleşiyor. Romanı okurken sık sık 
Nilgün Marmara ’nın dizeleri dokundu. Sanki 
Charlotte Brontë Marmara’nın mısralarına dokunan hayat çizgisinde yaşayan bir karakter oluşturmuş gibi hissettirdi. Bu yüzden kitabın bende uyandırdığı duyguları dile getirirken, Nilgün Marmara’nın şiirinden Jane Eyre’ın dünyasına uzanan bir yankıya yer veriyorum.
“Kuşlar bu kızın kulağında küpedir” dizesiyle sanki Jane’nin bütün varlığına değiyor, çünkü Jane’nin ruhundaki kuş, sadece zarif bir imge değil, aynı zamanda özgürlüğün, iç direncin ve kafese sığmayan ruhun simgesi gibi duruyor.
Bir yanıyla da Öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna… dizesiyle bu romanın duygusuna usulca karışıyor. Çünkü Jane’in güzelliği dış görünüşüyle birlikte yaşadıklarına rağmen içindeki iradeyi koruyabilmesinde beliriyor. Bazı hayatlar sevgisizlikle başlasa da insanın içindeki güç yine de sönmüyor. Jane’in çocukluktan başlayarak taşıdığı kırgınlıklar, suskunluklar, özlemler ve yaşama direnci, Bronte’nin kalemiyle okuyanın kalbine usul usul yerleşiyor...
Charlotte Brontë eserini 1847 yılında yayımlıyor, Jane Eyre yazarın yaşadığı yalnızlıklar, kayıplar ve güçlü durma hali, eserin ruhuna da açıkça yansıyor. Edebi olarak Jane Eyre, gotik atmosferle duygusal derinliği birleştiren, aynı zamanda insanın iç dünyasını öne çıkaran güçlü bir roman olarak öne çıkıyor.
Eserin konusu, Jane Eyre’ın çocukluktan başlayarak hayat içinde kendi yerini
Jane Eyre bu sözle yalnızca karşısındaki insana değil, hayat boyunca onu sınırlamaya çalışan herkese cevap veriyor gibi duruyor. Hikayesi sevgiye aç büyüyen ama buna rağmen kendi özünü kimseye teslim etmeyen bir kadının öyküsü olarak derinleşiyor. Romanı okurken sık sık Nilgün Marmara ’nın dizeleri dokundu. Sanki Charlotte Brontë Marmara’nın mısralarına dokunan hayat çizgisinde yaşayan bir karakter oluşturmuş gibi hissettirdi. Bu yüzden kitabın bende uyandırdığı duyguları dile getirirken, Nilgün Marmara’nın şiirinden Jane Eyre’ın dünyasına uzanan bir yankıya yer veriyorum.
“Kuşlar bu kızın kulağında küpedir” dizesiyle sanki Jane’nin bütün varlığına değiyor, çünkü Jane’nin ruhundaki kuş, sadece zarif bir imge değil, aynı zamanda özgürlüğün, iç direncin ve kafese sığmayan ruhun simgesi gibi duruyor.
Bir yanıyla da Öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna… dizesiyle bu romanın duygusuna usulca karışıyor. Çünkü Jane’in güzelliği dış görünüşüyle birlikte yaşadıklarına rağmen içindeki iradeyi koruyabilmesinde beliriyor. Bazı hayatlar sevgisizlikle başlasa da insanın içindeki güç yine de sönmüyor. Jane’in çocukluktan başlayarak taşıdığı kırgınlıklar, suskunluklar, özlemler ve yaşama direnci, Bronte’nin kalemiyle okuyanın kalbine usul usul yerleşiyor...
Charlotte Brontë eserini 1847 yılında yayımlıyor, Jane Eyre yazarın yaşadığı yalnızlıklar, kayıplar ve güçlü durma hali, eserin ruhuna da açıkça yansıyor. Edebi olarak Jane Eyre, gotik atmosferle duygusal derinliği birleştiren, aynı zamanda insanın iç dünyasını öne çıkaran güçlü bir roman olarak öne çıkıyor.
