Vasat kişisel gelişim kitabı, kötü roman.
Kitap temelinde Mina karakterinin bağımlı bir kişilikten farkındalıkla evrilmesini ve sağlıklı bir bireye dönüşmesini konu ediyor ama:
öncelikle edebi dil açısından oldukça sıkıntılı. okunurluğu yoracak kadar fazla devrik cümle var.
ilk bölümde mina ve celal karakterleri üstünden narsisist-bağımlı ilişkisi irdelenmeye çalışılmış ancak yazarın psikoloji okur-yazarlığı epeyce zayıf duruyor.
Mina başından beri ne yaptığının, tutarsızlığının farkında olarak konuşuyor. bağımlı kişiliğin her zaman bağımlılığını dışlayacak iyi bir gerekçesi vardır ama mina'nın gerekçesi yok. bütün bu mevzuları karakterin iyileştikten sonra anlattığını var sayalım diyeceğim ki mümkündür. fakat bize sunulan anlatı süreç içinde devam ediyor. yani okurun karakterin değişim sürecine tanık olması bekleniyor.
kaldı ki celal karakteri sadece narsisist değil, sosyopat-narsisist. mina'ya başından beri bağımlılığını tetikleyecek tek bir şey vermiyor. (narsisist bağımlı kişiliğe bağımlılık yaratacak bir malzeme verir. çok iyi davranır, çok iyi hissettirir, onu göklere çıkarır ve sonra oradan aşağı atar. bağımlı kişilik de sonrasında o iyi davranışları, o mutlu hissettiği zamanları geri kazanmak için narsisistin her dediğini yapar. narsisist partnerinin bütün bu anormal davranışlarına da kendini inandırdığı bir kılıf uydurur. celal, mina'ya tek bir umut vermiyor, tek bir iyi davranışta bulunmuyor ama mina deli divane hiç olmayan bir şeyi kazanmaya çalışıyor ve bunu her şeyin farkında olarak yapıyor. hatta daha adamla tanışmadan iyi biri olmadığına dair uyarılıyor. bu durumda mina'ya kişilik bozukluğu var demekten ziyade kıt akıllı demek daha uygun düşüyor. hikaye başından inandırıcılığını yitiriyor zaten. (bu arada bütün narsisist kurbanları bağımlı kişilik