Mü-kem-mel
Okuma doygunluğu yaşadınız mı hiç? İşte o lanet dönemde okuduğum ama bayıldığım bir kitap. Kesinlikle okunmalı bence, Zülfü Livaneli'nin okuduğum 2. kitabı ve her ikisinden de çok aşırı keyif aldım. Türk okuyucular bu yazarın değerini bilmeli bence. Profesör Maximilian Wagner ile Nadia'nın aşkı öyle iyi kurgulanmış ve yazılmış ki kitabı bırakası gelmiyor insanın, 18 günde okudu yazıyor ama işaretlemeyi unuttuğum için, normalde 5 günde bitirdim. Hem merak uyandırıyor hem de hiç bitmese de okusam dediğim bir kitap, kesinlikle okunmalı.:)
Haruki Murakami' nin popüler 
İmkansızın Şarkısı isimli kitabında 68-70 li yıllarda Japonya'da geçen son derece depresif/melankolik bir hikaye ele alınmış.
17 yaşında Vatanabe isimli bir delikanlının yaşadığı olaylar kendi ağzından bizlere aktarılıyor.
Arkadaşının intiharı ile başlayan olaylar zincirinde yaşadığı ilişkiler, okul/iş/yurt arasında sıkışmışlığın getirdiği buhrama rağmen hep iyimser kalmaya çalışan ve herkese karşı duygu ve düşüncelerini olduğu gibi aktaran bir baş karakterimiz var.
Tabi çarpık ilişkiler ve bolca intihar..
Yani okumayan çok şey kaybetmiş olmaz diye düşünüyorum.
Edebi anlamda anlatıma bayıldım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Zülfü Livaneli' nin kitaplarını seven bir okur olarak bu kitap beni pek bı tatmin etmedi çok yüzeysel kaldığını düşünüyorum anlatılmak istenenler, olaylar. Livaneli' den daha derin yazılar beklemiştim o yüzden bu kitap beni biraz hayal kırıklığına uğrattı.
Kitap, sağ sol çatışmasının en ateşli zamanlarından bahsetmekte bir nevi Livaneli' nin hayatından da izler yer almaktadır, tamamen değil ama benzerlikler olduğunu ifade etmektedir yazar. Bu çatışmanın sonucunda bölünen ailelerin dramlarını, ayrılmak zorunda kaldıklarını, sadece kitap okuyorsun diye hapse girildiğini o karanlık günleri anlatmaktadır kitap. O günleri yaşayan yazardan otobiyografik bir kitap olmadığı ama benzer hayatları yaşadığını söylemektedir.
Yazarın Serenad, Kardeşim Hikayesi ve Balıkçı ve Oğlu kitaplarını okumuş ve çok beğenmiş biri olarak beni çok tatmin etmedi yazarın bu kitabı.
Bekle Beni
Zülfü Livaneli’nin kendi hayatından izlerin olduğu ama tam bir öz yaşam öyküsü olmadığı kitabı.
O kadar güzel kitapları var ki bu kitap onların yanında beni etkilemedi.
Yine de kalemine sağlık.
Kitap benim için bir roman okumaktan çok, geçmişe açılan samimi bir kapıdan içeri girmek gibi oldu. Mehmet Culum, farklı dönemlerde yaşanmış olayları ve anıları öyle doğal bir dille anlatıyor ki, okurken karşınızda oturmuş size hikâyelerini anlatan birini dinliyormuş hissine kapılıyorsunuz.
Kitabın en çok hoşuma giden yanı, insanların dil, din ve milliyet ayrımlarını henüz öğrenmediği çocukluk yıllarındaki o saf dostluğu anlatan bölümler oldu. Türk ve Rum iki çocuğun oyuncak değişimiyle başlayan arkadaşlığı, aslında insanların birbirinden ne kadar kolay uzaklaştırıldığını ve çocukların dünyasında bunun hiç yerinin olmadığını hatırlatıyor.
İlerleyen bölümlerde ise 68 kuşağının hareketli günlerinden Amerika maceralarına, oradan da Kıbrıs Barış Harekâtı sırasında yaşanan olaylara uzanan çok farklı hikâyelerle karşılaşıyoruz. Bazıları gülümsetirken bazıları düşündürüyor, bazıları ise insanın içini burkuyor. Özellikle gerçek yaşanmışlıklara dayanması anlatılanları daha etkileyici kılmış.
Edebi açıdan çok iddialı bir eser olmasa da samimiyeti, içtenliği ve anlattığı döneme dair tanıklıklarıyla değerli bulduğum bir kitap oldu. Yakın tarihe, insan hikâyelerine ve anı türüne ilgi duyanların keyifle okuyabileceğini düşünüyorum. Kitabı bitirdiğimde aklımda en çok kalan şey ise dostluğun, insanlığın ve iyi niyetin her dönemde var olabildiği gerçeği oldu.
Bence Zülfü Livaneli’nin en iyi kitabı kitabı iki günde bitirdim .Kitabı ilk elime aldığımda bir biyografi zannettim  fakat öyle olmadı her sayfasını çevirdiğimde acaba ne olacak diye merak ettim ,  on kere de okusam sıkılmayacağım kitaplardan birisi oldu bence herkes okumalı o heyecanı ,o merakı ve zevki tatmalı. O kadar kitapta çizilecek cümleler var ki bir kaçını incelemenin içine dahil edeceğim;
Bazen insan o kadar eziliyor ki ,öfke bile duyamaz hale geliyor.
Ne mutlu cehaletin koruyucu rahmi içinde bir cenin gibi büzülüp yatanlara
