Amil
@AmilM
Lopaxin: Sənin kimi insanlara ehtiyac yoxdur artıq. Keçmiş, öz yükünü daşıya bilməyənləri geridə qoyur.
Anton Çexovun “Albalı bağı” əsəri mənə dərin bir səssizlik hissi yaşatdı. Sanki hər şey sakitcə dağıldı – bir dövr, bir ailə, bir bağ… Əsərin əsas hadisəsi sadə görünür: borca düşmüş bir zadəgan ailəsinin əziz albalı bağı satılır. Amma bu sadə süjetin altında böyük bir məna yatır.
Ən təsiredici tərəfi odur ki, müəllif heç kimi qınamır. Ranevskaya keçmişinə, xatirələrinə bağlıdır – sanki hər şeyi hiss edir, amma dəyişmək istəmir. Lopaxin isə çalışqanlıqla zirvəyə qalxıb və bu yeni dünyanın rəmzinə çevrilir. Əsərdə heç nə açıq şəkildə dramatik deyil, amma bu sakitlik içində bir boşalma var – sanki zaman özü səhnədədir və heç kim ona qarşı dura bilmir.
Ən çox yadda qalan səhnə bağın kəsilməsi zamanı eşidilən balta səsləridir. O səslər nəinki albalı ağaclarını, sanki bir həyat tərzini də kəsib bitirir.
Bu pyesin gücü onun sadəliyindədir. Çexov həyatı olduğu kimi göstərir – nə qəhrəmanlar, nə də cinayətkarlar var. Sadəcə dəyişən zaman və ona uyğunlaşa bilməyən insanlar…
Hepimiz hayatta bir şekilde yanıldık… ama işte bu yanılgılarla yaşıyoruz.
