Türkiyeli Kadın
Ve ben Türkiye’de
Türkiyeli kadınım
Bahtı karalıyım
Bana bir çember çizdiler
Yetmedi. “Yetmez!” dediler
Zincirlere vurdular
Bir adım değil
Bir ayak boyu bile
Çıkamam dışarı
Konuşamam, düşünemem gönlümce
Başkaları düşünür
Konuşur başkaları
Karar da verirler yerime
Ben neyim ki
Neyim ki ben
Eşya kadar da yoktur kıymetim
Mutfakta aşçıyım
Yatuktu kadınım
Doğururum, anayım
Tarlada ırgatım
Yine de ben neyim ki
Neyim ki ben
Karşı koyamam
Olmaz diyemem
Namus uğruna
Bir Sokma, bîr hırka
Bir de dört duvarlı dam olursa
Aldırmam dayağa, küfre
Körler siste kalmış güneşe benzeyen görkemli bir beyazlık içinde hareket ederler. Körlük onlar için basit bir karanlık için değil parlak bir ışık içinde yaşamaktır