Kollarının arasına tekrar alıp beni sarmasın izin verdim. Saçlarımdan öptüğünde ise dikenli bir telin üzerine düşmek üzereymişim gibi temkinle ürperdim. Beni öpen saran tek adamdı Yusuf ve ben ondan başka kola, sıcaklığa, erkek bedenine özlem duymayacaktım.
"Seninle bir ömür boyu burada yaşarım biliyor musun Leyla?"
Bilmiyordum ama inanıyordum. Yusuf'a inanmak, ruhuma iyi gelen bir deva gibiydi.