Kaybedenler Kulübü’nün 70’ler Üyelerinden bir alıntıDuygu ve Düşünce
…bir avuç tutunamayandık. Sık sık "kaybedenler kulübü" diyerek kendimizle dalga geçerdik.
… bana göre … ‘90’lar devrimciliği gerek kurmay, gerek militan, gerekse kitle düzeyinde ‘70’ler devrimciliğinden daha nitelikli bir harekettir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Peki şimdi ?Alıntı
70 li yıllardaydık, önemli olan güzel olmak değil aydın olmaktı, oturup kitap okumak yerine güzelliği için zaman harcayan kızlarla dalga geçilirdi.
Gençlik her dönemde değişiyor, hatta zamanı olanlar değişik kılıyorlardı. 70‘lerin küçük şehir gençliği romantikti.
İnanın bana, o zamanlar aşklar ömür boyu sürerdi. Bir kız, camdan el salladı mı, havalara uçardık. Bir gülücük, mahcup, kaçamak bir bakış, bir merhaba... yavru kuşlar gibi heyecanlanırdık. En büyük hazine kalbimizdeydi. Nasıl utangaçtık; gönül verdiğimiz kişiyi incitmekten de, onun karşısında küçük düşmekten de ödümüz kopardı. Karşılıksız aşklar, edebiyen saklanan sırlara dönüşürdü. Uzaktan sevmek diye de bir şey vardı. Yoksulduk. Camınıza yapışan, kemiğimizi çürüten fukaralığın üstüne kat kat, gıcır gıcır gurur kostümleri giyerdik. Fakir, ama onurluyduk. Çünkü tarihimiz bize kudretten, zenginlikten bahsediyordu. Edebiyat, bütün hücrelerimize azim aşılıyordu. Şarkılarda daima, taptaze bir umut çınlıyordu. Felekle kapışıyor, çaresizliğe meydan okuyor, yer sofralarında yürekten şükrediyorduk.
70'li yıllardaydık, önemli olan güzel olmak değil aydın olmaktı.