İnsanın başka insana acı vermeden yaşayabilmesi için başka bir ideali olmalı; manevi ve ahlaki bir ideali. Bir insanın yüreği, başka yüreklere dokunduğunda anlar gerçek varlığını. Fakat dokunuşlar bazen yara açar; bir söz, bir bakış, bir susku bile keskin bir bıçak gibi değer cana… Oysa iz bırakan her adım acıtmak zorunda değildir. Bir ideal gerek insana, ruhun karanlık dehlizlerinde yolunu kaybetmemek için. O ideal, yüreğin en derin köşelerinde yanan sönmez bir ışıktır; fırtınalı denizlerde sarsılmayan bir yelkendir. O ışık seni öfkenin kör kuyularından çıkarır, sevgiyi bir lütuf değil, bir zorunluluk hâline getirir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Hiç afyon içtiniz mi?” diye sordu. “Hayır!”
“Ben de,” dedi. “Çok kötü bir şey olmalı. Başlayan bırakamıyor. Kötü bir şey.”
İnce olanı, “Din gibi!” dedi.
“Yalnızlıktan öldü o.
Yalnızlık; soğuktan daha soğuktur.
Şimdi gerçekten bazı kelimelerin onu ısıtabileceğine inanıyor musunuz?”
Başımızı dinleyecek bir köşemiz bile yok. Dışarıdaki baskıdan kaçabildiğimizde, bu kez de kaçtığımız tek işlevli mekanin, evimizin tutsağı oluyoruz.
