"Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek birşeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar"..
"Biz dost qalırıq." "Hər şey üçün təşəkkürlər." "Bağışla, mən artıq səni sevə bilmirəm." Bütün bu sözlər eyni nüsxə, eyni format, eyni təsirsizlik. Sevgi belə şablon hala düşəndə nifrət də əhəmiyyətsiz olur. Hisslər "göndərildi", "görüldü" və "cavabsız qaldı" arasında itib gedir. Və bir gün bu şablonların içində öz səsini eşidə bilməməyə başlayır insan.
İnsan bu dünyada ən çox özünü aldadırmış. Günahı başqasının üstünə atmaq asandır. Amma axırda hər kəsin bir "səssiz məhkəməsi" olur. Və o məhkəmədə şahid də hakim də insanın vicdanı olur.
Həyatda o qədər "kaş ki"lərimiz var ki... Kaş ki belə olardı...Kaş ki onu edərdim...Amma" kaş ki" olaraq qalır hamısı. Özünüzü günahlandırmayın, insan oğlunun qəlbi həmişə "kaş ki"lərlə doludur. Ruhumuz bununla yoğrulub...