Onu kırmış olmalı yaşamında birisi.
Dinledikçe susması, düşündükçe susması..
Tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi,
Heykelini yontuyor yalnızlığın ustası.
Kollarının arasına tekrar alıp beni sarmasın izin verdim. Saçlarımdan öptüğünde ise dikenli bir telin üzerine düşmek üzereymişim gibi temkinle ürperdim. Beni öpen saran tek adamdı Yusuf ve ben ondan başka kola, sıcaklığa, erkek bedenine özlem duymayacaktım.
"Seninle bir ömür boyu burada yaşarım biliyor musun Leyla?"
Bilmiyordum ama inanıyordum. Yusuf'a inanmak, ruhuma iyi gelen bir deva gibiydi.