Eserin konusu, Jane Eyre’ın çocukluktan başlayarak hayat içinde kendi yerini
Puan vermedi
Sanirim cok okunmuş kitaplari yorumlamak beni yoruyor... İlk defa mektup roman okudum, ilginç bir deneyimdi benim icin ama bayıldığımı söyleyemem. Eger kitaplarda ikili diyaloglardan cok ic monologlarla ilgileniyorsanız, hoşunuza gidebilir ama ben hep aaaooof karşı taraf da bir yorum yapsa, keske kendini aciklasa diyerek okudum. Yine de guzel tavsiyeler ve ders alınasi yasanmisliklar vardi. 3 Kadının hayatini en yaslilarinin ağzından inceliyoruz aslinda. Farkli bir yazim Tarzi okumak isterseniz sans verebilirsiniz! Tesekkurler 
Yüreğinin Götürdüğü Yere Git 
Susanna Tamaro
Yüreğinin Götürdüğü Yere Git Susanna Tamaro
Beklemek ve umut etmek !
Bazı kitapları okurken bazı şarkılar, melodiler gelir aklıma. Bu kitabı okurken de Rodrigo’nun gitar konçertosu geldi aklıma.. Sanki Edmond’un şarkısı o şarkıymış gibi ; hüznünü, o merak ettiğim solgun yüzünü, kasvetli ve sert ifadeli yüzünün güzelliğini sanki bu şarkı anlatıyordu bana ve ardından gelen klasik müzikler ..Şimdi incelememi yazarken fon da çalıyor.. Her ne ise ..
Ben ne okudum arkadaşlar..? Nasıl güzel bir roman nasıl unutulmayacak olan bir karakterdin sen Edmond…Martin’den sonra okuduğum (Martin Eden) en iyi karaktersin çok net söyleyebilirim.. E Tabi bizim edebiyatımız da “İnce Mehmed”’im seni de unutmadım bilesin :)
Her bir sayfası üzerinde düşündüm her bir paragraf üzerinde .. Onlar nasıl paragraflardı boydan boya çizdiğim.. Geri döndüm okudum geri döndüm bir daha okudum. 356. Sayfa da roman benim için tekrar başladı. Bundan sonrası ismleri not alarak devam ettim böylece ilk cilt bitmiş oldu.
Bazı kullanıcı isimleri görürdüm Edmond Dantes diye. Hiç merak edip bakmamıştım kim diye, meğer o bir efsaneymiş, kült bir esermiş. Şimdi tüm o Dantes’lere selam olsun :))
Bazen kitap okumanın dizi veya film izlemekle aynı şey olduğunu düşünüyorum. Yanlış anlaşılmasın elbette kitabı en iyi kitabın kendisi anlatır , film kitabın duygusunu çoğu zaman vermez. Burda kasdettiğim şey Bir kitabı bitirmek bazen bir filmin sonuna gelmekle aynı hisleri içeriyor bende. Bütün kitaplar için diyemem bunu ama bu kitap için döyleyebilim.Ben kitap değil de sanki film izledim arkdaşlar. Yani film izler gibi kitabı okudum .Gözümde canlandı sanki o sahneler bunu anlatmak istedim .
O kadar çok alıntı yaptım ki belki de bu kitapla kendi alıntı rekorumu bile kırmış olabilirim :)
Hele o yüzleşmeler, spoiler vermemek adına yazmak istemiyorum çünkü yazarsam her şey sökülüp gelecek :)Bazı
Monte Cristo Kontu (2 Cilt Takım)Alexandre Dumas · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202037,1bin okunma
Yüreğimin Sesini Dinle, Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ’in bıraktığı duygusal boşluğu tamamlayan bir devam hikâyesi gibi. İlk kitapta büyükannenin sesini takip ederken, bu kez torunun kendi iç sesine kulak veriyoruz. Benim için bu geçiş, sanki aynı hikâyenin başka bir odasından içeri girmek gibiydi; tanıdık ama bambaşka bir atmosfer.
