Ali söğüt
@Ali_000
Mutluluğun iyi edemediğini iyileştirecek ilaç yoktur.
65 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Elbet Bir Gün DevrilirEdebiyat
Vladimir Sorokin'den okuduğum ikinci kitap. ''Tipi'' kitabına bayılmıştım. Bunun devamını getirmek ve yazarın da kalemine güvenerek Opriçnik'in Bir Günü'nü okumaya karar verdim.
Kitap distopik bir Rusya'da geçiyor. Gerçeküstücülük akımının çok fazla hissedildiği bir kitap. Halkın susturulduğu, işkencelere, tecavüzlere maruz kaldığı, yazarların Moskova Nehrinde boğulduğu, memurların kaynar kazanda haşlandığı, tek ve en önemli şeyin Çar'a olan bağlılığın olduğu bir ülke.
Bu baskıcı ve sessiz dönemin yürümesini sağlayanlar ise Opriniçler. Çar'a bağlı olan, onun kurallarını sorgusuz bir şekilde yerine getiren ve söz konusu kendi canlarına kıymak dahi olsa bunu hemen yapan, Çar'ın yüzüne dahi aşk ve hayranlıkla bağlı olan, Çar'a tapan Opriniçler.
Kitap yedi kişilik bir Opriniçik grubunu anlatır. Olaylar Komyaga denen, nispeten diğer Opriniç'lere göre üniversite okumuş ve kendini onlardan üst akıl olarak gören bir Opriniç'in gözüyle okuruz. Her şeye çok hızlı müdahale eden, Çar karşıtlarını hemen öldüren, kendilerini için düşünecek bir dakikaları dahi olmayan, bütün ömürlerini Çar'a, ailesine ve büyük Rusya kurma hayaline adayan örgüt. Alt metninde Amerika, Avrupa ve diğer ülkelere göndermeler ve Çin'e karşı her ne kadar dost gibi görünseler de kendi başlarına herşeyi yapabileceklerine inanan ve bunun için her türlü yolu mübah sayan bir alt metin vardır.
Opriniçlerin içlerinde sadece cinsellik ve hükmetme duygusunun olduğu, emri yerine getirdikten sonra maddi ve manevi yağma yaptıkları ve istedikleri kadına sahip oldukları bir Çar'ı koruma örgütü. Her ne kadar aradan yüzyıllar geçmiş olsa da yaptıkları yöntemler sanki ilkçağdan kalma ve hayatlarının sürmesi için zorunlu şeylermiş gibi davranırlar. Üstelik yaptıklarını meşrulaştırmak için Cengizhan'ın söylediği sözü
Dünyanın Sonuna Dünyadan Önce Giden AdamlarEdebiyat
Yeraltı Edebiyat'ına dair okuduğum ilk kitap. Bayıldığım ve bitmesini istemediğim.
Hakan Günday'ın da edebiyat dünyasına adım attığı ve adından övgülerle söz edilen ilk kitabı. Bu kitap kesinlikle Fight Club'tan çok daha büyük ve büyüleyici bir dile sahip. İkisi de yeraltı ama Hakan Günday bu işin piri bence.
Yaza yaza bitiremem duygularımı. Ama ben yine de nispeten kendime göre küçük bir inceleme yapmaya çalışacağım. Tabi düşüncelerim izin verirse az yazmama.
Her şeyi geride bırakıp kendilerine göre hayat inşa etmeye çalışan iki karakter Kinyas ve Kayra. Modern dünyanın verdiği olanaklardan nefret ederek dünyanın karadeliği olan ve her seferinde Günday'ında tekrarladığı o üçüncü dünya ülkesi olan Afrika'ya giderler. Yeni bir hayat, üstelik kural tanımaz, tamamen kendi zevklerine göre inşa edilmiş, her seferinde geçmişlerinden kaçmak için bulunan değişik isimler ''jack, jock, Louis Perrot, Kinyas ve Kayra'' ve asla pişmanlık duyulmayacak hayatlar.
Dan diye vuruyor sözcükleri Hakan Günday'ın. Kitaba başlar başlamaz sert cümleleri ile karşılaşıyor insan. Üstelik hiçbir sözünü esirgemeden yapıyor. Böyle yapması daha iyi çünkü samimi bir metin okuduğumu anlıyorum. Daha önce defalarca elime alıp bazı sebeplerden bıraktıysam da bu sefer sonuna kadar gitmeye kararlıydım. Bir yeraltı edebiyatı okuduğumun farkında olarak aldım kitabı elime.
Kinyas ve Kayra. Birbirlerine ebediyen dost ya da düşman. Birbirlerine söyleyecek bir sürü sözleri olan ya da hiç olmayan. Birbiri uğruna ölen ya da birbirini öldürmek isteyen iki ayrı şahsiyet...
Kinyas, Kayra'ya göre nispeten daha iyimser hayat süren ama bir yanı da Kayra gibi olan. Kayra ise her türlü kötülüğü ve pisliği yapan daha acımasız olan ve ikisinin arasında dünyanın tutukluluk yapmayacak kusursuz silahı Smith Wesson. ''Eğer
Hayat, mütevazı duyguların mütevazı sıfatlarla anlatılmasından ibaretti.
