Adile Çapraz
@AdileCapraz
Fâni.
63 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Gerçek nedir; acaba çilesini çekmişler midir? Allah’dan başka her şey bâtıl.. Gerçeğin izahı da bu kadar.. Hiçbir mutlak gerçek yoktur, Allah’dan başka.. Gerçek sanılan her şey daha üstün sanılan bir gerçeğin mahkûmudur. Allah, hakikat sultanı ve ötesi her an değişen tecellilerde.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İman ediyorum demekle iman edilmediğini, namazda dilimizin ‘Allahuekber’ dediği ama yaşantımızda bunu tatbik edemediğimiz bir inanış bize ne katabilir ki.. Her nefesimizde ‘Allahuekber’ lafzını taşıyabilmek en mühimi değil mi.. Allah Nureddin Hocamdan razı olsun; ilmine ömrüne bereket versin.. Sayesinde bilinçleniyoruz. Dil olarak değil, hâl olarak duruş sergilemizin muhtacı olan kendimiziz, Allah asla değil. Her nefesimizde Allah’ın varlığını damarlarımızda hissetmek çok da zor değil aslında, sadece hakiki iman etmekten geçiyor.. Allah’a kendimizi teslim etmekten, O’na adanmaktan, O’na sığınmaktan, Rabbim Allah’tır deyip yola koyulmaktan geçiyor her şey.. Buna muhtacız; hüznümüzde, imtihanlarımızla, insan oluşumuzun o derin varoluşsal acısıyla biz buna çok muhtacız.. Rabbim ‘Allahuekber’ dedikçe dolan, coşan gönüllerden eylesin bizim gönüllerimizi de. O var, her şey var. Ne diyordu, Said Nursi: "İman hem nurdur, hem kuvvettir. Evet, hakikî imanı elde eden adam, kâinata meydan okuyabilir ve, imanın kuvvetine göre, hâdisâtın tazyikatından kurtulabilir. "Tevekkeltü alâllah" der, sefine-i hayatta kemâl-i emniyetle, hâdisâtın dağlarvâri dalgaları içinde seyran eder. Bütün ağırlıklarını Kadîr-i Mutlakın yed-i kudretine emanet eder, rahatla dünyadan geçer, berzahta istirahat eder. Sonra, saadet-i ebediyeye girmek için Cennete uçabilir. Yoksa, tevekkül etmezse, dünyanın ağırlıkları, uçmasına değil, belki esfel-i sâfilîne çeker." Kitapta bahsedilen her şey sanki Üstadın bu kelamlarına işareten yazılmış bölümlerden oluşuyor. Her şey bu o kelamlardaki kadar net, açık ve doğru olan aslında..
Kitap sanki bir kalbi anlatıyor, dönüp bize “bir kalbiniz vardı, onu hatırlayın” diyor.. Her satırında kalbimi yokluyorum, merhameti öğreniyorum; adım adım.. Sonuna geldiğimde kalbin hünerlerine şahit oluyorum, merhamet ne imiş, ne edermiş insanı idrak ediyorum. Bu en güzel idraklerden biri imiş farkediyorum.. İnsana ne gerekli imiş, insanı insan eden ne imiş; merhamet imiş.. Bir kalbin olduğunu en derinlerinden hissetmek, dünyaya o kalple bakmak imiş.. Bir kalp yolcuğu gibiydi.. İnsanı tanımak, merhameti anlamak için hiç bitmesi istenilmez bir yolculuk olarak kaldı içimde.. Bu yolculuğa çıkmak isteyene, ‘acele etmesi gerektiği’ gibi küçük bir tavsiyeyi kalbime borç bilirim..
