Sinem Turan

İçimde bir yerde,sanki senelerdir ipleri birbirine dolaşık halde bekleyen eski bir bayrak yarıya inmiş,ne kadar asılırsam asılayım onu yeniden göklere çekemiyordum.
"Neden hayatta kaldım? Herkesin yerini bulup oturduğu kalabalık bir sofrada,ayakta kalmış gibi hissediyordum.Neden o kampta ölmedim? Bardağı taşıran son damla gibi...Hiçbir zaman bardağa ait olmamış ve her gelişiyle her şeyi altüst etmiş o damla gibi hissediyordum kendimi."
"Ne de olsa mülteci sadece evini değil,yola çıktığı gün kendini terkeder.Çünkü o kadar acıdan sonra,yola çıkanla hedefe varan kişi aynı olamaz."
Arayış içindeki insanın ezeli ve her daim tekerrür eden ahuzarı,sual eden incecik feryadı kulaklarımda çın çın çınlıyordu.
Onu uzaklaştıran ve kendine imkansız görünmesini sağlayan,aslında Martin'in kendi aşkıydı.Arzu duyduğu şeyden,kendini aşkıyla mahrum etmişti.