− Axı biz haçan görüşəcəyik?
− Neylirsiz görüşməyi? − dedi. − Bəyəm belə pisdir? Sizi bilmirəm, amma mənimçün bu telefon söhbətləri çox xoşdur. Həyatıma nə isə təzə bir şey gətirir. Mənə xoşdur ki, müəyyən saatlarda zəng gözləyirəm. Zəng eləyən adamı heç tanımıram, üzünü də görməmişəm, ona görə də onunla açıq danışa bilirəm, o da ürəyindəkiləri mənə deyə bilir. Məni heç vaxt görməyib, heç təsəvvür də eləmir ki, necəyəm. Məgər bu pisdir?!
Görüşərik, bir-birimizi bəyənmərik, hər şey də pozulub gedər. Əgər bir-birimizi bəyənsək belə yenə hər şey dəyişər, adiləşər, bayağılaşar. Gəlin əlaqələrimizi elə bu şəkildə saxlayaq. İnandırıram sizi, bu, daha yaxşıdır.
Bilirsinizmi, özünü yarımyamalaq hiss etmək necə cəhənnəm əzabıdır! Mənim Avropa musiqisindən də, Şərq musiqisindən də xoşum gəlir. Eyni zamanda görürəm və hiss edirəm ki, nə birincisini bir avropalı qədər tam və bütün hiss edirəm, nə də ikincisini bir şərqli kimi.
Bilmirəm, hələ də qərar verə bilməmişəm. O zaman isə şübhəsiz indikindən daha az anlayırdım. Mən axı kiminsə üstündə hökmranlıq etmədən, zalımlıq etmədən yaşaya bilmirəm. Amma düşüncə ilə heç nəyi izah etmək olmur axı. Deməli, düşünmək lazım da deyil.