Karadelikler, yakınlarındaki yıldızlardan kopan parçaları yutarak büyüyormuş. Tıpkı insanlar gibi. İnsanlar da içlerinin karanlığını, ruhunu emdikleri başka insanların aydınlığıyla besliyor.
Dünyaya geldikten sonra yaşamamıza yetecek kadar yiyecek verirler; ayakta kalanlarımızı canı çıkana kadar çalıştırırlar; işlerine yaramaz duruma geldiğimizde de korkunç bir acımasızlıkla boğazlarlar.
Bedevi bir kadına bir gün en çok hangi çocuğunu sevdiğini sormuşlar.Kadın şöyle yanıt vermiş:” Hasta olanı iyileşene kadar,en küçüğü büyüyene kadar, yolda olanı da eve dönene kadar.”