Ayşe Sayım
@Ascha
Hukuk, Doktora Öğrencisi
Akademisyen
LL.M
692 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Kelebeğin ölümüne üzülürsün de hamamböceğininkine üzülmezsin. Ölümün bile estetik standartları vardır.”
Bu sözler bu kitaptan değil. Fakat başından sonuna bu kitabın bana düşündürdüğü sözler bunlardı.
Kitabımızın kahramanı varlıklı bir aileye doğmuş olan çirkin bir cücedir. Toplum içinde bu haliyle kabul görmeyeceğini düşündüğü için 18 yaşına kadar kapıdan dışarı adımını bile atmaz. Haksız da değildir. Nitekim evin hizmetçilerinin bile yanından geçerken kamburuna elleri ile bastırıp kıkır kıkır güldükleri bir yaratıktır(!) o. Ona hayatta saygı gösterip, onu koruyan ve sahiplenen tek kişi bakıcısıdır.
18 yaşında babasının ölümünden sonra geri kalan servetin sahibi olur ve bu durumun verdiği güç ve sorumluluk duygusu ile hayata karışmayı dener. Önce emrinde çalışan işçilere oturdukları evleri hediye eder ve onlara daha iyi çalışma koşulları sunar. Değersizlik duygunuz varsa size iyilik yapma alçakgönüllülüğünü gösteren insanları da kendiniz gibi zayıf ve değersiz görürsünüz. İşte bu değersizler ordusu da cücenin bu iyiliğine onu küçümsemek suretiyle karşılık verirler. Nihayetinde o çirkin bir cücedir, iyilik yapsa nedir yapmasa nedir. Dış görünüşü normal insanlar gibi olmasa da gayet normal insani duygulara sahiptir cüce. Topluma karışma ve arkadaşlık kurma isteği, cinsel arzuları vardır. Fakat insanların yaptığı tek şey ondan kaçmaktır. İyi bir insan olmanın ona bir şey kazandırmadığını gören cüce acımasız ve kötü biri olmaya karar verir. Emrinde çalışanlara çok acımasızca davranır, fahişelerle cinsel birliktelik kurar ama paralarını bile vermez. Bunlar tam da kendine yakışan (!)hareketlerdir ve böylece toplum tarafından bir parça saygı ve kabul görür. Gel gelelim, kötü olmak onun doğasında olan bir şey değildir ve bu eğreti duran gömleği üzerinde uzun süre
Açtım baktım, Saramago’dan okuduğum 8. kitapmış. An itibariyle yazarın adını Masal Dede koyuyorum. Siz deyin alegorik roman, ben diyeyim masal. Bu Saramago’nun yaşamla dalga geçme şekli mi, yaşamı anlamlandırma şekli mi bilmiyorum. Ama her ne yapıyorsa bunu çok büyük bir ustalıkla yapıyor.
Kitaba gelelim. Gelelim ki, neden masal dediğimi anlayasınız.
Birgün bir ülkede, insanlar artık ölmemeye başlar, ölüm ülkeyi terk eder. Bu sonsuz bir gençlik ve huzur demek değildir tabi. Ölüme yaklaşmış hastalar ve yaşlılar hasta yataklarında kalmaya devam eder ama bir türlü ölmezler. Bundan etkilenen ilk önce ölüm endüstrisi olur, yani cenaze levazımatçıları. Kimse artık cenaze törenine ihtiyaç duymadığı için sektör durma noktasına gelir. İkinci etkilenen hastaneler ve yaşlı bakım evleri olur. Sirkülasyon durur, hastalar ve yaşlıların yeri bir türlü boşalmaz ve bu sebeple yenilerini alamazlar. Bu, biri devleti biri de bireyleri ilgilendiren iki soruyu gündeme getirir: biriken yeni hasta ve yaşlılar nerede bakılacak ve insanların birikimleri suyunu çekince bu yerlerin masrafını nasıl karşılayacaklar. Sonrasında tüm bunlardan dolaylı ama ciddi bir şekilde etkilenen kurum kilisedir. Eğer insanlar artık ölmeyecekse, kimse artık ölümden sonraki yaşamı düşünmek zorunda kalmayacaksa kiliseye ve tanrıya neden ihtiyaç duysunlardı ki? En azından bazı sektörleri ayakta tutmak için kilisenin de ön ayak olmasıyla ölen ev hayvanları için cenaze organizasyonu yapılmasına karar verilir. Böylece hem ekonomik çark dönmeye devam edecek hem de insanlar ölüm ve sonraki hayat düşüncesinden uzaklaşmamış olacaktır. Bu yetmez tabi, ölümsüzlük hala büyük bir sorundur. Sonraları Mafia diye bir örgüt türer. Ölüm vakti gelmiş hasta ve yaşlıları gizlice sınırın ötesine, ölümün hala hüküm sürdüğü komşu ülkeye