Susanna Tamaro en güçlü yanı yine kendini gösteriyor: duyguları saklamadan, süslemeden, olduğu gibi anlatması. Bazı cümlelerde durup nefes alma ihtiyacı hissettim; çünkü karakterlerin iç hesaplaşmaları bana da kendi içimde bir şeyleri yoklattı. “Kalbin sesini dinlemek” fikri, özellikle günümüzün hızına kapıldığımızda kulağa romantik bir slogan gibi geliyor ama kitap bunu gerçekten yaşayan bir insanın ağzından duyuruyor. Bu samimiyet hoşuma gitti.
Kuşaklar arası bağlar ve kadın kimliği temaları da romanda güçlü bir şekilde hissediliyor. Büyükannenin yaşadıklarıyla torunun bugünü arasında kurulan köprü, bana aile hikâyelerinin aslında hiç bitmediğini, sadece el değiştirdiğini düşündürdü. Yazarın kişisel olanı toplumsal olanla birleştirme biçimi, romanın duygusal etkisini artırıyor.
Tabii bazı yerlerde duygusal yoğunluk o kadar yükseliyor ki, anlatı biraz “hayat dersi” vermeye kayıyor. Bu bölümlerde metnin doğal akışı hafifçe kırılıyor; sanki yazar bir anlığına karakterleri bırakıp doğrudan okura konuşuyor gibi. Ayrıca romanın iç dünyaya bu kadar odaklanması, dış dünyayı ve yan karakterleri biraz gölgede bırakmış. Bu da zaman zaman hikâyenin ritmini yavaşlatıyor.
Yine de Yüreğimin Sesini Dinle, içsel yolculuklara meraklı olanlar için değerli bir kitap. Ben okurken hem kendi geçmişimi düşündüm hem de sezgiyle mantık arasında gidip gelen o ince çizgiyi. Yazarın sakin ama derin anlatımı, insanı kendi içine doğru çağıran bir etki yaratıyor.
Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ’in bıraktığı duygusal boşluğu tamamlayan bir devam hikâyesi gibi. İlk kitapta büyükannenin sesini takip ederken, bu kez torunun kendi iç sesine kulak veriyoruz. Benim için bu geçiş, sanki aynı hikâyenin başka bir odasından içeri girmek gibiydi; tanıdık ama bambaşka bir atmosfer.
Susanna Tamaro en güçlü yanı yine kendini gösteriyor: duyguları saklamadan, süslemeden, olduğu gibi anlatması. Bazı cümlelerde durup nefes alma ihtiyacı hissettim; çünkü karakterlerin iç hesaplaşmaları bana da kendi içimde bir şeyleri yoklattı. “Kalbin sesini dinlemek” fikri, özellikle günümüzün hızına kapıldığımızda kulağa romantik bir slogan gibi geliyor ama kitap bunu gerçekten yaşayan bir insanın ağzından duyuruyor. Bu samimiyet hoşuma gitti.
Kuşaklar arası bağlar ve kadın kimliği temaları da romanda güçlü bir şekilde hissediliyor. Büyükannenin yaşadıklarıyla torunun bugünü arasında kurulan köprü, bana aile hikâyelerinin aslında hiç bitmediğini, sadece el değiştirdiğini düşündürdü. Yazarın kişisel olanı toplumsal olanla birleştirme biçimi, romanın duygusal etkisini artırıyor.
Tabii bazı yerlerde duygusal yoğunluk o kadar yükseliyor ki, anlatı biraz “hayat dersi” vermeye kayıyor. Bu bölümlerde metnin doğal akışı hafifçe kırılıyor; sanki yazar bir anlığına karakterleri bırakıp doğrudan okura konuşuyor gibi. Ayrıca romanın iç dünyaya bu kadar odaklanması, dış dünyayı ve yan karakterleri biraz gölgede bırakmış. Bu da zaman zaman hikâyenin ritmini yavaşlatıyor.
Yine de Yüreğimin Sesini Dinle, içsel yolculuklara meraklı olanlar için değerli bir kitap. Ben okurken hem kendi geçmişimi düşündüm hem de sezgiyle mantık arasında gidip gelen o ince çizgiyi. Yazarın sakin ama derin anlatımı, insanı kendi içine doğru çağıran bir etki yaratıyor.
Reklam
Reklam